Αντίο λέμε

Πολλά μπορεί να καταλογίσει κάποιος στην αμερικανική πολιτική στην Ελλάδα σε όλα τα χρόνια μετά τον πόλεμο. Ένα από αυτά είναι σχεδόν ποτέ οι διπλωματικοί αντιπρόσωποι των ΗΠΑ στη χώρα μας δεν είχαν ανθρώπινο πρόσωπο. Συνήθως τεχνοκράτες και διπλωμάτες καριέρας και απόφοιτοι επιφανών πανεπιστημίων έρχονταν στη «δύσκολη» τοποθέτηση της Αθήνας με σκοπό να δώσουν ώθηση στην καριέρα τους στο διπλωματικό σώμα.

Μετέφεραν τις θέσεις του αμερικανικού ΥπΕξ, άνοιγαν το έδαφος για να μας πουλήσουν οι αμερικανικές εταιρείες όπλα, έδιναν συγκρατημένα εύσημα στους έλληνες πολιτικούς, μιλούσαν για «παραδοσιακούς δεσμούς των δύο χωρών» και για το «λίκνο της δημοκρατίας» και περίμεναν τον αντικαταστάτη τους.

Και βρέθηκε ένα κορίτσι με χρυσή καρδιά και μεράκια μεσογειακά να αλλάξει τη μοίρα της διαχρονικά πιο αντιπαθούς για τον ελληνικό λαό πρεσβείας: με το κέφι της, με το μπρίο της, με τις περγαμηνές της «νύφης» του προέδρου, με διάθεση να περάσει ωραία και όχι μίζερα. Με τα μπουζούκια της, με τους αγώνες μπάσκετ, με τα πάρτι και τις διακοπάρες της- με τα όλα της.  

Και τι το κάνουν αυτό το κελεπούρι; Το πετάνε στον δρόμο. Και γιατί; Γιατί τόλμησε να ζητήσει μια διευκόλυνση 100.000 δολαρίων από έναν χρηματοδότη του Τραμπ, γιατί μεσολάβησε για κάτι μικροδουλίτσες συγκεκριμένης εταιρείας στην Ελλάδα και γιατί είπε πως οι ΗΠΑ ανεβοκατεβάζουν αν θέλουν τις κυβερνήσεις σε χώρες όπως η Ελλάδα. Σιγά κιόλας!

Εδώ δηλαδή έπρεπε να εξαντληθεί η αυστηρότητα των διοικούντων την αμερικανική εξωτερική πολιτική; Σε αυτό το κορίτσι με το ανθρώπινο πρόσωπο; Στο μόνο μέλος της αμερικανικής διπλωματίας που πραγματικά προσαρμόστηκε στον εγχώριο πολιτισμό;  Με μίζες και μπουζούκια θυμίζει βέβαια λίγο εποχές ΠΑΣΟΚ, αλλά πότε αισθάνθηκε ο Έλληνας πιο κοντά με τις ηγεσίες του αν όχι τότε;          

Στην πραγματικότητα, η απόλυσή της είναι μια κατάφωρη αδικία, ένα πρωτοφανές χτύπημα στην ίδια τη διαπολιτισμική διπλωματία. Η γυναίκα δεν έκανε τίποτα παραπάνω από το να εφαρμόσει τη μέθοδο του "method acting" στην πολιτική σκηνή της μπανανίας μας. Υιοθέτησε πλήρως, με συγκινητικό σεβασμό, τα εγχώρια θεσμικά ήθη: μια διακριτική «χορηγία», μερικές εξυπηρετήσεις σε καλούς φίλους και απροσχημάτιστη, ωμή αλαζονεία απέναντι στους θεσμούς.

Το State Department, βουτηγμένο στον αγγλοσαξονικό πουριτανισμό του, απλώς δεν άντεξε να δει την εκπρόσωπό του να γίνεται πιο «Έλληνας» πολιτευτής κι από τους ιθαγενείς υπουργούς μας. Στο δικό μας οικοσύστημα, άλλωστε, τα 100.000 δολάρια δεν φτάνουν ούτε για απευθείας ανάθεση φωτοτυπικών σε δήμο, και το να υπενθυμίζεις ποιος ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις είναι απλώς η επίσημη ιστορία μας από το Δόγμα Τρούμαν και μετά.

Κρίμα το κορίτσι που νομίζω είναι έτοιμο να μεταναστεύει κανονικά εδώ- αρκεί να βρει μια δουλίτσα γιατί δεν αντέχεται η ανεργία.