Το Win Win μιας κοσμικής εθιμοτυπίας

«Ρε σεις να κάνουμε κάτι- έστω ένα φαγητό. Να φωνάξουμε και κάποιους ανθρώπους να πιούμε ένα κρασί…». Κάπως έτσι φαντάζομαι να το σκέφτηκε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής τον πρώτο καιρό της Μεταπολίτευσης όταν λάμβανε την απόφαση για την καθιέρωση της δεξίωσης για την αποκατάσταση της δημοκρατίας.

Είχε επιστρέψει στην Ελλάδα ως σωτήρας μετά από 11 χρόνια αυτοεξορίας εις Παρισίους και το κλίμα ήτο ηρωικό και πανηγυρικό. Πενήντα δύο χρόνια μετά η προεδρία της Δημοκρατίας έχει μετατρέψει σε εθιμοτυπία της δεξίωση για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, η οποία συχνά υποβιβάζεται σε μια χαχόλικη τελετή φαίνεσθαι με πινελιές από ενδυματολογικές κριτικές και άλλα τέτοια ωραία.

Όμως, είναι αυτό το νόημα του εορτασμού; Ειλικρινώς ρωτάω γιατί δεν είμαι σίγουρος. Με μια πρώτη ματιά θα έλεγα ότι όχι. Ο «κόσμιος εορτασμός» - φαντάζομαι αυτή είναι η πρόθεση της δεξίωσης- μπορεί να αρκεί για να «μην πει κανείς ότι δεν κάναμε τίποτα», αλλά δεν μοιάζει καθόλου με γιορτή της Δημοκρατίας. Αν με ρωτάτε, αυτή θα έπρεπε να έχει πιο πολιτικό και επιστημονικό χαρακτήρα. Ίσως ακόμη στη θέση της να ταίριαζε καλύτερα ένα ετήσιο συνέδριο για την ποιότητα της δημοκρατίας μας, τα προβλήματά της και άλλα τέτοια.

Ίσως πάλι αυτό να είναι το μέτρο της νέας ελληνικής δημοκρατίας: Μια βαρετή συνεστίαση για κάποιες ελίτ που βάζουν τα καλά τους- αν και όχι το καλό τους γούστο- και πηγαίνουν να φάνε «γαρίδες στο γρασίδι» που έγραψε και η Έλενα Ακρίτα χαιρετίζοντας την απόφαση των υπολοίπων του Σύριζα να διαφοροποιηθούν πολιτικά μποϋκοτάροντας την εκδήλωση της Προεδρίας. Ίσως η κοσμική εθιμοτυπία να είναι ό,τι μπορούμε να αντέξουμε. Ίσως μια πραγματική συζήτηση για την κατάσταση της δημοκρατίας να ήταν τω όντι δύσπεπτος, σκέφτομαι.

Φαντάζεται ας πούμε κάποιος να συζητάμε επί της ουσίας για την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, για την ελευθερία του Τύπου, για τη διαφθορά και την ανεξαρτησία των εξουσιών;             

Η κοσμική εθιμοτυπία δεν ενοχλεί κανέναν και στέλνουμε και το μήνυμα ότι δεν ξεχνάμε τους αγώνες όσων έδωσαν τη ζωή τους για τη δημοκρατία. Win-win που λένε και στα χωριά.

[Η εικονιζόμενη φωτογραφία είναι προϊόν Τεχνητής Νοημοσύνης]