Βασισμένη σε ένα σενάριο ειλικρινές, που στο μεγαλύτερο μέρος του μοιάζει πραγματικό, με αισθητική που θυμίζει βίντεο κλιπ και με δυνατό χαρτί τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών της, η νέα ταινία του Τζόναθαν Ντέμι μας παρασύρει στο ρυθμό της.
8 ταινίες, 5 κινηματογράφοι, 14 εστιατόρια υψηλής γαστρονομίας, μία πόλη, η Αθήνα, και μία τέχνη, η Έβδομη, σας προσκαλούν για τρίτη συνεχόμενη χρονιά στη γιορτή της... κινηματογραφικής γεύσης.
Σε μία νέα Περουβιανή, την Κλαούντια Λιόσα, για την δεύτερη ταινία της "La Teta Asustada". Εξίσου νέοι και οι υπόλοιποι νικητές που κέρδισαν τα καθόλου ευκαταφρόνητα βραβεία της Επιτροπής, της Σκηνοθεσία και της Ερμηνείας.
Χάρη στην εξαιρετική σκηνοθεσία του Ρον Χάουαρντ και τις οσκαρικές ερμηνείες των Μάικλ Σιν και Φρανκ Λανγκέλα, το Frost/Nixon αποτελεί μία μετρημένη και εύγλωττη απόδοση ενός έτσι κι αλλιώς ηχηρού ιστορικού γεγονότος.
Με αφορμή το οσκαρικό Frost/Nixon που καταφθάνει εντός ολίγου στις ελληνικές αίθουσες, επιχειρούμε μια αναδρομή στις... μεγάλες (και μικρές) στιγμές που έζησε ο Τύπος στην κινηματογραφική του εκδοχή.
Ένας πρώην παλαιστής-ηθοποιός πασχίζει να επιβιώσει από την παρακμή του άλλοτε λαμπερού κόσμου του και τα προβλήματα που αυτός δημιούργησε στην υγεία του. Κλισέ σενάριο, συμπαθητική σκηνοθεσία και ένας πρωταγωνιστικός ρόλος-καθρέφτης για τον εξαιρετικό Μίκι Ρουρκ.
Εν μέσω Χρυσών Σφαιρών και Χρυσών Αγαλματιδίων Όσκαρ, οι προβολείς του παγκόσμιου κινηματογράφου στρέφονται από αύριο και για 10 μέρες στο Βερολίνο, για την 59η Berlinale και την απονομή της πολυπόθητης Χρυσής -αυτή τη φορά- Αρκούδας.
Τέσσερις οσκαρικές ερμηνείες από τους πρωταγωνιστές και ένα πολυβραβευμένο θεατρικό που έγινε ταινία, αποτελούν τα συστατικά για μία καλοπαιγμένη μελέτη της σχέσης πίστης και αμφιβολίας, σε σκηνοθεσία Τζον Πάτρικ Σάνλεϊ.
Δεκατρείς υποψηφιότητες για ένα υπερτιμημένο φαβορί που δε θα κερδίσει σε καμία σημαντική κατηγορία, ένα σπάνιο άρωμα πολιτικής στην υποψηφιότητα του Α' ανδρικού ρόλου και ένα... τελευταίο βραβείο στον Χιθ Λέτζερ αποτελούν τις πρώτες (μας) προβλέψεις για τα φετινά Όσκαρ.
Αργοί ρυθμοί, επιφανειακή αφήγηση και έλλειψη συναισθηματικής ταύτισης με τους χαρακτήρες στερούν την ουσία από την πομπώδη ταινία του Ντέιβιντ Φίντσερ, που βρίσκεται ήδη στο δρόμο για τα Όσκαρ –χωρίς να το αξίζει.
