Όχι σκηνές, μόνο σκουπίδια και πλαστικά σε θάλασσες και ακτές

Βρέθηκα αυτές τις μέρες σε γνωστή παραλία-προπύργιο του ελεύθερου κάμπινγκ. Δεν θα πω ποια, όχι επειδή είναι κανένα επτασφράγιστο μυστικό, αλλά επειδή οι παραλίες που αγαπάμε δεν χρειάζονται πάντα περισσότερη δημοσιότητα. Καμιά φορά χρειάζονται απλώς λίγο σεβασμό.

Και σεβασμό, εδώ που τα λέμε, είχε μπόλικο.

Σκηνές κάτω από τα δέντρα, αιώρες, πετσέτες απλωμένες, αυτοσχέδιες κουζίνες, άνθρωποι που είχαν εγκατασταθεί εκεί όχι για ένα μπάνιο και δρόμο, αλλά για μέρες. Κι όμως, κοιτούσες κάτω και δεν έβλεπες τίποτα. Ούτε χαρτάκι, ούτε πλαστικό, ούτε αποτσίγαρο χωμένο ανάμεσα στα βότσαλα. Τίποτα που να μαρτυρά ότι δεκάδες άνθρωποι έτρωγαν, έπιναν, κοιμούνταν και ζούσαν εκεί.

Μόνο βότσαλο.

Και μετά πήραμε τον δρόμο της επιστροφής.

Κάπου στον Κορινθιακό, είπαμε να κάνουμε μια τελευταία στάση για μπάνιο, να πάνε κάτω τα φαρμάκια της επιστροφής στην Αθήνα. Παραλία χωρίς σκηνές, χωρίς κατασκηνωτές, χωρίς αυτοσχέδιες πολιτείες και όλα εκείνα που κατά καιρούς θεωρούμε ότι «επιβαρύνουν» μια ακτή.

Εκεί, λοιπόν, είχε απ’ όλα.

Πλαστικά, χαρτάκια, αποτσίγαρα και, κορωνίδα της ανθρώπινης εξέλιξης, ένα κυπελλάκι παγωτού παρατημένο στην άμμο με το κουταλάκι ακόμα μέσα. Όχι πεταμένο κατά λάθος, όχι παρασυρμένο από τον αέρα. Αφημένο. Σαν να είχε τελειώσει κάποιος το παγωτό του και να σκέφτηκε «ωραία, εδώ θα το αφήσω, λογικά το βράδυ περνάει το συνεργείο καθαρισμού του Ποσειδώνα».

Το ελεύθερο κάμπινγκ, εν τω μεταξύ, εξακολουθεί να απαγορεύεται παντού στην Ελλάδα, μεταξύ άλλων σε αιγιαλούς και δημόσιους χώρους. Το να πας όμως στην παραλία, να φας το παγωτό σου και να αφήσεις το κυπελλάκι σου εκεί δεν χρειάζεται ειδικό νόμο για να καταλάβεις ότι είναι απαράδεκτο.

Κάπου εδώ βρίσκεται μια αντίφαση που κάθε καλοκαίρι γίνεται όλο και πιο δύσκολο να αγνοήσεις.

Οι άνθρωποι που αντιμετωπίζονται σαν ανεπιθύμητοι επειδή κοιμούνται σε μια σκηνή είναι συχνά εκείνοι που έχουν τη στενότερη σχέση με τον τόπο όπου μένουν. Μαζεύουν τα σκουπίδια τους, προσέχουν πού πατούν, πολλές φορές καθαρίζουν και όσα άφησαν άλλοι. Όχι επειδή είναι όλοι άγιοι, προφανώς. Αλλά επειδή όταν μια παραλία γίνεται για λίγες μέρες το σπίτι σου, δύσκολα την αντιμετωπίζεις σαν κάδο που θα τον αδειάσει κάποιος άλλος.

Κι από την άλλη, έχουμε μάθει να θεωρούμε απολύτως φυσιολογικό να χρησιμοποιούμε μια παραλία για τρεις ώρες, να απλώνουμε την πετσέτα μας, να πίνουμε τον καφέ μας, να τρώμε το παγωτό μας και μετά να σηκωνόμαστε να φύγουμε αφήνοντας πίσω τα αποδεικτικά στοιχεία της παρουσίας μας.

Δεν λέω ότι κάθε ελεύθερος κατασκηνωτής είναι υπόδειγμα οικολογικής συνείδησης, ούτε ότι κάθε ημερήσιος λουόμενος αφήνει πίσω του χωματερή. Λέω μόνο ότι ίσως έχουμε βάλει τη διαχωριστική γραμμή σε λάθος σημείο.

Γιατί αν κάποιος στήσει τη σκηνή του, μείνει δέκα μέρες και όταν φύγει δεν μπορείς να καταλάβεις ότι πέρασε ποτέ από εκεί, δυσκολεύομαι να δω ποιο ακριβώς είναι το έγκλημά του απέναντι στην παραλία.

Κι αν κάποιος μείνει δύο ώρες και αφήσει πίσω το κυπελλάκι του παγωτού του, δυσκολεύομαι ακόμα περισσότερο να καταλάβω γιατί αυτός θεωρείται ο νομοταγής.