Περάστε, κόσμε!

Ομολογώ ότι δεν είχα πάρει χαμπάρι την τουριστική δυνατότητα που αποφάσισε να βάλει στη βιτρίνα του… μαγαζιού μας το υπουργείο Πολιτισμού και να εγκρίνει VIP ενοικιάσεις του αρχαιολογικού χώρου της Ακρόπολης.

Πρόκειται για επισκέψεις που μπορεί κάποιος να κλείσει σε ώρες που ο χώρος δεν λειτουργεί, αρκεί το γκρουπ να αποτελείται από έως πέντε άτομα. Α και αρκεί να διαθέσει 5.000 ευρώ (όχι κατ’ άτομο), σύμφωνα με τις αποφάσεις της υπουργού Πολιτισμού μας. Μάλιστα, όπως διάβαζα, ο περιορισμός των πέντε ατόμων δεν έχει τεθεί τυχαία ή για λόγους… χωρητικότητας, αλλά προκειμένου να υπάρχει η αίσθηση του «exclusivity», του ότι είσαι ξεχωριστός επειδή εσύ και η παρέα σου πληρώσατε πέντε χιλιάδες ευρώ.            

Και τι έγινε θα πει κάποιος; Γιατί να μην γεννά λεφτά η Ακρόπολη όσο είναι κλειστή; Ποιον ενοχλεί; Θα λυπήσω τους αμοραλιστές φίλους θυμίζοντάς τους τη σοφία των ορίων, που μπορούν να μπουν – φαντάσου! – ακόμη και στο κέρδος.   

Ποιο είναι άραγε το όριο σε μια μπίζνα που αποφασίζει να βάλει διαφορετικές ταρίφες στο παγκόσμιο μνημείο; Ας πούμε αύριο-μεθαύριο μπορεί να χρεώνουμε ακριβότερα το να πάει κάποιος όχι απλώς να το επισκεφθεί αλλά και να ασελγήσει στο μνημείο – όχι τίποτα ανεπανόρθωτο, ας πούμε να γράψει το σύνθημα της αγαπημένης του ομάδας στις κολώνες και να φωτογραφηθεί εκεί μπροστά (το σβήνουμε εμείς μετά) ή να οργανώσει ένα ερωτικό όργιο στον χώρο (ποτέ κανέναν δεν ζημίωσε ο έρωτας). Πρόθυμοι να πληρώνουν να υπάρχουν και δεν υπάρχει περιορισμός για το που μπορούμε να φτάσουμε- και γιατί να υπάρχει; Αφού για προϊόν το έχουμε, να μην θέλουμε να πουληθεί;

Ακριβά βέβαια. Όπως θέλουμε και οι τουρίστες που έρχονται να είναι από εκείνους που αγοράζουν ακριβά και ξοδεύουν πολλά και όχι τίποτα πλεμπαίοι (σαν κι εμάς όταν πηγαίνουμε στο εξωτερικό), οι οποίοι προσπαθούν να δουν όσο περισσότερα μπορούν σε μια ξένη χώρα πληρώνοντας όσο το δυνατόν λιγότερα.  

Τελικά όμως δεν είναι θέμα ποσού, είναι θέμα αξιοπρέπειας – μιας καθαρά μικρο-μεσοαστικής έγνοιας θα πουν πολλοί, με την οποία όμως έχουμε μάθει να πορευόμαστε. Θυμάμαι την παλιά σκανδαλιστική ερώτηση «με ποιο χρηματικό αντάλλαγμα θα δεχόσουν να προσφέρεις το σώμα σου για σεξ;» που γινόταν σε ιλαρό κλίμα μεταξύ φίλων. Όσο ανέβαινε το ποσό μιας φανταστικής προσφοράς η συνείδηση κάποιων γινόταν ελαστικότερη. Τελικά όμως, ακόμη για να ένα δυσθεώρητο ποσό αν συναινούσες σε μια «ανήθικη πρόταση», η έκπτωση των αξιών σου ήταν εκείνη που θα έδινε λαβή στους φίλους να σε κράξουν.

Φανταστείτε τώρα αυτό να ισχύει για χώρα και για θεσμό, όπως το υπουργείο Πολιτισμού. Το νόημα που εκπέμπεται είναι ότι έχουμε εμπορικό κατάστημα και προσπαθούμε να πιάσουμε καλύτερες τιμές – μια όχι και τόσο κολακευτική εικόνα της πατρίδας μας.

Υ.Γ. Προφανώς το αντίτιμο του κανονικού εισιτηρίου (το οποίο κατά τη γνώμη μου θα πρέπει να είναι χαμηλό για όλους) είναι κάτι διαφορετικό που παραπέμπει στην κάλυψη των εξόδων συντήρησης του μνημείου και βελτίωσης της προσβασιμότητάς του.

ΥΓ2 Συνεπής με τα πεπραγμένα της εμφανίζεται σήμερα η ηγεσία του υπουργείου, αν λάβει κανείς υπόψη του το νέο νομοσχέδιο για τη διαχείριση των πολιτιστικών πόρων και την έμμεση ιδιωτικοποίηση που επιχειρείται μέσω αυτού.

[Η εικονιζόμενη φωτογραφία είναι προϊόν Τεχνητής Νοημοσύνης]