Μια αστυνομία... Παναγία βόηθα!

Τι είναι αυτό που πρέπει να αξιολογούμε μετά από κάθε επέμβαση της αστυνομίας για να βλέπουμε αν αυτή είναι ή όχι επιτυχημένη; Μια που τα αστυνομικά όργανα δεν είναι επιφορτισμένα με την απονομή δικαιοσύνης και (πολύ περισσότερο) με την τιμωρία μία και μόνο μπορεί να είναι η απάντηση: η ασφάλεια των πολιτών.

Στην περίπτωση του 20χρονου στο Άργος – εκείνου που πλέον είναι εγκεφαλικά νεκρός έχοντας πυροβοληθεί στο πίσω μέρος του κεφαλιού του - η αστυνομία εγκλημάτισε εν ώρα καθήκοντος. Η ασφάλεια του πολίτη αυτού βλάφθηκε ακριβώς από τις ενέργειες των οργάνων ενώ από τη συμπεριφορά του τίποτα δεν έλεγε ότι απειλούνται από εκείνον άλλοι πολίτες. Τόσο απλά είναι τα πράγματα και τόσο απλά πρέπει να είναι για να είναι βέβαιοι οι πολίτες ότι δεν κινδυνεύουν από το ίδιο τους το κράτος. Ποιος όμως μπορεί να το πει αυτό, όταν κυκλοφορούν ελεύθεροι (και οπλισμένοι) πιστολέρο με στολή που πρώτα πυροβολούν και μετά αναρωτιούνται.

Οι χολιγουντιανές αναπαραστάσεις των βημάτων μιας σύλληψης και γενικώς της αστυνομικής συμπεριφοράς έχουν φτιάξει πρότυπα στην κοινή γνώμη, σε βαθμό που αυτή νομίζει ότι έχει επαρκές κριτήριο για το πότε ο αστυνομικός «δικαιούται» να πυροβολήσει κατά πολίτη. Κάπως έτσι ακούγονται και αυτά τα σκ$%#^&ψυχα «και αυτός γιατί δεν σταματούσε;», αναφερόμενα στο θύμα.    

Ίσως στην αφήγηση της μητέρας του 20χρονου να μπορεί κάποιος να βρει την απάντηση:

«Δεν έχει φίλους, είναι αυτιστικός. Δεν έχει, εμείς μόλις μετακομίσαμε από Αθήνα. Μόλις. Μεταφέρουμε ακόμα τα πράγματα. Έχει αυτισμό, έχει αναπηρία 89%.

Είχε περιστατικό με βία με αστυνομικό πέρσι. Και από εδώ κρυφά βγήκε, δεν τον άφηνα ποτέ να βγει μόνος του. Και κρυφά βγήκε, επειδή ζεστάθηκε στο σπίτι και ήθελε να δροσιστεί. Να δροσιστεί, πήγε για μπάνιο.

Έκανε μπάνιο και άρχισαν να τον παρακολουθούν από Ασίνη. Και μετά έγινε εκεί. Και βρήκε ότι έχει ξεχάσει το δίπλωμά του στο σπίτι. Γι’ αυτό φοβήθηκε, αγχώθηκε και προσπάθησε να φύγει. Επειδή δεν εμπιστεύτηκε πια".

Αν, λοιπόν, το κριτήριο επιτυχίας της αστυνομίας είναι η ασφάλεια των πολιτών, το ερώτημα αιωρείται: Ποιος πολίτης, αλήθεια, νιώθει σήμερα πιο ασφαλής γνωρίζοντας ότι ο πανικός, ένα ξεχασμένο δίπλωμα, ή μια νευροαναπτυξιακή ιδιαιτερότητα τιμωρούνται με συνοπτικές διαδικασίες εκτέλεσης στον δρόμο;

Να μια ωραία ερώτηση για να απαντήσει ο υπουργός «Προστασίας του Πολίτη». Φαντάζομαι δεν θα του είναι δύσκολο. Α, ξέχασα: είναι απασχολημένος με τις επιτυχίες των αντιτρομοκρατικών συλλήψεων – ένας μάλλον επικοινωνιακός συμψηφισμός που εννοεί ότι δεν γίνεται να έχουμε και αποτελεσματική αστυνομία και να αισθανόμαστε ασφαλείς.