Πολιτικοποιημένο, διασκεδαστικό, με πρωτότυπα μπλόκμπαστερ και απολαυστικές κλασικές παραγωγές το 65ο Φεστιβάλ Καννών ανοίγει σήμερα αυλαία παρουσιάζοντας τις ταινίες που θα διεκδικήσουν τον φετινό Χρυσό Φοίνικα.
Η άψογη αφήγηση, οι εξαιρετικές ερμηνείες και η ατμόσφαιρα εποχής μας μεταφέρουν στην εξεγερμένη Αλγερία της αποικιοκρατίας, αλλά δεν καταφέρνουν να αναδείξουν την παρ' ολίγον οσκαρική ταινία σε κάτι παραπάνω από προβλέψιμο οικογενειακό δράμα.
Κάτω από τη σκιά της είδησης για την απώλεια του Θανάση Βέγγου, πραγματοποιήθηκε η 2η απονομή των ελληνικών κινηματογραφικών βραβείων. Ο «Μαχαιροβγάλτης» κυριάρχησε, ενώ το «Attenberg» ετοιμάζεται να ταξιδέψει για την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Ο σκηνοθέτης που κέρδισε για άλλη μια φορά τις εντυπώσεις στο Φεστιβάλ της Βενετίας στήνει έναν αλληγορικό κόσμο με κλόουν, ερωμένες και ιστορίες εκδίκησης, θυσιάζοντας ωστόσο το ενδιαφέρον της πλοκής στον βωμό των συμβολισμών του Ισπανικού εμφυλίου.
Ο... σαιξπηρικός Κένεθ Μπράνα αναλαμβάνει να ζωντανέψει τον Σκανδιναβό θεό - ήρωα της Marvel στην μεγάλη οθόνη, αλλά το αποτέλεσμα –ανούσια κλισέ, ανέμπνευστες σκηνές δράσεις και αδιάφορες ερμηνείες– δεν τον δικαιώνει.
Ο Χάρι Πότερ τελειώνει, ο Τζακ Σπάροου επιστρέφει, ο Θορ γίνεται για πρώτη φορά 3D ταινία, η σχέση του Καθηγητή Ξαβιέ με τον Μαγκνέτο ξεκαθαρίζει και οι πρωταγωνιστές του Hangover πάνε... Μπανγκόκ. Αν μη τι άλλο, μας περιμένει ένα πολύ διασκεδαστικό καλοκαίρι.
Ο Κεσίς σκηνοθετεί απλά και χωρίς εντυπωσιασμούς ένα «ενοχλητικό» βραδύκαυστο κινηματογραφικό φιτίλι, του οποίου η άκρη καταλήγει στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και στους καθωσπρεπισμούς μιας ρατσιστικής, «διαφωτισμένης» κοινωνίας.
Ένα από τα πλέον αγαπημένα θέματα του βρετανικού κινηματογράφου, η ενηλικίωση στις εργατοσυνοικίες του '70, αποτυπώνεται υπέροχα από τον Πίτερ Μούλαν σε μια ταινία γεμάτη σασπένς και συμβολισμούς. Στα συν, η υπέροχη ερμηνεία του κεντρικού ήρωα.
Ρεαλιστική ατμόσφαιρα, αριστοτεχνική σκηνοθεσία, φρενήρης ρυθμός. Όλα καλά μέχρι εδώ, για την νέα ταινία του Βρετανού Τζο Ράιτ, η οποία δυστυχώς υστερεί σε σενάριο, χαρακτήρες και ερμηνείες.
Ραδιουργούν, δολοφονούν, γρυλίζουν, παίρνουν κεφάλια και δεν είναι μπρατσωμένοι κακοποιοί που ξεχειλίζουν από τεστοστερόνη, αλλά σατανικά θηλυκά που σφράγισαν με τις ερμηνείες τους την «ράτσα των κακών» του κινηματογράφου.
