Η χαρά και οι τρομάρες

Έπεσε η εκλογική καρπαζιά στον πορτοκαλί πρόεδρο και κόσμος απ’ άκρη σ΄ άκρη της Ελλάδας μας πανηγυρίζει – κυρίως οι αριστερίζοντες αλλά και άλλοι, γενικώς του «προοδευτικού χώρου». Και να σου τα «δεν κατάλαβε» τους ψηφοφόρους του και να σου τα «πληρώνει την πολιτική μίσους που ακολούθησε» και τα «να που οδηγεί η ακραία ρητορική και η αντιμεταναστευτική πολιτική που του στοίχισε τη συμπάθεια των ισπανόφωνων» και άλλα τέτοια.    

Νομίζω διαρκώς ότι κάτι μας ξεφεύγει στο φαινόμενο Τραμπ. Προσεγγίζουμε το φαινόμενο της εκλογής του με παλαιά εργαλεία πολιτικής ανάλυσης, ενώ ο ίδιος είναι προϊόν μιας «μεταπολιτικής» ή καλύτερα «νεοπολιτικής» πραγματικότητας

Ας πούμε δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι τον ψήφισαν για ό,τι θεωρούσαμε εμείς οι υπόλοιποι και άρα για το ότι υπάρχει μια συνεχής παρακολούθηση και μια προσδοκία συνέπειας εκ μέρους των ψηφοφόρων, οι οποίοι διαπίστωσαν το λάθος τους και ανέκρουσαν πρύμναν. Πιθανότερο μου φαίνεται να έχουμε να κάνουμε με δυσαρεστημένους από την τιμή της βενζίνης που τιμωρούν στο εδώ και το τώρα τον πρόεδρο, χωρίς τίποτα να προδικάζει τι θα κάνουν ή πως θα φερθούν στην επόμενη εκλογική συγκυρία.

Προφανώς οι ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές δίνουν μια εικόνα για τη δημοφιλία του Τραμπ (μια θετική εικόνα!) αλλά αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκην κάτι μη αναστρέψιμο ή μόνιμο, αλλά μάλλον σπασμωδικό. Μια και δεν έχει εδώ και χρόνια νόημα να αναζητάμε ηθικό πρόσημο στην πολιτική σκηνή του δυτικού κόσμου, τα όσα απευθύνονται στους ψηφοφόρους και τα όσα μετουσιώνουν οι ίδιοι σε πολιτική στάση μοιάζουν περισσότερο με ευκαιριακές προσδοκίες άμεσου οικονομικού οφέλους της ταλαιπωρημένης λευκής τάξης των εργαζομένων.

Φοβάμαι ότι οι εγχώριοι προοδευτικοί που στήνουν χορούς στα social media νομίζοντας ότι η αμερικανική ενδοχώρα διάβασε ξαφνικά Τσόμσκι, είδε το φως το αληθινό και αποφάσισε να αποκηρύξει τον τοξικό λαϊκισμό, απλώς αυταπατώνται. Δεν καταψήφισαν το τείχος στο Μεξικό, ούτε ξύπνησαν ένα πρωί με τύψεις για τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Μόνο στράβωσαν με  τον πληθωρισμό στο ράφι του τοπικού Walmart.

Η νεοπολιτική σκηνή δεν λειτουργεί πια με όρους ιστορικού ιδεολογικού μετώπου, αλλά με όρους Tripadvisor. Αν η βιωματική εμπειρία του πολίτη-καταναλωτή δεν είναι ικανοποιητική σήμερα -με δείκτη την τσέπη του- βαθμολογεί την προεδρική θητεία με «ένα αστέρι». Όπως λέει και ένας φίλος, δεν υπάρχει καμία πολιτική αφύπνιση εδώ, παρά μόνο ένας θυμωμένος πελάτης που φωνάζει τον μάνατζερ.

Καταλαβαίνω ότι σε χαλεπούς καιρούς που ο δυτικός και όχι μόνο κόσμος κατρακυλά προς το μαύρο έχουμε ανάγκη να βρούμε ελπίδες έστω και αν είναι μάταιες που λέει και ο ποιητής. Αν όμως τα εκλογικά σώματα δεν ξεκινήσουν να ψάχνουν τις αξίες στην πολιτική ηγεσία αρχηγός θα γίνεται κάθε φορά εκείνος που θα τάζει τα περισσότερα και θα βαφτίζει εχθρούς κάποιους που ξεχωρίζουν. Και θα μένουμε με τη χαρά (και τις τρομάρες).