ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Με το διαγωνιστικό και το βαλκανικό τμήμα να κλέβουν την παράσταση, και τον Χρυσό Αλέξανδρο να πηγαίνει στα παλαιστινο-ισραηλινά "Σταυροδρόμια Ζωής" έκλεισε κάθε άλλο παρά πανηγυρικά μισό αιώνα ζωής το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Γεύσεις, εντυπώσεις και σκέψεις για το μέλλον του.

Ο Woody Allen επιστρέφει με μία ακόμα ταινία light "φιλοσοφικών αναζητήσεων". Ένας ενδιαφέρων χαρακτήρας και το πάντα αστείο και σαρκαστικό κείμενο του, κάνουν την επιστροφή του δημιουργού στις ΗΠΑ "επιτυχημένη".

Ελαφριά και απλοϊκή εκ πρώτης, αλλά σωστά σκηνοθετημένη και με εντυπωσιακό βάθος χαρακτήρων τελικά, η νέα ταινία του ιρανού Ασγκάρ Φαραντί αποδεικνύει περίτρανα το μεγαλείο του κινηματογραφικού ρεαλισμού.

Πανηγυρικά έληξε για ακόμα μία χρονιά το Πανόραμα Κινηματογράφου 2009 του Δήμου Αθηναίων με διεθνείς παρουσίες και σημαντικές βραβεύσεις. Μία σύντομη επισκόπηση της τελετής λήξης στον κινηματογράφο Ιντεάλ.

Χωρίς πλήρες ελληνικό τμήμα, λόγω του μποϋκοτάζ των Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη, αλλά με αφιερώματα στον βαλκανικό, τον ιαπωνικό και τον φιλιππινέζικο κινηματογράφο, το πενηντάχρονο πλέον Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ανοίγει πανηγυρικά (;) τις πύλες του στις 13 Νοεμβρίου.

Πόσο διασκεδαστική μπορεί να είναι μία κωμωδία που έχει να κάνει με έναν πραγματικό πόλεμο, ακόμα κι αν αυτός προσεγγίζεται από την "light" πλευρά του; Η απάντηση βρίσκεται μόνο στις απολαυστικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών Κλούνεϊ και Μπρίτζες.

Σας λέει κάτι το Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ; Θυμάστε τον Μπεν Άφλεκ πίσω από την κάμερα; Δέκα σκηνοθέτες που λατρέψαμε, αλλά μετά εξαφανίστηκαν αφήνοντάς μας να θέλουμε κι άλλο. Τα σχέδια επανεμφάνισής τους.

Εικοσιτρείς έλληνες κινηματογραφιστές, ανάμεσα τους οι Κ. Γαβράς και Γ. Λάνθιμος, απογοητευμένοι από την ελληνική κινηματογραφική πραγματικότητα και πολιτική, αποφασίζουν να μποϋκοτάρουν το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και οργανώνουν μία εβδομάδα προβολών των ταινιών τους στην Αθήνα.

Ένα πανέμορφο, διατηρητέο κτίριο. Τρεις κινηματογραφικές αίθουσες. Ένα τεράστιο κινηματογραφικό αρχείο. Το in2life επισκέπτεται το καινούριο κτίριο της Ταινιοθήκης και μιλά με τον Αντιπρόεδρό της για το έργο, τους στόχους και την εξωστρέφεια που μπορεί, επιτέλους, να αποκτήσει.

Χωρίς να εκβιάζει την προσοχή ή να μας υποβάλλει σε επιφανειακά κηρύγματα, ο Μίκαελ Χάνεκε φτιάχνει μια άρτια τεχνικά κι εξαιρετικά καλοπαιγμένη ταινία, η ουσία της οποίας κρύβεται στην... επίγευσή της.