Κοίτα ρε παιδί μου να δεις τι γίνεται

Πόσα χρόνια πέρασαν από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα; Όχι πολλά. Ή μάλλον όχι αρκετά για να μπορούμε με ασφάλεια να πούμε ότι το ακροδεξιό τέρας έφυγε και μας εγκατέλειψε για πάντα. Δεν υπάρχει κάτι πρωτότυπο εδώ, καθώς σε διάφορες ευκαιρίες - όπως η πρόσφατη της αποφυλάκισης Κασιδιάρη – τα ίχνη της Χρυσής Αυγής βγαίνουν στην επιφάνεια και εμείς θυμόμαστε με οδυνηρό τρόπο την ύπαρξη τέτοιων αντιλήψεων συμπολιτών μας.

Ωστόσο, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι σε αυτό το χρονικό διάστημα θα είχαμε άλλη μια πανομοιότυπη με του Φύσσα επίθεση με εμφυλιοπολεμικά χαρακτηριστικά. Δύο μέλη της ακροδεξιάς οργάνωσης propatria μαχαίρωσαν για την πολιτική του δράση άτομο προσκειμενο στον αντιφασιστικό χώρο και έδειξαν σε όλους γιατί οι περιπτώσεις στυλ Κασιδιάρη έχουν ακόμη ψωμιά να φάνε.   

Τι θα πει όλο αυτό; Θα πει ότι, στην πραγματικότητα, η λύση δεν ήταν ποτέ στις φυλακίσεις (Κασιδιάρη, Μιχαλολιάκου και λοιπών) και στην ποινική καταστολή της δράσης τους, παρότι και αυτή χρειαζόταν για να εκπέμψουμε ως έννομη κοινωνία το νόημα ότι κάποιες συμπεριφορές δεν είναι επιτρεπτές. Η ουσία της καταπολέμησης της ακροδεξιάς ήταν και παραμένει να χτυπηθούν οι αιτίες που γεννούν στους ανθρώπους την ευκολία να ακούσουν την ρητορική των λαοπλάνων που τάζουν ελληνικό μεγαλείο και μεγαλοϊδεατισμό και κάνουν παντιέρα τους τον ρατσισμό και το μίσος για τον συνάνθρωπο.

Και ποιες είναι αυτές οι αιτίες; Η άγνοια για τους άλλους, η αδιαφορία, τα οικονομικά ζόρια, το έλλειμμα παιδείας και πολιτισμού.    

Αλήθεια με αφορμή τους φόνους της Χρυσής Αυγής κάναμε ως πολιτεία κάποια εκστρατεία ενημέρωσης ή μήπως οι σημερινοί έφηβοι έχουν αφεθεί να θέλγονται από την ακροδεξιά λαϊκίστικη ρητορική του μίσους και της φυλετικής ανωτερότητας;

Το επίσημο κράτος και τα καθωσπρέπει ακροατήρια παριστάνουν μονίμως τους σοκαρισμένους. Δεν είναι όμως (για όλους μας) υποκριτικό να βγαίνουν λόγοι για υποτιθέμενη κυριαρχία του «δημοκρατικού τόξου» τη στιγμή που με τις ασκούμενες πολιτικές συντηρείται το θερμοκήπιο του φασισμού; Ποιες πολιτικές; Αυτές που μετατρέπουν τη δημόσια παιδεία σε  εξεταστικό κέντρο συνδεδεμένο με την αγορά, που αφήνουν τον ρατσιστικό οχετό να ξεπλένεται καθημερινά ως «άποψη» από εδώ κι από κει, και αυτές που βαφτίζουν ανάπτυξη μια οικονομία που σπρώχνει τους μισούς πολίτες στο περιθώριο.

Το αυγό του φιδιού δεν σκάει σε κενό αέρος, ούτε επωάζεται αποκλειστικά σε σκοτεινά γυμναστήρια των ταγμάτων εφόδου. Μεγαλώνει μέρα-μεσημέρι και μπροστά στα μάτια μας. Μέχρι να αποφασίσουμε να συγκρουστούμε με όλα όσα παράγουν απελπισία και κοινωνικό κανιβαλισμό, θα συνεχίσουμε να μετράμε μαχαιριές, ρωτώντας ο ένας τον άλλον με αφέλεια «μα, πώς έγινε πάλι αυτό το πράγμα ρε παιδί μου;».

Αλήθεια, πώς;

  [Το σκίτσο στη φωτογραφία είναι του Μιχάλη Κουντούρη]