Ο Θεός μαζί μας

Η αλήθεια είναι ότι ένα event θρησκευτικής διπλωματίας ποτέ δεν λείπει εντελώς από το πρόγραμμα του Αλέξη Τσίπρα- τουλάχιστον όταν αυτός είναι μάχιμος και παίζει το παιχνίδι της εξουσίας.

Και πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, θα αναρωτηθεί κανείς, αφού κυβέρνηση στην Ελλάδα χωρίς καλές σχέσεις με την εκκλησία δεν νοείται – και αυτό το κατάλαβαν όλοι: Από τον σοσιαλιστή Ανδρέα έως τον φιλελεύθερο Γιάννη Τζανετάκο.

Η επιρροή του εκκλησιαστικού παράγοντα στο εκλογικό σώμα παραμένει ισχυρότατη. Από την άποψη αυτή το… κοσμικό κράτος φαίνεται να πηγαίνει χέρι-χέρι με το θρησκευτικό αίσθημα του λαού μας.

Όταν βέβαια θέλεις να εγγράφεσαι στην Αριστερά, το… χαριέντισμα με τον κλήρο χτυπά κάπως πιο άσχημα και δίνει λαβές για κριτική και για κατηγορίες περί εξουσιολαγνείας και καιροσκοπισμού. Για αυτά όμως (πρέπει να) είναι προετοιμασμένος όποιος κυνηγά την εξουσία και να μην ιδρώνει το αυτί του.

Ίσως ακόμη να πρέπει να κρατά την δική του αλήθεια βαθιά μέσα του και να προσπαθεί ενώπιον των καμερών να φαίνεται φυσικός και ειλικρινής. Βέβαια, όσο πιο βαθιά διαφωνεί με αυτό που κάνει τόσο μεγαλύτερο τελικά είναι το ψέμα που καλείται να πει ή, όπως θα με διόρθωνε κάποιος της ηθικής φιλοσοφίας, τόσο μεγαλύτερη η θυσία για επίτευξη του σκοπού.

Η άνοδος του Αλέξη Τσίπρα στο Άγιο Όρος, ένα μέρος που απαγορεύει την είσοδο συλλήβδην στις γυναίκες (υποτίθεται κατ’ έθιμο, αλλά στην ουσία επί τη βάση της «ακαθαρσίας» τους) είναι συνεπής με την πιο κεντρώα στροφή που επιχειρεί ο πρώην πρωθυπουργός για να προσεγγίσει την μετακινούμενη μάζα των ψηφοφόρων, αυτή που βασικά εκλέγει Πρωθυπουργό τον Κυριάκο.

Το πραγματικά κωμικοτραγικό, ωστόσο, είναι το ίδιο το νεοελληνικό θεσμικό παράδοξο που αναδεικνύουν αυτές οι κινήσεις: για να πείσεις το «κέντρο» ότι είσαι ένας σύγχρονος, αξιόπιστος και μετριοπαθής Ευρωπαίος ηγέτης, πρέπει απαραιτήτως να δώσεις τα διαπιστευτήριά σου σε μια μεσαιωνική χρονοκάψουλα που απαγορεύει την είσοδο στον μισό πληθυσμό της χώρας.

«Πολιτικός ρεαλισμός» αποκαλείται και νομιμοποιεί έναν θεσμό που διεκδικεί και παίρνει ρόλο σκιώδους κράτους όποτε τον βολεύει.

Υπάρχουν και κάποιοι που ίσως εξακολουθούν να περιμένουν τον (είτε εξ αριστερών είτε εκ του τεχνοκρατικού φιλελευθερισμού) τον διαχωρισμό της εκκλησίας από το κράτος. Αυτοί προς το παρόν ας αρκεστούν να βλέπουν το σπρωξίδι των δύο πόλων για το ποιος θα της πρωτοφιλήσει το χέρι.