Στην ταράτσα του Humain στο Μετς απολαμβάνεις το φαγητό σαν θεατής σε θεατρικό έργο

Αν για κάτι μπορεί να υπερηφανεύεται η Αθήνα, αυτό είναι οι ταράτσες της. Κι αν σε πολλές από αυτές είναι η θέα που πρωταγωνιστεί, υπάρχουν και κάποιες που σε γοητεύουν με έναν τρόπο ίσως λιγότερο εκθαμβωτικό, όμως εξίσου, μπορεί και περισσότερο, σαγηνευτικό. Είναι αυτές οι περίκλειστες, σαν κήποι, που σε τυλίγουν σε κουκούλι μεταξωτό, που σου κατεβάζουν όχι μόνο την ταχύτητα αλλά και κάμποσες οκτάβες τη φωνή σου.

Τέτοια είναι η ταράτσα του εστιατορίου Humain στο Μετς, μια γειτονιά που έτσι κι αλλιώς είναι ένα από τα τελευταία καταφύγια ομορφιάς και ηρεμίας της ταλαιπωρημένης πόλης μας. Μια γειτονιά ανθρώπινη κι ένα εστιατόριο που την τιμά με την εικόνα του αλλά και με το ίδιο το όνομά του. Το κτήριο που το στεγάζει, στη γωνία των οδών Άγρας και Αρχιμήδους, είναι νεοκλασικό από αυτά που προσωπικά αγαπώ, με λιτές γραμμές και γυμνό από τα συνήθως περίτεχνα, και συχνά φλύαρα, διακοσμητικά στοιχεία του αρχιτεκτονικού αυτού ρυθμού. Στην ταράτσα είναι τα μεσογειακά φυτά και βότανα που έχουν τον πρώτο λόγο τα οποία, μαζί με τα mix n match μαρμάρινα τραπέζια, τη γήινη art de la table και τον ατμοσφαιρικό φωτισμό, φτιάχνουν μια αύρα μοναδική.

Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμη για την όψη, την εσωτερική και την εξωτερική, την αισθητική και τα συναισθήματα που αυτά γεννούν στον επισκέπτη του Humain, όμως ο περιορισμένος χώρος ενός άρθρου που έχει σκοπό να μεταφέρει πρωτίστως το αποτύπωμα της γεύσης δεν επιτρέπει να επεκταθώ περισσότερο, αν και θεωρώ πως τα δύο στοιχεία είναι αλληλένδετα. Για να το πω καλύτερα, έτσι θα έπρεπε να είναι  κάθε μέρος φιλοξενίας και εστίασης. Στην περίπτωση του Humain αυτό αποδεικνύεται αναμφίβολα, όπως θα διαβάσετε παρακάτω.

Ένα τελευταίο στοιχείο που κι αυτό εξηγεί πολλά για τη γαστρονομική ταυτότητα του Humain είναι η αφετηρία του που βρίσκεται στην Ίμπιζα όπου το εστιατόριο Jul’s φιγουράρει ανάμεσα στα καλύτερα εστιατόρια του διάσημου νησιού. Η ομάδα του Jul’s, οι Γαλλοτούρκοι πατέρας και γιος Ilhan και Jem Akiuz αντίστοιχα και ο Χρήστος Φώτος, διεθνής σεφ με καταγωγή από την Κέρκυρα, μετά από την επιτυχία στην Ίμπιζα ανοίχτηκαν στην Ελλάδα με το Humain, ενώ πρόσφατα εγκαινίασαν κι ένα τρίτο εστιατόριο στο Λονδίνο, το Jul’s London.

Στην Αθήνα, μετά από τον πρώτο χρόνο λειτουργίας του Humain όπου το μενού είχε την υπογραφή του Χρήστου Φώτου, executive chef του ομίλου, από τον περασμένο χειμώνα ήδη, στην κουζίνα τον ρόλο του μαέστρου έχει ο Γιάννης Καλδής, σηματοδοτώντας τον «απογαλακτισμό» του Humain από το Jul’s με ένα δημιουργικό μενού ανεξάρτητο μεν, αλλά που αποτελεί συγχρόνως την έκφραση της κοσμοπολίτικης φιλοσοφίας του γκρουπ. Το μενού γευσιγνωσίας των 12 σταδίων που προτείνει ο σεφ έχει σκέψη και τόλμη, ειρμό και ζωντάνια στην αφήγησή του. Έχει σαφείς μεσογειακές και ελληνικές νότες αλλά δεν φοβάται να ταξιδέψει στον κόσμο. Αναμιγνύοντας υλικά και τεχνικές, γεύσεις και αρώματα, συνθέτει ένα έργο ολοκληρωμένο που, ακόμα κι αν κάποια λιγοστά σημεία ξεφεύγουν, το χειροκρότημα έρχεται αυθόρμητα κι είναι ζεστό.

Από τα τρία πεντανόστιμα amuse-bouche, αυτό που εκπλήσσει πιο πολύ είναι ο συνδυασμός σύκο/ταραμάς/μοσχάρι σε μια μπουκιά έξτρα τολμηρή. Το σορμπέ από κατσικίσιο τυρί και το τραγανό crumble από διάφορους σπόρους σε ρόλο παξιμαδιού δίνουν στα ντοματίνια κάτι από τον καλοκαιρινό ντάκο και πίσω τους έρχεται το αρωματικό τσάι γιασεμί για να προσφέρει στο εξαιρετικό αυτό ορεκτικό ιδιαίτερη φινέτσα. Η καραβίδα που συνδυάζεται με λαρδί και η αέρινη sabayon που τη συνοδεύει είναι ο ορισμός του πετυχημένου surf n turf. Το καλαμάρι με ΧΟ από κερκυραϊκό σαλάδο, διατροφική μαγιά και σος beurre blanc αρωματισμένη με yuzu είναι το πιο «έξω από το κουτί» πιάτο του μενού που σε λίγες μπουκιές συμπυκνώνει όχι μόνο νοστιμιά, αλλά και τον θαρραλέο χαρακτήρα του Humain. Η καπνισμένη στα κάρβουνα μελιτζάνα, εξωτερικά καψαλισμένη και εσωτερικά βελουδένια, παίζει το παιχνίδι των αντιθέσεων με ένα από τα πιο αγαπημένα μου τουρσιά, το κορεάτικο λάχανο kimchi, ξινό, αλμυρό και πικάντικο.

Στον αντίποδα βρίσκονται τα μοσχαρίσια μάγουλα με πουρέ από παστινάκι και σάλτσα demi-glace, ένα πιάτο πιο ήσυχο από τα άλλα, από το οποίο δεν λείπει μεν η νοστιμιά αλλά αφενός δεν έχει το στοιχείο της έκπληξης που μέχρι εκείνο το στάδιο έκανε αισθητή εμφάνιση σε κάθε σκηνή και αφετέρου ταιριάζει περισσότερο στον χειμώνα. Τα επιδόρπια, κύριο στοιχείο των οποίων είναι τα εσπεριδοειδή (μανταρίνι, λεμόνι και πορτοκάλι) που συνδυάζονται με βανίλια και σοκολάτα, είναι όσο χρειάζεται γλυκά κι όσο πρέπει ανάλαφρα για το κλείσιμο ενός πλούσιου δείπνου.

Καθώς οι μέρες μικραίνουν και η ατμόσφαιρα καθαρίζει, η ταράτσα του Humain γίνεται ακόμα πιο γοητευτική, ενώ, όταν κλείσει κάπου τον επόμενο μήνα μέχρι την επόμενη άνοιξη, η δράση θα μεταφερθεί μέσα, σε μία από τις πιο εντυπωσιακές αλλά, την ίδια στιγμή, κομψές και καθόλου κραυγαλέες σάλες εστιατορίου που υπάρχουν στην Αθήνα. Μια σάλα ίδια με θεατρικό σκηνικό όπου το έργο διαδραματίζεται μέσω της ιεροτελεστίας του φαγητού.

Πληροφορίες

HUMAIN RESTAURANT
Αρχιμήδους και Άγρας 43, Μετς
Αθήνα 116 35

Τηλ. 210 7010040

Website

Instagram

Facebook

Το μενού γευσιγνωσίας τιμάται στα € 95, ενώ υπάρχει και μενού à la carte με επιλεγμένα πιάτα από το μενού γευσιγνωσίας (θα το βρείτε στο πιο πάνω website του εστιατορίου).