Σώμα «ακατάλληλο» για παραλία; Δεν υπάρχει αυτό, βγάλ’ το από το μυαλό σου

Το μπικίνι πηγαίνει σε όλες. Δεν θυμάμαι ποιος (μπορεί να ήταν και ποια) το είχε γράψει πού, πάνε πολλά τα χρόνια, τόσα που έχει πλέον στρογγυλοκαθίσει στο μυαλό μου σαν αξίωμα.

Επιβεβαιώνεται, κάθε φορά που κοιτάζω γύρω μου, σε κάθε παραλία: Μέσα σε όλη του την αποκαλυπτικότητα και τους ασφυκτικούς περιορισμούς που του έχουν φορτώσει δεκαετίες χοντροφοβίας, περιοδικών μόδας και ψυχρού φωτισμού δοκιμαστηρίων, το μπικίνι είναι σύμβολο ανεμελιάς. Ερωτισμού. Παιχνιδιαρικότητας. Ας μην υπάρχει η λέξη. Υπάρχει η διάθεση. Άμα συνεννοούμαστε, λένε οι γλωσσολόγοι, αρκεί.

Δεν υπάρχει, ως εκ τούτου, σώμα «ακατάλληλο» για παραλία, ακριβώς όπως δεν υπάρχει σώμα «ακατάλληλο» για ανεμελιά, για ερωτισμό ή για παιχνίδι. Τι άλλο πέρα από αυτά είναι η παραλία;

Βασικά: Τι ΔΕΝ είναι η παραλία

Το ξέρω ότι εδώ περίμενες να λέει ότι η παραλία δεν είναι πασαρέλα, αλλά να σου πω και κάτι; Ούτε καν η πασαρέλα δεν είναι πασαρέλα με τον τρόπο που έχει φτάσει να χρησιμοποιείται η φράση. Ο λόγος ύπαρξής της είναι να δεις ρούχα, όχι να θαυμάσεις πόσο αδύνατα είναι τα μοντέλα. Let that sink in, που λέμε και στο χωριό όταν απευθυνόμαστε σε τουρίστες.

Η κόλαση (δεν) είναι οι άλλοι

…οι οποίοι κατά κανόνα είναι υπερβολικά απορροφημένοι στα δικά τους για να ασχοληθούν με τα παραπανίσια σου κιλά, την κυτταρίτιδα στο μπούτι ή τα ψωμάκια σου τα πλαϊνά. Αυτά που βλέπεις εσύ πάνω σου τα βλέπουν κι οι άλλοι άνθρωποι… πάνω τους όμως. Για να μην πιάσουμε το περίπλοκο ζήτημα της αυτοεικόνας, η οποία σχεδόν ποτέ δεν είναι αντικειμενική, κι αυτό που σε βάζει να βλέπεις στον καθρέφτη υπάρχει σε μεγάλο βαθμό μόνο μέσα στο μυαλό σου.

Ένα υποθετικό σενάριο

Έστω ότι υπάρχει το «τέλειο σώμα για παραλία». Και έστω ότι το έχεις. Πλακώνεσαι στις γυμναστικές, παίρνεις Οζέμπικ, βρίσκεις το λυχνάρι του Αλλαντίν και σου λέει το τζίνι έχεις τρεις ευχές, δεν ξέρω πώς, πάντως το έχεις. Και παίρνεις καλύτερες πόζες στην ξαπλώστρα, ή περπατάς πιο άνετα μπροστά στην άσχετη παρέα που παραλίγο να χτυπήσει προηγουμένως το μπαλάκι από τις ρακέτες σας. Τι αλλάζει στην ημέρα σου; Απολαμβάνεις ας πούμε περισσότερο την παραλία επειδή… τι; Αν η απάντηση είναι μόνο «δεν ντρέπομαι να εμφανιστώ», σου έχω νέα.

Ντροπής πράγματα

…δεν είναι το πόση δίαιτα δεν κατάφερες να κάνεις φέτος τον χειμώνα, ακριβώς όπως δεν είναι ας πούμε και το πόσες εξισώσεις δεν έλυσες, ή πόσα μεταπτυχιακά δεν έκανες. Μια μεγάλη σοφία που κυκλοφορεί στα ίντερνετς λέει πως είναι εντυπωσιακό ότι τόσοι άνθρωποι ντρέπονται για το σώμα τους, και απολύτως κανείς για το μυαλό του. Όχι δηλαδή ότι θα έπρεπε να αισθανόμαστε όλοι άσχημα που είμαστε εμ χοντροί, εμ χαζοί. Αλλά όπως δεν ντρέπεσαι για το IQ σου, έτσι δεν θα ‘πρεπε να ντρέπεσαι και για τα κιλά σου.

Πες μου πού πουλάν’ κοιλιές (επίπεδες)

…να μην σου πάρω μια, γιατί η έμφαση στον σπουδαίο αυτό πλαγιότιτλο είναι στο ρήμα, κι αν δεν το έπιασες να εξηγήσουμε: Πίσω από τα «μα εμένα δεν μ’ αρέσει το σώμα μου, δεν το λέω για τους άλλους» που σκέφτεσαι τώρα, υπάρχουν δεκαετίες πλύσης εγκεφάλου, την οποία χρωστάς σε μια βιομηχανία από τις ισχυρότερες του πλανήτη.

Ξέρεις πώς έγινε τέτοια; Υποσχόμενη να σου λύσει ακριβώς τις ανασφάλειες που σου δημιούργησε, και βγάζοντας τρισεκατομμύρια πουλώντας κρέμες, χάπια, συμπληρώματα διατροφής, προγράμματα αδυνατίσματος και προγράμματα γυμναστηρίων, εφαρμογές, ρούχα, αξεσουάρ, και τρόφιμα (το χειρότερο, τρόφιμα) που κάνουν και την διαχείριση του βάρους ζήτημα ταξικό.

Ε πες τώρα, έχει χώρο για ταξικότητα η παραλία;