Κάποιος να χαϊδεύει και το καημένο το κράτος

Δεν είναι απαραίτητα κακό να χαίρεται κάποιος - δημόσιο πρόσωπο ή μη – για τη σύλληψη φερόμενων ως κατηγορούμενων για διαπραχθέν έγκλημα. Είναι ίσως λίγο ρεβανσιστικό γιατί συνήθως μιλάμε για άνθρωπο που δεν έχει να κερδίσει κάτι, αλλά στο κάτω-κάτω ο ιδιος θεωρεί ότι τάσσεται υπέρ της νομιμότητας.

Όσο βέβαια το σκέφτομαι πρόκειται για μια μάλλον συναισθηματική αντίδραση μια που κατά το Σύνταγμα υπάρχει το τεκμήριο της αθωότητας, όπερ σημαίνει ότι όλοι -συλληφθέντες ή μη- θεωρούνται αθώοι και πρέπει να αποδειχθούν ένοχοι και όχι το αντίθετο. Το αίσθημα της συλλογικής «εκδίκησης» και η επιθυμία για «αίμα» είναι μάλλον πιο συνηθισμένο στις περιπτώσεις λαϊκών ανθρώπων, στους οποίους η συνταγματική διάταξη ίσως και να μην λέει πολλά εν μέσω δυσκολιών που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους.

Στην κατηγορία αυτών φαίνεται να ανήκει -και μπράβο του- και ο Θοδωρής Αθερίδης, ο οποίος παρασυρμένος από ένα ελευθέρως ερμηνευόμενο κοινό περί δικαίου αίσθημα επέλεξε να αποθεώσει συνολικά τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη και το έργο του υπουργείου την ημέρα που εξέπνευσε ο 20χρονος ανάπηρος ο οποίος δέχθηκε πισώπλατα 21 σφαίρες αστυνομικών.

Οι συμψηφισμοί είναι επικίνδυνοι θα πει κάποιος. Δεν σημαίνει ότι επειδή η αστυνομία είχε μια ατυχή στιγμή δεν δικαιούνται όσοι το επιθυμούν να την επευφημούν για μια άλλη, ευτυχή. Μόνο που πρώτον τους επικοινωνιακούς συμψηφισμούς τους ξεκίνησε η ηγεσία του υπουργείου και δεύτερον οι συλλήψεις αφορούν πιθανούς ενόχους, ενώ ο φόνος του 20χρονου είναι βέβαιος.

Αυτά αφήνουν κάπως έκθετο τον κ. Αθερίδη για την τοποθέτησή του και τον αγνό του ενθουσιασμό ο οποίος ξεχείλισε από μέσα του και διοχετεύθηκε στη δημόσια σφαίρα.     

Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι ως άνθρωπος της τέχνης και του θεάτρου ο κ. Αθερίδης οφείλει να γνωρίζει καλά τη σημασία που έχει το «timing», η στιγμή που επιλέγεις να εκφωνήσεις την ατάκα σου. Θα μπορούσε να του προσάψει και διάφορα άλλα που σχετίζονται με τη στάση του στο συγκεκριμένο ζήτημα. Το θέμα όμως δεν είναι ο κ. Αθερίδης και το φαντασιακό του για την δικαιοσύνη και την απονομή της. Είναι να έχουμε ως κοινή γνώμη τα αντανακλαστικά να ελέγχουμε την εξουσία ώστε να κάνει καλύτερα τη δουλειά της και όχι ψάχνουμε ευκαιρία να επευφημίσουμε.

Όχι γιατί οι επευφημίες απαγορεύονται αλλά γιατί στην περίπτωση του κράτους - είναι γνωστό – το κάνουν χειρότερο και αυτό είναι εις βάρος μας.