Η ευκαιρία της Μ. Καρυστιανού περνά από τον "αντισυστημισμό"

Χάζευα την συνέντευξη που έδωσε η Μαρία Καρυστιανού στον Νίκο Χατζηνικολάου και τον Ant1 το βράδυ της Πέμπτης και, αφορμής δοθείσης, είπα να μοιραστώ λίγες σκέψεις για το «φαινόμενο Καρυστιανού».

Είναι μια περίπτωση πολύ ενδιαφέρουσα, που – τηρουμένων των αναλογιών- μου θυμίζει λίγο την ανάρρηση του Παντελή Παντελίδη στη δημόσια σφαίρα: Δεν είχε σχέση με το πεδίο το οποίο διάλεξε να ενεργοποιηθεί, αναδείχθηκε (σχεδόν επιβλήθηκε) από τις προτιμήσεις του κόσμου και είναι κοινωνικό προϊόν των συνθηκών. Δεν είναι μια συνηθισμένη άνοδος πολιτικού (όπως δεν ήταν η εμφάνιση Παντελίδη μια συνηθισμένη άνοδος καλλιτέχνη).    

Λαοπρόβλητη και κοσμαγάπητη συγκέντρωσε την συμπάθεια του συντριπτικά μεγαλύτερου μέρους της κοινής γνώμης όταν έχοντας χάσει το παιδί της διαμαρτύρονταν για τις αυθαιρεσίες και τις παραλείψεις έντονα αλλά συγκρατημένα, με ανθρώπινο τρόπο, με τον οποίο οι άνθρωποι θα μπορούσαν να ταυτιστούν. «Ξύλινες» ατάκες δεν υπήρχαν, αλλά υπήρχε πολύ συναίσθημα. Η συνταγή ήταν ιδανική – και λόγω αυτού οδηγήθηκε στην κύρια πολιτική σκηνή δηλώνοντας έτοιμη να αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας.

Και κάπου εκεί άρχισε να εκτίθεται. Γιατί η κυβερνητική θέλει μια συγκεκριμένη τεχνογνωσία, την οποία , όπως μάλλον και ο καθένας από εμάς, η Μαρία Καρυστιανού δεν διέθετε. Αυτό που την εξέθεσε ωστόσο δεν ήταν η άγνοια η ίδια όσο η προσπάθειά της να κρύψει ότι δεν θέτει τις συγκεκριμένες γνώσεις και να «περάσει» ως μια έτοιμη πολιτικός.

Η ελπίδα της πετύχει όμως βρίσκεται (ή μήπως «βρισκόταν»;) εντελώς αλλού, στον λεγόμενο «αντισυστημικό» λόγο που τόσο συγκινεί τα πλήθη εσχάτως από όπου και αν προέρχεται. Την έβλεπα το βράδυ της Πέμπτης να προσπαθεί να εξηγήσει τα της πυρόσφαιρας και έβλεπα έναν άνθρωπο να φθείρεται και να σπαταλά το πολιτικό του κεφάλαιο.

Όσο η Μ. Καρυστιανού θα προσπαθεί να αποδείξει ότι κατέχει το εγχειρίδιο του καλού πολιτικού αρχηγού, τόσο το αρχικό, συγκλονιστικό της μήνυμα θα ξεθωριάζει. Με την ίδιο τρόπο θα ξεθωριάσει αν και πακετάρει το πένθος της και εξακολουθήσει να το διαθέτει, ενώ για την αδηφάγα κοινή γνώμη έχει ίσως «μπαγιατέψει».

Θα καταφέρει να διεμβολίσει στα σοβαρά το σύστημα εξουσίας αν αφήσει στην άκρη το πακετάρισμα του πένθους της και ακολουθήσει αυτό το μίγμα συντηρητισμού που ήδη δοκιμάζει (πατρίς- θρησκεία – οικογένεια) και αν καταφέρει να το πλασάρει για κάτι εκτός των συστημικών και των συνηθισμένων.

Και αυτό γιατί πάντα υπάρχει στην ελληνική κοινή γνώμη χώρος για τέτοιες φωνές.