Green flags: Ξεκάθαρα σημάδια ότι βγαίνεις (επιτέλους) με έναν συναισθηματικά ώριμο άνθρωπο

Λίστες επί λιστών έχουν κατακλύσει το ίντερνετ με red flags, ώρα να μιλήσουμε και για το αντίθετό τους, δε νομίζεις; Όχι τίποτα άλλο, μην βρεθεί στον δρόμο σου κανένας συναισθηματικά υγιής άνθρωπος –σπάνιο πράγμα– και τρομάξεις να τον αναγνωρίσεις.

Τα green flags, που λες, είναι τα σημάδια εκείνα που θα σου δείξουν ότι είσαι στον σωστό τον δρόμο, ότι είσαι μάλλον για να μένεις, ότι δεν έχεις βρει πάλι τον λάθος άνθρωπο για να αγαπήσεις, που λέει και το Δεσποινάκι. Να μερικά από αυτά.

Η επικοινωνία κυλά αβίαστα. Δεν σκέφτεσαι πριν μιλήσεις, δεν σκηνοθετείς τον εαυτό σου για να ταιριάξετε, δεν μασάει (κανείς από τους δυο σας) μπροστά σε δύσκολα θέματα.

Μιλάει για προηγούμενες σχέσεις χωρίς πικρία. Έξτρα πόντους για αυτοσαρκασμό και αναγνώριση λαθών.

Σε ακούει ενεργά. Δεν κουνάει απλά το κεφάλι περιμένοντας να τελειώσεις: Συμμετέχει, κάνει ερωτήσεις πάνω σε αυτό που λες, συμπληρώνει με κανένα καλό αστείο, γενικά, ξέρεις τώρα, συζητάτε αντί να κάνετε παράλληλους μονολόγους.

Δεν φοβάται τη διαφωνία. Μπορείς να πεις «εγώ το βλέπω αλλιώς» χωρίς να ακούσεις πόρτες να βροντάνε μεταφορικά ή και κυριολεκτικά.

Ζητάει συγγνώμη χωρίς αστερίσκους. Όχι «συγγνώμη αν σε πείραξε», όχι «ναι αλλά κι εσύ», ούτε «έτσι είμαι εγώ». Ένα κανονικό «έκανα λάθος, σε στενοχώρησα, λυπάμαι». Μικρό πυροτέχνημα συναισθηματικής ωριμότητας.

Και, κυρίως, αλλάζει κάτι μετά τη συγγνώμη. Γιατί οι λέξεις είναι ωραίες, αλλά όταν το ίδιο πράγμα επαναλαμβάνεται κάθε Τρίτη και Πέμπτη, η συγγνώμη αρχίζει να μοιάζει περισσότερο με συνδρομητική υπηρεσία.

Σέβεται τα όριά σου χωρίς να τα παίρνει προσωπικά. Αν δεν θέλεις να βγεις, αν χρειάζεσαι χρόνο μόνος/η σου, αν κάτι σε κάνει να νιώθεις άβολα, δεν χρειάζεται να συντάξεις απολογητικό υπόμνημα δεκαεπτά σελίδων. Το «δεν θέλω» ή «δεν μπορώ σήμερα» αρκεί.

Έχει και δική του/ της ζωή. Φίλους, ενδιαφέροντα, δουλειά, συνήθειες, χρόνο που περνά χωρίς εσένα και χωρίς αυτό να σημαίνει ότι απομακρύνεται.

Είναι σταθερός/η. Όχι βαρετός/η, ούτε προβλέψιμος/η με την κακή έννοια. Απλώς δεν χρειάζεται κάθε πρωί να κοιτάξεις τα άστρα, την υγρασία και τη θέση του Ερμή για να καταλάβεις αν σήμερα σε θέλει.

Τα λόγια ταιριάζουν με τις πράξεις. Αν λέει ότι θα πάρει τηλέφωνο, παίρνει. Αν λέει ότι θα έρθει, έρχεται. Αν δεν μπορεί, στο λέει. Επαναστατικό, ξέρουμε.

Μπορεί να είναι ευάλωτος χωρίς να σε κάνει θεραπευτή του. Θα σου πει ότι φοβάται, ότι στενοχωρήθηκε, ότι δεν ξέρει τι να κάνει. Αλλά δεν περιμένει από σένα να σηκώσεις όλο το βάρος των συναισθημάτων του ή να λύσεις πράγματα που είναι δική του/της δουλειά να λύσει.

Δεν τιμωρεί με σιωπή. Μπορεί να χρειαστεί λίγο χρόνο για να ηρεμήσει –άνθρωπος είναι– αλλά θα σου το πει: «Θέλω μισή ώρα και μετά το συζητάμε». Δεν εξαφανίζεται για να σε κάνει να αγχωθείς, ούτε χρησιμοποιεί την απόσταση σαν μοχλό πίεσης.

Αναλαμβάνει την ευθύνη του εαυτού του/της. Δεν φταίνε πάντα οι πρώην, οι γονείς, το αφεντικό, ο ανάδρομος Ερμής και η κοινωνία ολάκερη. Αναγνωρίζει ότι κάποιες φορές τα κάνει θάλασσα, και προσπαθεί να καταλάβει γιατί.

Δεν προσπαθεί να σε «διορθώσει». Μπορεί να σου πει μια γνώμη, να σε βοηθήσει, να σου επισημάνει κάτι που ίσως δεν βλέπεις. Αλλά δεν έχει μπει στη σχέση με project plan και στόχο να σε μετατρέψει σε μια λίγο διαφορετική, πιο βολική εκδοχή σου.

Σε κάνει να νιώθεις ασφαλής. Κι αυτό ίσως είναι το μεγαλύτερο green flag απ’ όλα. Δεν είσαι διαρκώς σε εγρήγορση, δεν αναρωτιέσαι πού πατάς, δεν ψάχνεις κρυφά νοήματα πίσω από κάθε μήνυμα. Μπορείς, πολύ απλά, να χαλαρώσεις.