Η νέα ταινία του Σιανφράνς ("Blue Valentine"), παρά τα επιμέρους θετικά της στοιχεία, είναι στο σύνολό της αναληθοφανής και δεν ξεφεύγει από τον χαρακτηρισμό της "εντυπωσιακής μετριότητας".
Βασισμένοι σε πραγματική ιστορία, δύο βέλγοι κινηματογραφιστές στήνουν μια καλή κομεντί με απολαυστικούς χαρακτήρες, για το "δύσκολο" θέμα του ερωτισμού των ανθρώπων με περιορισμένη κινητικότητα.
Το τρίτο Διεθνές Φεστιβάλ Animation πλημμυρίζει ξανά με χρώμα την πόλη της Κέρκυρας, και οι διοργανωτές του μας εξηγούν γιατί στο Ιόνιο αγαπούν τα κινούμενα σχέδια.
Στομφώδες και απλοϊκό σενάριο, ανέμπνευστη σκηνοθεσία. Ούτε ο Ράσελ Κρόου και ο Μαρκ Γουόλμπεργκ δεν καταφέρνουν να σώσουν την πραγματικά κακή ταινία του Άλεν Χιουζ.
Ο Μπένεντεκ Φλίγκαουφ σκηνοθετεί αριστοτεχνικά μία διεισδυτική και αφοπλιστική ιστορία για την φύση του ρατσισμού, τις συνέπειες της βίας και τον... άνεμο που γκρεμίζει πόρτες.
Μετά τον Λίνκολν, ο Φράνκλιν Ρούσβελτ παίρνει σειρά στην μεγάλη οθόνη σε αυτήν την ευχάριστη και ανάλαφρη ηθογραφία, η οποία χωρίς να εντυπωσιάζει διαθέτει πολύ καλές ερμηνείες και εξαιρετική αναπαράσταση της εποχής.