Το Nice n Easy έγινε Νάις εν Ίζι κι αυτό πολύ μας άρεσε

Δεκαοκτώ ολόκληρα χρόνια έχουν περάσει από τη μέρα που το Nice n Easy μπήκε στη ζωή μας και τη δική μου. Ανεπιτήδευτο, χαρούμενο και χαριτωμένο, έγινε μεμιάς στέκι για κάθε ώρα, από εκείνα που πάω και ξαναπάω, συχνά χωρίς προγραμματισμό, απλώς γιατί ξέρω πως θα με καλοδεχτούν και πως θα περάσω λίγη ή περισσότερη ώρα χωρίς σπαζοκεφαλιές. Αν θέλω να φάω θα φάω, αν θέλω απλώς να ξεκουραστώ πίνοντας ένα απεριτίφ, θα το κάνω. Αν είμαι μόνη μου θα χαζολογήσω χωρίς να με ενοχλήσει κανείς κι αν περάσουν και κάποιοι φίλοι από τη γειτονιά, όπως τυχαίνει συχνά-πυκνά, οι άνθρωποι του σέρβις θα κάνουν το παν για να μας τακτοποιήσουν και να μας κάνουν να αισθανθούμε άνετα. Έτσι ορίζονται τα στέκια και σ’ αυτά τα μαγαζιά τρέφω μια κάποια αδυναμία.

Μέσα σε όλα αυτά μπαίνει και το φαγητό που πολύ συχνά στα all-day μέρη κάπως μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Στο Nice n Easy, όμως, το φαγητό είχε πάντα πρώτο ρόλο και ιδιαίτερο χαρακτήρα. Το μαγαζί, αισθητικά και γαστρονομικά, μας είχε συστήσει μια κουζίνα απλή αλλά όχι απλοϊκή, μοντέρνα και άκρως διασκεδαστική. Με κεντρική ιδέα το Hollywood, το Marlon Brando burger, ο Sean Connery σολομός, η Sofia Loren μακαρονάδα, έγιναν πιάτα που ευχαριστιόμασταν να τρώμε.

Κι επειδή η ομάδα του Nice n Easy δεν εφησυχάζει, όπως το έχει αποδείξει όλα αυτά τα χρόνια, αποφάσισε να κάνει μια μεγάλη αλλαγή, αυτή τη φορά έχοντας στρέψει το βλέμμα στην Ελλάδα, επιθυμώντας να κάνει την αίσθηση «όμορφα και χαλαρά» ακόμα πιο οικεία. Με σταθερή την έμφαση στα ποιοτικά προϊόντα, στο Nice n Easy, εδώ και λίγο καιρό, η Ελλάδα παίζει δυνατά. Με ζητούμενο την απόκτηση ισχυρής ταυτότητας κι επομένως τη διεθνή αναγνώριση της ελληνικής γαστρονομίας στην οποία η χώρα μας τα τελευταία χρόνια – κι επιτέλους, θα πω – ρίχνει ολοένα αυξανόμενο βάρος, η αλλαγή του Nice n Easy σε Νάις εν Ίζι δεν θα μπορούσε παρά να έχει γίνει σε καταλληλότερη στιγμή.

Έτσι, το Nice n Easy μεταμορφώθηκε εκ βάθρων και μας συστήνεται, πλέον, ως γαστροταβέρνα, παρόλο που δεν έπαιξε το παιχνίδι της νοσταλγίας. Αυτό το λέω για καλό γιατί η νοσταλγία, κυρίως όταν προκαλείται επιτηδευμένα και με το ζόρι είναι μεγάλη παγίδα, σαν ταινία μελό. Τίποτα μελό δεν έχει η διακόσμηση στο Νάις εν Ίζι, αντιθέτως, τα χρώματα είναι χαρούμενα, τα φωτιστικά σύγχρονα, υπάρχει ωραίο παιχνίδι με τα mix & match καθίσματα, τραπέζια και σερβίτσια, μα τίποτα δεν φωνάζει «κοιτάξτε με», αφήνοντάς μας να το ανακαλύψουμε με την ησυχία μας. Ακόμα και το αγγελάκι, το νέο σήμα κατατεθέν, η μασκότ, αν προτιμάτε, είναι ήσυχο και γλυκύτατο.

Τίποτα μελό δεν έχει ούτε η καινούργια γαστρονομική πρόταση. Το πρόσταγμα στην κουζίνα έχει αναλάβει ο Δημήτρης Βλάχος ο οποίος δεν είναι μόνο έμπειρος μάγειρας, αλλά είναι και γνώστης της ελληνικής κουζίνας και των προϊόντων της χώρας. Η γενική φιλοσοφία του Νάις εν Ίζι, όπως σας την περιέγραψα πιο πάνω, φαίνεται καθαρά και στα πιάτα που ετοιμάζει ο σεφ. Παραδοσιακά αλλά όχι παλιακά, με βάρος στην ουσία της γεύσης και, την ίδια στιγμή, σύγχρονα. Μια κουζίνα αστική που, όμως, όχι μόνο δεν κρύβει τις ρίζες της αλλά τις φανερώνει με υπερηφάνεια.

Το βράδυ που βρέθηκα για πρώτη φορά στο νέο Νάις εν Ίζι δοκίμασα κάποια από αυτά τα φαγητά που με εξέπληξαν πολύ ευχάριστα. Λαδένια Κιμώλου διαβολικά νόστιμη κι αφράτη (€ 2,5), αμπελοφάσουλα ταιριαστά στην εντέλεια με τη βελούδινη μους ταραμά και τα αμύγδαλα (€ 9). Ντομάτα λεπτοκομμένη σαν καρπάτσο, περιποιημένη με ανθό αλατιού και φρουτώδες εξαιρετικό ελαιόλαδο και με την όμορφη συντροφιά που της κρατούν το τσαλαφούτι και το κρίταμο τουρσί (€ 9).

Το ελληνικό αυγοτάραχο, ένα από τα πλέον εκλεκτά και υπεραγαπημένα μου ελληνικά προϊόντα, το πικάντικο τσίλι και τα φιστίκια Αιγίνης, και τα τρία αυτά υλικά σε ισορροπημένες ποσότητες, ανέδειξαν τη λεπτεπίλεπτη σάρκα και γεύση του ωμού μπαρμπουνιού σε ένα πιάτο χάρμα οφθαλμών (€ 17). Αν δεν είχε συμβεί και μια απροσεξία στο αλάτι που ήταν υπερβολικό, θα έλεγα πως αυτό θα ήταν το πιάτο-αποκάλυψη της βραδιάς. Δεν πειράζει, όμως, σίγουρα θα το δοκιμάσω πάλι και μάλιστα λίαν συντόμως. Η ταλιάτα τόνου ταίριαξε με το ριζότο που δανείζεται τα αρώματα των λατρεμένων μου γεμιστών, σε ένα φαγητό όσο πρέπει comfort κι άλλο τόσο σύγχρονο (€ 22). Το ίδιο θα πω και για τον γύρο που δοκίμασα από το πιάτο του συνοδού μου. Πρώτον, γίνεται από μοσχαρίσιο κρέας, δεύτερον, στο κρεμμύδι και τη ντομάτα έχει προστεθεί φινόκιο που μετριάζει την αψάδα του κρεμμυδιού και, τρίτον, μία βινεγκρέτ ντομάτας βρέχει με το πεντανόστιμο ζουμί της κρέας, πίτα και σαλάτα. Αποτέλεσμα; Το φαγητό έχει πολύ πιο ελαφριά αίσθηση στο στόμα και το στομάχι, ενώ δεν λείπει τίποτα από τη νοστιμάδα του πατροπαράδοτου τυλιχτού (€ 15).

Η ίδια γραμμή ακολουθείται και στα επιδόρπια. Η αφράτη κρέμα του γαλακτομπούρεκου αρωματίζεται με εσπεριδοειδή κι έτσι ελαφραίνει αρκετά, ούτως ώστε να μπορείς να το φας ευχαρίστως μετά από το δείπνο. Την ούτως ή άλλως μυρωδάτη πορτοκαλόπιτα συνοδεύουν απολαυστικά, υπόξινο παγωτό γιαούρτι και πικρούτσικο γλυκό του κουταλιού νεράντζι (€ 10 το κάθε γλυκό).

 
Δημήτρης Βλάχος και Ανδρέας Δούκας

Δεν μπορώ να μην αναφέρω και το προσωπικό του σέρβις που, όπως μας έχει συνηθίσει το Nice n Easy, είναι εξυπηρετικότατο, φιλικό, χαμογελαστό. Δεν θα μπορούσε να είναι κι αλλιώς, αφού το πρόσωπο-κλειδί είναι ο Ανδρέας Δούκας, ο άνθρωπος που ανδρώθηκε στο Nice n Easy και στο γειτονικό Frankie, κι έχει πλέον αναλάβει τα ηνία και των δύο μαγαζιών ως συνιδιοκτήτης.

Κι επειδή, μοιραία, ο δολοφόνος επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος, κάθε Τετάρτη εμφανίζεται σαν guest star το Marlon Brando burger γιατί, όπως είπε ο Don Corleone, ‘I’m gonna make him an offer he can’t refuse’.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

NICE N EASY
Ομήρου 60, Αθήνα 106 72
Τηλ. +30 210 3617201

Facebook

Instagram