Πώς να ξαναχτίσεις κοινωνική ζωή μετά από μια περίοδο απομόνωσης

Κάποια στιγμή, χωρίς να το καλοκαταλάβεις, άρχισες να λες όλο και πιο συχνά «δεν θα βγω σήμερα». Μετά ήρθε η συνήθεια. Μετά η άνεση του καναπέ. Μετά εκείνο το μούδιασμα που σε κάνει να σκέφτεσαι ανθρώπους που αγαπάς και παρ’ όλα αυτά να μην έχεις κουράγιο ούτε να απαντήσεις στα μηνύματά τους.

Η απομόνωση έρχεται ύπουλα: Μπορεί να ξεκινήσει από burnout, από έναν χωρισμό, από άγχος, κατάθλιψη, μια δύσκολη δουλειά, μια μετακόμιση, ή απλώς από εκείνες τις περιόδους που η ζωή στενεύει τόσο πολύ, που δεν χωράει κοινωνικότητα μέσα της.

Και μετά, όταν επιτέλους σηκώσεις κεφάλι, ανακαλύπτεις πως το να ξαναχτίσεις κοινωνική ζωή μοιάζει τρομακτικά δύσκολο. Σαν να ξέχασες πώς γίνεται. Συμβαίνει και στους καλύτερους, δεν είσαι μόνος/η. Και κυρίως, δεν χρειάζεται να τα κάνεις όλα μονομιάς.

Μην περιμένεις να νιώσεις έτοιμος/η

Αν περιμένεις να ξυπνήσεις ένα πρωί με ξαφνική λαχτάρα για brunch, ποτά και ομαδικές εκδρομές, μπορεί να περάσει καιρός. Η κοινωνικότητα λειτουργεί λίγο ανάποδα απ’ ό,τι φανταζόμαστε: Δεν βγαίνουμε επειδή νιώθουμε κοινωνικοί. Συχνά νιώθουμε κοινωνικοί επειδή βγήκαμε.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να πιέσεις τον εαυτό σου πέρα από τα όριά του. Σημαίνει όμως ότι θα χρειαστεί να σταματήσεις να περιμένεις το τέλειο mood για να στείλεις εκείνο το μήνυμα ή να πεις ένα «ναι» σε μια έξοδο. Η αρχή συνήθως μοιάζει περισσότερο με χλιαρή επανεκκίνηση παρά με κινηματογραφικό comeback.

Ξεκίνα από τους ανθρώπους με τους οποίους νιώθεις ασφαλής

Δεν χρειάζεται να πέσεις κατευθείαν στα βαθιά με μεγάλα τραπέζια, networking events και γενέθλια με 25 αγνώστους σε roof garden που παίζει δυνατά house μουσική. Ξεκίνα από έναν άνθρωπο: Κάποιον που γνωρίζεστε τόσο καλά, και αγαπιέστε τόσο πολύ, που οι σιωπές σας δεν είναι αμήχανες, και η υποχρέωση να διασκεδάσετε ο ένας τον άλλο δεν υπάρχει στις συναναστροφές σας.

Μην περνάς τον εαυτό σου από οντισιόν

Ένα από τα πιο ύπουλα πράγματα που αφήνει πίσω της η απομόνωση είναι η αίσθηση ότι έχεις «ξεχάσει να είσαι άνθρωπος», ότι δεν ξέρεις τι να πεις, ότι έχεις γίνει βαρετός, ότι όλοι οι άλλοι συνεχίζουν κανονικά τη ζωή τους κι εσύ έχεις κάπως μείνει πίσω.

Αυτό σε κάνει συχνά να αντιμετωπίζεις κάθε κοινωνική επαφή σαν συνέντευξη για δουλειά. Να σκέφτεσαι από πριν τι θα πεις, να ανησυχείς κατά τη διάρκεια πώς φαίνεσαι, αν είσαι αρκετά αστείος, ενδιαφέρων ή χαλαρός. Το απελευθερωτικό εδώ είναι να σκεφτείς ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι υπερβολικά απασχολημένοι να σκέφτονται αν είναι οι ίδιοι αρκετά αστείοι/ ενδιαφέροντες/ χαλαροί για να καθίσουν να προσέξουν και να κρίνουν τι δεν πάει καλά μαζί σου.

Δέξου ότι κάποιες φιλίες ίσως άλλαξαν

Αυτό θα πονέσει λίγο, αλλά πρέπει να το πούμε: Κάποιες σχέσεις δεν θα επιστρέψουν εκεί που ήταν. Και δεν φταις απαραίτητα εσύ γι’ αυτό. Ο χρόνος αλλάζει τους ανθρώπους: Κάποιοι κουράστηκαν να περιμένουν, άλλοι δεν κατάλαβαν ποτέ τι περνούσες, και κάποιους άλλους απλά τους πήγε παρακάτω η ζωή. Το να ξαναχτίσεις κοινωνική ζωή δεν σημαίνει μόνο να επανασυνδεθείς με τους ανθρώπους σου. Σημαίνει και να αφήσεις χώρο για καινούριους ανθρώπους, νέες συνήθειες, άλλες δυναμικές.

Θυμήσου ότι κοινωνικότητα δεν σημαίνει μόνο ένα πράγμα

Το πρόβλημα με τις κλασικές εξόδους (για ποτά, για φαγητό, για πολύωρους κυριακάτικους καφέδες) είναι ότι κουβαλάνε προσδοκία: να περάσεις τέλεια, να είσαι κεφάτος, να κοινωνικοποιηθείς σωστά.

Γι’ αυτό βοηθούν πολύ οι δραστηριότητες που έχουν την κοινωνικότητα ως «παρενέργεια»: Μια ομάδα πεζοπορίας, ένα μάθημα κεραμικής, μια λέσχη ανάγνωσης, ένα coworking space, ακόμα και το να δουλέψεις δύο ώρες σε ένα καφέ αντί για το σπίτι. Εκεί η ανθρώπινη επαφή γίνεται πιο οργανικά, η κουβέντα κυλά από μόνη της γύρω από κάτι κοινό, και το άγχος της κοινωνικότητας υποχωρεί.

Δες το σαν προπόνηση, όχι σαν αγώνα δρόμου

Μετά από μακροχρόνια απομόνωση, είναι φυσιολογικό να κουράζεσαι γρήγορα. Να βγεις δύο ώρες και να νιώθεις σαν να έκανες ορειβασία στον Όλυμπο με σαγιονάρα. Δεν σημαίνει ότι δεν σου αρέσουν οι άνθρωποι, ούτε ότι «δεν είσαι κοινωνικός τύπος». Σημαίνει ότι το νευρικό σου σύστημα έχει συνηθίσει αλλιώς.

Οπότε ναι, μπορεί στην αρχή να θες να φύγεις νωρίς, να ακυρώσεις κάποιες φορές ή να χρειάζεσαι μια ολόκληρη μέρα για να συνέλθεις μετά από έξοδο. Όλα αυτά είναι μέρος της διαδικασίας.

Μην υποτιμάς τα μικρά βήματα

Η κοινωνική ζωή δεν επιστρέφει απαραίτητα με μεγάλες χειρονομίες. Επιστρέφει με μικροσκοπικά πράγματα που στην αρχή μοιάζουν ασήμαντα: Ένα «τι κάνεις;» που έστειλες μετά από μήνες, έναν καφέ που τελικά δεν ακύρωσες, μια βόλτα στη γειτονιά με περιπτερόμπυρα στο χέρι αντί για άλλη μία νύχτα doomscrolling, μια νέα γνωριμία που δεν ένιωσες υποχρεωμένος να εντυπωσιάσεις.

Σιγά σιγά, όλα αυτά τα μικρά γίνονται μεγάλα, και κάποια στιγμή, χωρίς να ξέρεις ακριβώς πότε έγινε, πιάνεις τον εαυτό σου να γελάει αυθόρμητα με ανθρώπους, να λέει «ναι, μέσα» χωρίς να το πολυσκέφτεται, να νιώθει πάλι μέρος του κόσμου.