Κεραμίδα πάνω από το κεφάλι μας

Ξέρουμε πόσο πιεστικές μπορούν να γίνουν οι ανάγκες μιας δημόσιας σχολικής μονάδας. Ξέρουμε πόσα πολλά κενά υπάρχουν στην υποδομή και στην στελέχωση και πόσο απούσα είναι η πολιτεία – επί παραδείγματι από σχολεία που στεγάζονται για χρόνια σε κοντέινερ ή σε προκατασκευασμένες καλύβες. Ξέρουμε ακόμη τι σημαίνει για έναν γονιό να νιώθει ότι το παιδί του αδικείται, ότι δεν έχει ίσες ευκαιρίες ότι κάνει μάθημα σε μια παγωμένη αίθουσα ή σε μια αίθουσα στην οποία στάζουν νερά. Και το χειρότερο: να νιώθει για όλα αυτά να μην μπορεί να κάνει τίποτα. Δεν είναι απλό και σίγουρα δεν είναι εύκολο.

Και κάπου εκεί εμφανίζεται ένας Κασιδιάρης και σου λέει «να, πάρε τα λεφτά για τη στέγη που στάζει για να δεις τι καλός που είμαι και πόσο άδικοι είναι αυτοί που σας λένε ότι οι χρυσαυγίτες είναι εγκληματίες και καθάρματα.

Αυτό συνέβη σε ένα σχολείο στα Μέγαρα, όπου ο σύλλογος γονέων αποδέχθηκε τη δωρεά Κασιδιάρη και τον ευχαρίστησε δημόσια. Πού είναι το κακό αφού ο Κασιδιάρης δεν φαίνεται πουθενά θα πει ίσως κάποιος και αφού «το χρήμα είναι χρήμα»; Ε λοιπόν, όσο περίεργο κι αν φαίνεται, δεν είναι όλα τα χρήματα ίδια.

Να, ας πούμε τα χρήματα που δίνει για να ξεπλυθεί ο καταδικασμένος για εγκληματική οργάνωση δεν είναι απλά χρήματα, ούτε καθαρά-ακόμη για αν δίνονται για τον καλύτερο των σκοπών. Ο σύλλογος γονέων ενός σχολείου δεν είναι «όλοι οι γονείς», αλλά αυτό δεν αλλάζει μια πραγματικότητα: υπάρχει πάντα κόσμος σε ανάγκη να ακούσει κάτι που του φαίνεται «διαφορετικό» και «εξωσυστημικό» και δεν τον νοιάζει από που θα προέρχεται η φωνή.

Τι θέλω να πω; Το λάθος δεν είναι ούτε του Κασιδιάρη, ούτε τόσο αυτών των ανθρώπων που είδαν στην προσφορά του την ευκαιρία να επισκευάσουν το σχολείου των παιδιών τους. Το λάθος είναι της πολιτείας που αφήνει τις σχολικές υποδομές να ρημάζουν την ώρα που καμαρώνει για τα εξοπλιστικά προγράμματα. Το λάθος είναι της πολιτείας που παγίως περιμένει να βοηθηθεί από φιλανθρωπίες για να κάνει αυτά που πρέπει.

Την επόμενη φορά, λοιπόν, που οι αρμόδιοι υπουργοί θα στήσουν τηλεοπτικές φιέστες για τον «ψηφιακό μετασχηματισμό» της Παιδείας και τους νέους διαδραστικούς πίνακες ή που θα συμμετάσχουν στον εορτασμό της Δημοκρατίας, ας θυμηθούν εκείνο το σχολείο στα Μέγαρα που βρέθηκε στην ανάγκη να βοηθηθεί από δηλωμένους εχθρούς της.