Στο πλευρό των νεαρών Γάλλων

Δεν μπορώ να το αποφύγω: ο ξεσηκωμός των νεαρών Γάλλων μου φαίνεται κάτι αισιόδοξο. Το ότι βλέπεις πιτσιρίκια να βγαίνουν από η σφαίρα της ιδιωτίας και να συνασπίζονται με αιτήματα κοινωνικά μου φαίνεται ελπιδοφόρο.

Περισσότερα χρήματα για την έρημη δημόσια παιδεία, άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη, δικαίωμα σε ένα λιγότερο ταξικό και τοξικό μέλλον. Ίσως τελικά να μην είναι απλώς η γενιά της «οθόνης», του πνευματικού μηδενισμού, της παραβατικότητας και της περιθωριακής κουλτούρας. Ίσως να έχουν πράγματα να πουν. Σε κάθε εποχή οι νέοι έχουν, αρκεί να τους ακούμε.

Όμως είθισται οι γηραιότεροι – για να μην πω απλώς οι γηραιοί – να ψέγουμε τους νέους για λάθος κατευθύνσεις, νεανικές πλάνες, αλλά και έλλειμμα αξιών, κακομαθιές και λοιπά συντηρητικά που αναφαίνονται σε κάθε εποχή και που τονίζουν ότι το χάσμα των γενεών είναι μια ανανεούμενη πραγματικότητα, η οποία ίσως να είναι απλώς απαραίτητα για την ανανέωση της κοινωνίας, για τους θανάτους του «παλιού» και τις νέες ανθοφορίες.

Μολονότι τα γεγονότα φαίνεται να μην αφορούν μόνο τη Γαλλία, αλλά και μια σειρά από άλλες χώρες – η όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων είναι διεθνής, η Γαλλία είναι για άλλη μια φορά η κοιτίδα αυτής της αντίδρασης. Δεν είναι τυχαίο. Στη Γαλλία υπάρχει παράδοση κινηματικότητας, της οποίας η αλυσίδα φτάνει στην εξέγερση του 1871 και στην ίδια τη γαλλική επανάσταση. Δεν είναι παράλογο. Βλέποντας ότι η μαζική συμμετοχή έχει αποτελέσματα και οδηγεί την εξουσία σε συμβιβασμούς, το παράδειγμα περνά και στις επόμενες γενιές.

Στα καθ’ υμάς τώρα. Δεν θα απευθυνθώ σε όσους είναι κατά της νεανικής εξέγερσης στη Γαλλία. Σε εκείνους τους άλλους που καταναλώνουν αφειδώς τον ρομαντισμό ενός νέου «Μάη», αλλά που όταν γίνεται κατάληψη στην Ελλάδα δικάζουν τα πιτσιρίκια στην περίπτωση που διεκδικούν κάτι περισσότερο από σοβάδες που δεν θα πέφτουν στα κεφάλια τους ή στις περιπτώσεις που οι φοιτητές ζητήσουν το αυτονόητο δικαίωμα στη στέγαση και έχουν εύκολο τον αφορισμό του «μπαχαλάκια».

Στη Γαλλία η κοινωνία έχει στο πίσω μέρος του μυαλού της πώς να διεκδικεί, ακόμη και αν οι στόχοι δεν είναι πάντα ξεκάθαροι – όπως θα ήθελε ένα κομμουνιστικό κόμμα- και για αυτό μπορούν να γίνουν μαζικοί. Οι διεκδικήσεις έχουν ρίσκο, αλλιώς δεν μπορούν να αλλάξουν τίποτα. Εκτός και αν προτιμάμε μια νεολαία παθητική που περιμένει κανένα youth pass και καμιά νέα έκδοση του GTA. Τότε εντάξει.