Επιτέλους, ένα σωστό Σινάφι στην Αθήνα

Κακά τα ψέματα, η κατηγορία «all day bar» έχει κακοποιηθεί όσο λίγες στην Αθήνα: ίδια αισθητική, ίδιο brunch, ίδια spritz, μια από τα ίδια γενικά, όσα καταστήματα και αν ανοίξουν.

Το νέο εγχείρημα της ομάδας του Κόκκινου Λωτού — Αχιλλέας Πουλημένος, Χάρης Σαλίπας, Φόντας Ταζές και Άκης Παπαδόπουλος — παρέα με τη Φαίδρα Μαυροειδή-Σβανά και τον Φίλιππο Αλεξίου που προηγουμένως μαγείρευαν στο Line στα Πετράλωνα, , επιχειρεί να δώσει χαρακτήρα σε αυτό το ταλαιπωρημένο είδος, στήνοντας ένα all day μαγαζί που θέλει να έχει λόγο ύπαρξης και να ξεχωρίσει.

Και οι πρώτες εντυπώσεις δείχνουν ότι το Σινάφι τους τα καταφέρνει.

Όπως μου λέει ο Αχιλλέας, η ιδέα πίσω από το εγχείρημα ήταν να αφήσουν λίγο στην άκρη το party και το street στοιχείο των μπαρ και να πάνε σε κάτι πιο προσεγμένο αλλά όχι κυριλέ, ένα all day που θα παίρνει στα σοβαρά τον καφέ, το πρωινό, το φαγητό και το ποτό, χωρίς να παίρνει υπερβολικά στα σοβαρά τον εαυτό του.

Ο χώρος είναι από μόνος του ένας καλός λόγος να κάτσεις. Απλώνεται σε μια μεγάλη, ατμοσφαιρική αυλή εντός στοάς, με άφθονο πράσινο, έναν ιαπωνικής αισθητικής κήπο με μονστέρες, αλοκάσιες και φοίνικες και αναρριχώμενα φυτά που σκαρφαλώνουν στους τοίχους, δημιουργώντας την αίσθηση μικρής αστικής όασης.

Τα πορτοκαλί μεταλλικά καθίσματα και οι τέντες δίνουν ζωντάνια, ενώ το βράδυ ο μωβ και μπλε φωτισμός αλλάζει τελείως τη διάθεση και κάνει τον χώρο πιο neon-μπαρίστικο, φέρνοντας στο νου εικόνες από αντίστοιχα μπαρ στο Τόκυο. Στο εσωτερικό, η αισθητική γίνεται ακόμη πιο urban και industrial, με σκούρες αποχρώσεις, πορτοκαλί πλακάκια και μια μεγάλη μπάρα που τραβά αμέσως το βλέμμα με τη φωτεινή επιγραφή «Video Killed the Radio Star».

Στο πίσω μέρος, σκοπεύουν στο μέλλον να κλείσουν μέρος της Στοάς για να στηθεί ένα αυτοσχέδιο θερινό σινεμά. Χαμός.

Από καφέ και brunch μέχρι βραδινό και κοκτέιλ

Η μέρα στο Σινάφι ξεκινά με μονοποικιλιακό καφέ Carraro και brunch, το οποίο σερβίρεται μέχρι τις 2 το μεσημέρι. Αυγά, σάντουιτς και διάφορες προτάσεις για πρωινό μοιράζονται τον κατάλογο με πράγματα που ζυμώνονται και ψήνονται εδώ, από cookies μέχρι ταχινορολάκια, κέικ και φυσικά το δικό τους προζυμένιο ψωμί, το οποίο δεν αντιμετωπίζεται ως απλό συνοδευτικό. Βγαίνει καθημερινά από την κουζίνα, ενώ στον κατάλογο υπάρχει και το γλαφυρά διατυπωμένο «ζουμιά για παπάρα με προζυμένιο ψωμί» (3,50€).

Στα σχέδια της ομάδας είναι κάποια στιγμή να μπορείς να περνάς από το Σινάφι και να αγοράζεις το ψωμάκι του για το σπίτι.

Η Φαίδρα μαγειρεύει χωρίς να βάζει ταμπέλες

Αν έπρεπε να περιγράψει το φαγητό με δυο λέξεις, η Φαίδρα θα το χαρακτήριζε ως «πειραγμένο comfort». Στην πραγματικότητα, όμως, δεν πολυσυμπαθεί τις ταμπέλες. Η βάση μπορεί να είναι ελληνική και μεσογειακή, αλλά οι αναφορές πηγαινοέρχονται ανενόχλητες από την Ιταλία και την Ισπανία μέχρι το Μεξικό. Παίρνει ένα γνώριμο πιάτο, το κοιτάζει από τη δική της πλευρά και το φέρνει στο τραπέζι διαφορετικό, χωρίς να νιώθει την ανάγκη να το βαφτίσει fusion. Η εποχικότητα παίζει επίσης βασικό ρόλο, γι' αυτό και το μενού είναι σχεδιασμένο να αλλάζει.

Χαρακτηριστικό μικρό δείγμα αυτής της φιλοσοφίας είναι οι ελιές με kimchi (4€), η ριγανάδα με προζυμένιο ψωμί, ντομάτα και Καλαθάκι Λήμνου (5€), η tapenade με ελιές, λιαστή ντομάτα και αντζούγια (5,50€), η μελιτζανοσαλάτα με kimchi και κόλιανδρο (6€) και ταραμοσαλάτα με χρένο και πούδρα αυγοτάραχου (7€).

Η τελευταία είναι ένα ωραίο παράδειγμα αυτού που εννοεί η Φαίδρα όταν μιλά για τη δική της εκδοχή ενός γνώριμου πιάτου: το χρένο, συγγενικό γευστικά με το wasabi, της δίνει πικάντικη ένταση, τόσο όσο, χωρίς να χαλάει τον παραδοσιακό χαρακτήρα ενός αγαπημένου ορεκτικού.

Από φασολάκια μέχρι pulled αρνί

Τα φασολάκια τους (9,50€) ξεφεύγουν από την εικόνα της κλασικής λαδερής κατσαρόλας και έρχονται με βούτυρο παστουρμά, Μελίχλωρο Λήμνου και αμύγδαλο. Τραγανά και βουτυρένια, ταιριάζουν τέλεια με το τυρί. Οι τραχανοκεφτέδες (10€) συνοδεύονται επίσης από Μελίχλωρο και κρέμα Φλωρίνης, μεταφέροντας τον τραχανά από το μπολ σε μια τελείως διαφορετική, μεζεδοκατάσταση. Είναι ελαφριά τηγανισμένοι, χωρίς να αφήνουν λαδίλα, ενώ η κρέμα Φλωρίνης είναι αέρινη και πολύ νόστιμη.

Δοκιμάσαμε επίσης τη σαλάτα με πεπόνι και αντζούγια, ραντισμένη με καυτερό λάδι (9€) έναν συνδυασμό που κινείται ωραία στην αντίθεση γλυκού και αλμυρού, αν και μας φάνηκε πως το λάδι ήταν αρκετό. Τα χοιρινά μπριζολάκια (13,50€), τα οποία έρχονται με βούτυρο αντζούγιας και sauce tartare, και είναι ψημένα τόσο όσο ώστε να κρατήσουν το ζουμάκι τους, χωρίς όμως περιττό λίπος.

Κάθε μέρα θα βγάζουν και επιπλέον δύο μαγειρευτά που αλλάζουν. Την ημέρα που βρεθήκαμε εκεί, για παράδειγμα, έπαιζαν πατάτες φούρνου με λουκάνικο και γιαούρτι και γίγαντες με ρεγγοσαλάτα. Η όλη λογική τους πάντως έχει κάτι σπιτικό, με ταψιά, φούρνο και φρέσκο ψωμί να μπαίνουν οργανικά στην καθημερινότητα της κουζίνας.

Στον κατάλογο θα δεις ακόμη πατατοσαλάτα με αγκινάρα τουρσί, λάδι άνηθου και πούδρα τραχανά (8,50€), λουκάνικο Μονεμβασιάς με μουστάρδα και πίκλες (9,50€), μπιφτεκάκια με μετσοβόνε και λάδι μυρωδικών (12,50€) και μια κροκέτα με pulled αρνί και μπεσαμέλ (13€), η οποία αποτελεί άλλη μία μικρή δήλωση προθέσεων. Η αφετηρία της είναι η κλασική ισπανική croqueta de bacalao, μόνο που εδώ αντί για μπακαλιάρο μπαίνει pulled αρνί μαζί με την μπεσαμέλ. Μερακλίδικο πιάτο.

Τα Flatbreads τα επιούσια

Δυνατό σημείο του μενού είναι τα flatbreads. Υπάρχει η ιταλοαμερικανική εκδοχή με κεφτέδες, σάλτσα και provolone (14€), μία vegetarian με πατάτα, δεντρολίβανο και ανθό αλατιού (11€) και εκείνη που δοκιμάσαμε εμείς: αρνί birria, salsa verde και πίκλα κρεμμύδι (15€), με το αρνί να έρχεται pulled και τη νοστιμότατη συνταγή να κλείνει ξεκάθαρα το μάτι στο Μεξικό.

Για όσους δεν τρώνε κρέας υπάρχουν αρκετές επιλογές στον κατάλογο, ενώ το πλάνο είναι να προστεθούν σύντομα περισσότερες vegetarian επιλογές τόσο στο κυρίως όσο και στο πρωινό μενού. Όπως λέει η Φαίδρα, μπορεί να μην είναι αμιγώς vegetarian ή vegan μαγαζί, αλλά κάποιος που δεν τρώει κρέας δεν πρόκειται να μείνει νηστικός.

Σημειωτέον, οι μερίδες είναι τιμιότατες, σε πλήρη αναλογία με το κόστος των πιάτων.

Τυριά, αλλαντικά και κρασί

Πιστό στο χαλαρό κλίμα που επιτάσσει ο χαρακτήρας του, το Σινάφι δεν σε αναγκάζει να φας τον άμπακο. Μπορείς κάλλιστα να παραγγείλεις ένα τυρί, ένα αλλαντικό, λίγο ψωμί και ένα ποτηράκι κρασί για να χαλαρώσεις μετά τη δουλειά ή νωρίς το βράδυ.

Υπάρχει ξεχωριστή επιλογή τυριών, με επιλογές όπως Καλαθάκι Λήμνου, Οινοσπερίτη Ίου και γραβιέρα Σκύρου, ενώ το πλατό τυριών κοστίζει 18€. Στα αλλαντικά βρίσκεις παστράμι γαλοπούλας, sardinella, σαλάμι αέρος μαύρου χοίρου και φουμικάδο χοιρινό, μια καπνιστή κοπή χοιρινού, με το πλατό αλλαντικών να κοστίζει 17€.

Τη λίστα κρασιών έχει επιμεληθεί η Paisley Tara Kennett, και περιλαμβάνει περίπου 35-40 ετικέτες από τον ελληνικό και τον διεθνή αμπελώνα, με αρκετές επιλογές και σε ποτήρι, οι οποίες ξεκινούν από 6€ και φτάνουν συνήθως μέχρι τα 10€. Στις φιάλες, οι πιο οικονομικές ετικέτες ξεκινούν από 25€, με αρκετές επιλογές να παίζουν στην περιοχή των 28-47€.

Κάμερα στον Αχιλλέα, τον Άκη και τον Φόντα

Το αχτύπητο team του Κόκκινου Λωτού κάνει και εδώ παπάδες. Ο κατάλογος κρατιέται επίτηδες μικρός και περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, πέντε ανθρακωμένα cocktails, τα οποία τελευταία έχουν γίνει η απόλυτη μόδα και τα βρίσκεις πλέον σε ολοένα και περισσότερα μπαρ (βλέπε Moggy): Pornstar, Mojito, Smokey Paloma, Margarita και Zombie σερβίρονται από κάνουλα και είναι υπέροχα.

Ειδική μνεία στην Smokey Paloma, την οποία φτιάχνουν με τεκίλα και mezcal, αλλά δε «βαράει» παρά τα δυνατά αποστάγματα που κουβαλά. Φοβερό και το Mojito τους, με τον δυόσμο να έχει ενσωματωθεί πλήρως στο κοκτέιλ κατά την παρασκευή και να μην υπάρχει απλά ως διακοσμητικό στοιχείο στο ποτήρι.

Υπάρχει επίσης ένα φουλ δροσερό cocktail με αγγούρι infused σε gin και φρέσκο ginger, ενώ στα classics βρίσκεις Negroni, Martini, Bloody Mary και Old Fashioned.

Οι τιμές τους κυμαίνονται στα 9-11€.

Και για γλυκό;

Δύο επιλογές και εδώ, χωρίς περιττές προσθήκες. Μια γαλατόπιτα με μαρμελάδα κρασιού και σταφύλι (6€) και ένα ganache ελαιολάδου με προζυμένιο ψωμί και ανθό αλατιού επίσης (6€), το οποίο και τιμήσαμε δεόντως, ενώ μας θύμισε τις παλιές καλές εποχές που απλώναμε την Μερέντα στο ψωμί και του δίναμε να καταλάβει.

Θα ξαναπάμε; Σίγουρα. Το concept είναι άκρως ελκυστικό, το μενού πολλά υποσχόμενο και η λίστα κρασιών και κοκτέιλ ενδείκνυται για περαιτέρω δοκιμές.