Στον Αγιάννη στο Κιάτο για μυθική γουρουνοπούλα

Δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε αναφερθεί στα παραθαλάσσια χωριουδάκια της Κορινθίας και δη στο Κιάτο, που μοιάζει με ταμάμ επιλογή εφόσον αναζητάς μια μονοήμερη που να συνδυάζει μπάνιο και καλό φαγητό.

Σκάρτη μιάμιση ώρα από την Αθήνα (στα 9,5€ το one-way εισιτήριο του Προαστιακού και δρομολόγια περίπου ανά μία ώρα αν βαριέσαι να παίρνεις αμάξι για να αποφύγεις και το μποτιλιάρισμα των ΣΚ στο καλοκαιρινό peak) το Κιάτο σε υποδέχεται με μια βοτσαλωτή παραλία με μπόλικη ανοιχτώσια για να διαλέξεις και να πάρεις αναλόγως είτε την οργανωμένη με ξαπλώστρες και ομπρέλες μεριά της είτε να στήσεις τα δικά σου προστατευτικά για τον ήλιο συμπράγκαλα.

Πολλές και εξίσου καλές είναι οι αφορμές και για τους μερακλήδες κρεατοφάγους της παρέας καθώς η παραλιακή κι όχι μόνο γειτονιά του Κιάτου βρίθει σουβλογυριστών μεζέδων και καλοψημένων λιχουδιών.

Ανάμεσά τους ξεχωρίζει ο Αγιάννης με το όνομα, ο οποίος από το 1972 φτιάχνει μια μυθική γουρνοπούλα ξακουστή από άκρη σε άκρη σε όλη την Κορινθία. Με περίσσιο μεράκι και ψήσιμο που μαρτυρά ότι κατέχει την τέχνη του κατάφερε στο άκουσμα του ονόματός του να γεννιούνται εκκωφαντικοί αλαλαγμοί από τους πεινασμένους θαμώνες του που συρρέουν κατά ομάδες προκειμένου να δοκιμάσουν την κοσμαγάπητη σπεσιαλιτέ του.

Με τη σειρά μας κι εμείς πιστοί στο κάλεσμα για το κυνήγι της καλύτερης γουρνοπούλας δεν γινόταν να τον προσπεράσουμε. Έξω από την παραλιακή γραμμή του Κιάτου το φημισμένο ψητοπωλείο σε περιμένει σε μια στροφή κοντά στην παλιά εθνική οδό για να σε φιλέψει καθημερινά ότι θαυμαστό βγάλει η σούβλα του.

Ο χώρος τιμά την παράδοση των εξοχικών ψητοπωλειών/χασαποταβερνακίων κι απλώνει στον τεράστιο εξωτερικό του χώρο μπόλικα τραπέζια. Εμείς αφού χαιρετήσαμε τον παπαγάλο που είναι η μασκότ του χώρου πήραμε θέση κάτω από τη δροσιά των μεγάλων μουριών της αυτοσχέδιας αυλής.

Τα ωραία ξεκίνησαν από το ψωμί κιόλας, καθώς στο τραπέζι μας προσγειώθηκε ένα ζυμωτό χειροποίητο χωριάτικο καρβελάκι  (0,90€ το άτομο) που αγκάλιασε πολλές φορές το ήπια σκορδάτο σπιτικό τζατζικάκι (4,5€) που ήρθε επίσης από τα πρώτα στο τραπέζι μας.

Τα τηγανιτά κολοκυθάκια (5,50€) ήρθαν κουρκουτιασμένα όσο πρέπει και χωρίς τις απεχθείς λαδίλες που παραμονεύουν συνήθως στα τουριστίκ επαρχιώτικα ταβερνάκια. Τα ορεκτικά μας είχαν προϊδεάσει πως δεν θα μείνει τίποτα όρθιο μετά την κρεατομαχία που θα ακολουθούσε τα επόμενα λεπτά κι ενώ άπαντες είχαν πάρει θέση μάχης όταν το κοντοσούβλι κοτόπουλο (9€) έκανε πρώτο από τα κρεατομεζέδια την εμφάνισή του.

Σαν χοντροκομμένος γύρος κοτόπουλο με έντονα μπαχάρια για να ενισχύουν την ουδέτερη κοτοπουλένια γεύση είχε ένα ροδοκόκκινο χρώμα που σε προκαλούσε να το δοκιμάσεις. Δυνατή η γεύση του κι άρτιο το ψήσιμο.

Σειρά είχε το απόλυτο best seller του καταλόγου, μια μυθική γουρνοπούλα (7€) που μας έκανε να άδουμε σε ημιμεθυσμένη κατάσταση «γουρνοπούλαμε λοιπόν στο ξαναλεώ, γουρνοπούλαμε για λίγη σιγουριά» μπρος στα καλοψημένα κάλλη της. Απίστευτα τραγανή η λιπαρή πετσούλα και το κρέας να λιώνει λες και πήραμε pulled pork σε κάποια φημισμένη ευρωπαϊκή rotisserie. Μαζί όπως και σε κάθε μερίδα κρεατικών βρήκαμε και φρέσκιες τηγανιτές πατάτες στο χέρι για να θυμόμαστε για καιρό το αμαρτωλό αυτό γεύμα.

Ακολούθως η χοιρινή πανσέτα (8€) ήρθε πολύ σωστά ψημένη κι όχι πνιγμένη στο λίπος με ένα απέριττο μπαχάρισμα να πουσάρει τη γεύση της. Τα παϊδάκια προβατίνα (8€) δεν ήταν όσο ζουμερά θέλαμε, μα η νοστιμιά του κρέατος ισορρόπησε κάπως την κατάσταση.

Στο τέλος μας κέρασαν και παγωτάκι με λευκή σοκολάτα καταπώς πρέπει και θέλουμε να συμβαίνει σε κάθε κρεατοτσιμπούσι.

Ο Αγιάννης δικαιολόγησε τη φήμη του με την γουρουνοπούλα να είναι από άλλο πλανήτη και τις πολύ προσιτές τιμές του (20-30% φθηνότερα από τις τιμές που παίζουν αντίστοιχα στην πρωτεύουσα) να κάνουν τη διαφορά σε ένα πολύ ικανοποιητικό γεύμα, πλην κάποιων μικρών αστοχιών