Amnos: Εκλεκτός κατά την τέχνην στο Αιγάλεω

Εδώ και λίγα χρόνια ζούμε τη χρυσή εποχή του revival της χασαποταβέρνας με τα παραδείγματα να είναι πάμπολλα από το Γίδι το Manari, μέχρι τον Αgrios και το Πλυτά μεταξύ άλλων να διεκδικούν μια θέση στην κρεατοφάγα καρδούλα των επίδοξων θαμώνων που αναζητούν απεγνωσμένα το νέο χοτ στέκι της πόλης.

Αυτόν τον τίτλο μοιάζει να διεκδικεί το νέο μερακλήδικο meating point που έκανε δυναμική άφιξη στο Αιγάλεω πριν λίγες μέρες και ακούει στο όνομα Amnos υπογραμμίζοντας στην είσοδο του μαγαζιού ότι πρόκειται για Εκλεκτόν κατά την τέχνην.

Με μοντέρνα αισθητική κι ένα από τα καλύτερα λογότυπα που έχουμε δει στην εστιατορική αθηναϊκή μας υποδέχεται σε τρία επίπεδα. Αρχικά ένα στο φαρδύ πεζοδρόμιο επί της Ιεράς Οδού δίπλα σχεδόν στον σταθμό του μετρό της Αγίας Μαρίνας και του δημαρχείου του Αιγάλεω.

Έπειτα λίγα τραπεζάκια θα βρεις απέναντι από την ανοιχτή κουζίνα εντός της οποίας σουβλίζονται διαλεχτοί κρεατομεζέδες συνεχίζοντας τη μακρά παράδοση της περιοχής που πέρα από τα θρυλικά στέκια της Πελοποννήσου και της Ηπείρου έχει και το Master Souvla να πρωταγωνιστεί στα τσιμπούσια μας τα τελευταία χρόνια.

Τελευταίο αφήσαμε το πιο όμορφο κομμάτι του Αmnos που είναι φυσικά η αυλίτσα του με τις πράσινες πινελιές, η οποία πια λόγω των πρωτοβροχιών και των ψυχρών που έκαναν δειλά δειλά την εμφάνισή τους, σκεπάζεται και σομπίζεται δια την προστασία ημών των κοψιδολάγνων.

Ο χώρος έχει ωραιότατα αναπαυτικά καναπεδάκια και παραδοσιακά μεταλλικά τραπεζάκια στρωμένα με λεπτά τραπεζομάντιλα που δύσκολα μένουν καθαρά ύστερα από τη λεηλασία που λαμβάνει χώρα άνωθέν τους.

Εμείς τον επισκεφθήκαμε την πρώτη Παρασκευή του Οκτώβρη με μεγάλη προσμονή καθώς είχαμε υψηλές προσδοκίες μα τον Τουταχή.  Ξεκινήσαμε διαλέγοντας μαλαγουζιά σε ασκό (12€ το κιλό) και λαδοριγανισμένο ψωμάκι στα κάρβουνα (2,5€) για να συνοδέψει τις βούτες μας στην χειροποίητη τυροκαυτερή (6,5€). Με πικάντικη κρέμα φέτας και καυτερή πιπεριά έξτρα τσαχπίνικη διέγειρε ελαφρά τον ουρανίσκο μας, ενώ ικανοποιητική ήταν και η χωριάτικη (10€) που ακολούθησε με τα λαχανικά της να είναι φρεσκοκομμένα και ροδαλά.

Η πίτα ημέρας (8€) είχε δύο επιλογές και για να μην μπαίνουμε σε ψευδοδιλήμματα διαλέξαμε και τις δύο. Από τη μία η μανιταρόπιτα με χοντρό μπαμπάτσικο φύλλο και περίσσια γέμιση ήταν νοστιμοτάτη, ενώ η γραβιερόπιτα από την άλλη έχανε λίγο και σε γεύση και σε γέμιση, καθώς έμοιαζε κάπω φτωχή συγκριτικά με την άτυπη ανταγωνίστρια της στις πίτες της ημέρας.

Το μοσχαρίσιο συκώτι (10€) μας αποζημίωσε καθώς ήταν τρυφερότατο και μοσχομυριστό, λουσμένο με λαδολέμονο μονάχα, αποδεικνύοντας το γευστικό θέσφατο του ουκ εν τω πολλώ το ευ.

Περάσαμε τρέχοντας στις σούβλες διαλέγοντας τις 4 από τις 5 διαθέσιμες. Εν αρχή  τα κοντοσούβλια ήτα αμφότερα σκέτο λουκούμι. Κι αν το χοιρινό (12€ η μερίδα/ 30€ το κιλό) το βοηθάει συχνά το λιπάκι του κρέατος να γίνει όσο λιχούδικο τραβά η ψυχούλα σου, στο κοτόπουλο (12€ η μερίδα/30 το κιλό) θέλει τέχνη και μεράκι για να το πετύχεις.

Βλέπεις χωρίς να ακολουθηθεί ό άμετρος «μπαχαρισμός» του το κοντοσούβλι κοτόπουλο, κρατούσε μια μοναδική νοστιμιά μέχρι τελευταίας μπουκιάς, ενώ έλιωνε σε κάθε πηρουνιά/μαχαιριά μας.

Το κοκορέτσι (12€ η μερίδα/ 30€ το κιλό)  δεν μας ενθουσίασε, καθώς ήταν αρκετά στεγνό χωρίς το πολυπόθητο ζουμερό περίβλημα που το καθιστά σε βασιλιά των κρεατομεζέδων. Από την άλλη το αρνάκι σούβλας (13€ η μερίδα/ 32€ το κιλό) ήταν θεσπέσιο, όπως θα το δίδασκαν οι ρουμελιώτες μάστορες ψήστες σε κάποιο χωριουδάκι της Φθιώτιδας όπου συνήθως συναντάμε αντίστοιχες πρωταθληματικές επιδόσεις.

Φεύγοντας δεν γινόταν παρά να παραδεχθούμε ότι στον Amnos έχει γίνει πολύ σοβαρή δουλειά κι έχει στον κατάλογό του πιάτα (όπως το συκώτι, το κοντοσούβλι κοτόπουλο και το αρνάκι σούβλας) που μας αναγκάζουν να επιστρέψουμε ξανά και ξανά στα μέρη του. Παρά τις λίγες αστοχίες του, παίρνει μερακλήδικο παράσημο κι αν καλείς τον εαυτό σου κρεατολάγνο αξίζει να το συμπεριλάβεις στην λίστα σου.