Μεγαλοθυμία και λογιστική

Το επόμενο επεισόδιο του σίριαλ «δικαιώματα Μάνου Χατζιδάκι» ξετυλίχθηκε αυτή την εβδομάδα μπροστά στα έντρομα μάτια του κοινού που ιδέα δεν έχει από δικαιώματα, συμφωνίες και πληρωμές που γίνονται εκτός σκηνής και θέλει να τους βλέπει όλους αγαπημένους.

Ο Μανώλης Μητσιάς μετείχε σε συναυλία για την οποία ο υιός Χατζηδάκης δεν είχε δώσει άδεια αναπαραγωγής των τραγουδιών του μεγάλου συνθέτη, οπότε ο ερμηνευτής αποφάσισε να απαγγείλει τους στίχους του τραγουδιού χωρίς τη συνοδεία μουσικής.

Σύμφωνα με τα όσα κυκλοφόρησαν μετά το σούσουρο που ξέσπασε, μέσω του οποίου ο υιός κατηγορήθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωση για φιλοχρηματία για υπερκμετάλλευση της κληρονομιάς Χατζηδάκη, φέτος είναι το έτος Μάνου Χατζηδάκη και όλες οι εκδηλώσεις πρέπει να έχουν την έγκριση της ομάδας του υιού.     

Είναι το να αποφασίζει ο υιός απόφαση του Μάνου Χατζηδάκι; Προφανώς και είναι. Το θέμα όμως εδώ δεν είναι η νομιμότητα, αλλά η συνολική ηθική του πράγματος. Και η συνολική ηθική νομίζω λέει πως το έργο του μεγάλου συνθέτη πρέπει να κυκλοφορεί και όχι να μένει δεσμευμένο στην περίπτωση που τα καταβαλλόμενα δεν είναι τα αναμενόμενα.

Δικαίωμα του Μάνου Χατζιδάκη να αφήνει τα δικαιώματά του όπου θέλει, δικαίωμα και του κληρονόμου του να τα διαθέτει έναντι αμοιβών ακόμη και υψηλών. Δικαίωμα δικό μας όμως είναι να σημειώνουμε και ότι η κληρονομιά του μέγα Χατζηδάκη κακόπεσε και ότι στα χέρια ενός πιο φωτισμένου ανθρώπου θα είχε προσφέρει περισσότερα στον κόσμο. Στο χατζηδακικό έργο ταιριάζει καλύτερα η μεγαλοθυμία παρά η λογιστική.           

Στο μεταξύ, όλο αυτό ξεκίνησε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για το κατά πόσο τα τραγούδια ανήκουν ισάξια και στους πρώτους ερμηνευτές τους, εκείνους δηλαδή μέσω των οποίων συστήθηκαν στο κοινό. Είναι ο εκτελεστής συνδημιουργός; Σε ένα βαθμό είναι σίγουρα. Είναι όμως ισότιμος; Με άλλο λόγια δεν έχει ο Μητσιάς αυτόνομο δικαίωμα επί των τραγουδιών που ερμήνευσε στη δισκογραφία;

Δεν είναι εύκολο να απαντηθεί ηθικά ένα τέτοιο ερώτημα. Ποιο είναι το ζύγι της προσφοράς του καθενός, ποιος το ορίζει και με ποια κριτήρια; Εδώ είναι που κανονικά υπεισέρχεται η μεγαλοθυμία για να τα λύσει αυτά. Οι ερμηνευτές έχουν στο 99% των περιπτώσεων την άδεια των συνθετών και των στιχουργών για να παρουσιάζουν τα τραγούδια στο κοινό τους και το πράγμα τελειώνει εκεί.

Το μεγαλείο όμως δεν κληρονομείται.