Πήγαμε για παπαρδέλες στις Σεϋχέλλες αλλά δεν ήταν για τρέλες

Είναι 2013 και στην πλατεία Αυδή στο Μεταξουργείο ένα σύγχρονο ελληνικό εστιατόριο καταφέρνει να φτιάξει τον δικό του νόστιμο μύθο.

Οι Σεϋχέλλες, μάζεψαν γύρω από τα τραπέζια τους παρέες, καλλιτέχνες, ανθρώπους της γειτονιάς και κόσμο που ήθελε να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό από όσα τότε προσέφεραν τα φαγάδικα της Αθήνας.

Πιάτα όπως οι παπαρδέλες με καβουρμά άφησαν εποχή με τη νοστιμιά, την πρωτοτυπία και την καλή πρώτη ύλη, ενώ το μαγαζί έδειξε το δρόμο σε όλες τις γαστροταβέρνες και μπιστρο-κουτούκια που σήμερα γεμίζουν τις γειτονιές της πόλης.

Πάμε fast forward στο σήμερα. Ύστερα από ένα σύντομο διάλειμμα στα τέλη του 2023, οι Σεϋχέλλες επέστρεψαν ανανεωμένες, με την ίδια φιλοσοφία όμως στην κουζίνα, κρατώντας τις αξίες που τις έκαναν δημοφιλείς και ανανεώνοντας τον κατάλογο με νέες προσθήκες.

Παραμένουν κορυφαίες στο είδος τους; Να το συζητήσουμε αυτό.

Από την γευστική παλέτα μας έχουν περάσει δεκάδες γεύσεις «πειραγμένης» ελληνικής κουζίνας έκτοτε και είναι λογικό τα κριτήρια του ουρανίσκου μας να έχουν γίνει πιο αυστηρά.

Με τόσο μεγάλο ανταγωνισμό πλέον, το μενού μιας μοντέρνας ταβέρνας πρέπει να δίνει κάτι πραγματικά ουσιώδες, κάτι που να ξεχωρίζει και – δυστυχώς – αυτό το κάτι που θέλαμε (μαζί με την Καίτη την Γαρμπή) δεν το βρήκαμε.

Στην δεύτερη νιότη τους, οι Σεϋχέλλες μοιάζουν κάπως «γερασμένες». Ας δούμε όμως γιατί.

Ξεκινήσαμε το γεύμα μας με ωραίο, αφράτο ψωμάκι, αλοιφωτό τυρί και ελιές (6€), το οποίο συνδυάστηκε ωραία με τον ταραμά (7€) που μας προτάθηκε σαν ορεκτικό, και πράγματι άξιζε μέχρι και την τελευταία μπουκιά. Αφράτος, βελούδινος, με ιδανική αναλογία σε αλάτι φαινόταν να είναι το ιδανικό ξεκίνημα, και ήταν.

Όμως τα ρεβίθια (11€) που ήρθαν στη συνέχεια, μαγειρεμένα σαν ρεβιθάδα, με μαραθόριζα και λαδολέμονο είχαν ανάγκη μια ένταση που δεν βρήκαν ποτέ, ενώ δεν είχαν χυλώσει σωστά και ήταν αρκετά νερουλά.

Συνεχίσαμε με το ταρτάρ από μαγιάτικο (17€), το οποίο σερβίρουν με στικς από πατάτα. Ναι μεν του δίνουν τραγανό χαρακτήρα, αλλά δεν ταιριάζουν ιδιαίτερα γευστικά με το ψάρι. Αντίστοιχα, το αυγοτάραχο που περιείχε ενίσχυε την λιπαρότητα του πιάτου, κάνοντάς το αρκετά «βαρύ». Παρ’ όλα αυτά ήταν ικανοποιητικό σε ποσότητα σε σχέση με τα ταρτάρ που χρεώνονται αλόγιστα και περιλαμβάνουν δύο κουταλιές της σούπας.

Αν και ο κατάλογος στις Σεϋχέλλες προτείνεται για μοίρασμα, εμείς πήραμε δύο πιάτα ως «κυρίως». Το συκώτι σχάρας με πίκλα από αγγούρι (14,50€) και τις «θρυλικές» παπαρδέλες με καβουρμά και γαλομυζήθρα (18€).

 

 

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Seychelles / Σεϋχέλλες (@seychellesrestaurant)

Το συκώτι ήρθε κομμένο σαν ταλιάτα, ζουμερό και ψημένο όπως το προτείνει ο σεφ (medium rare), όμως είχε αρκετές ίνες και κάποια κομμάτια του τρωγόντουσαν με δυσκολία. Επίσης η σάλτσα λαδολέμονου που το συνόδευε ήταν αρκετά υδαρή και υποτονική, ενώ η πίκλα αγγουριού δεν ταίριαξε καθόλου στις γευστικές μας προτιμήσεις. Καλύτερα να ερχόταν σκέτο.

Αρκετά καλύτερες οι παπαρδέλες, βρασμένες άψογα, όμως και αυτές δεν κατάφεραν να μας φέρουν στο νου το θρυλικό εκείνο πιάτο που είχαμε δοκιμάσει πριν από 10 (και βάλε) χρόνια. Ο καβουρμάς δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο γευστικά, σα να μην «έδενε» με το ζυμαρικό. Σε κάθε περίπτωση ήταν ικανοποιητικές σε ποσότητα και – μαζί με την ταραμοσαλάτα – τα δύο πιάτα που ξεχωρίσαμε από τον κατάλογο.

Η λίστα κρασιών περιλαμβάνει αρκετές ετικέτες από τον ελληνικό αμπελώνα, σε τιμές από 33 ευρώ. Εμείς πήραμε ένα ωραιότατο ροζέ, το Makarouna Minthy Rose (34€) από την Κύπρο, το οποίο ταίριαζε ιδανικά με τα πιάτα που δοκιμάσαμε.

Τι κρατάμε λοιπόν από την επίσκεψη; Ανάμεικτα τα συναισθήματα.

Θέλαμε πολύ να έχουμε δοκιμάσει κάτι που θα μας γύρναγε πίσω στις καλές εποχές. Μόνο που, καμιά φορά, τα μαγαζιά μοιάζουν με παλιές σχέσεις που κάποτε αγάπησες πολύ.

Τις ξανασυναντάς μετά από χρόνια, αναγνωρίζεις ακόμα κάτι από αυτό που σε είχε κερδίσει, χαμογελάς με την ανάμνηση, αλλά μέσα σου ξέρεις πως η σπίθα δεν είναι πια η ίδια.

Οι Σεϋχέλλες παραμένουν ένα μαγαζί με ιστορία, όνομα και ποιοτική κουζίνα. Απλώς, για εμάς τουλάχιστον, αυτή τη φορά δεν μας κάλυψαν γευστικά.