Μανταλάκι στη μύτη (ή Το μυστήριο της αθηναϊκής πορδής)

Ίσως η μύτη σας να είναι ευαίσθητη, ίσως όχι και τόσο. Ίσως να σπεύδετε να δείτε σε κάθε φαινόμενο, όπως η ανεξήγητη μυρωδιά που πλανήθηκε στην Αθήνα την Τρίτη, μια προοικονομία για κάποια επικείμενη καταστροφή – ή μπορεί και όχι. Αρκετοί, ας πούμε, στα social media θυμήθηκαν τις ιστορικές αναφορές που υπήρχαν για τις τελευταίες μέρες της Πομπηίας, οι οποίες, μεταξύ άλλων, έκαναν λόγο για μια άσχημη μυρωδιά που υπήρχε στον αέρα, προερχόμενη προφανώς από τα έγκατα της γης. Τέλος πάντων, δεν είναι αυτή η περίπτωσή μας, οπότε ας μην το συζητάμε.

Παρ όλα αυτά έγινε ένας μικρός χαμός προσπαθώντας να εντοπίσουμε από που προέρχεται η μυρωδιά που όντως υπάρχει. Απάντησε δεν δόθηκε αρμοδίως, παρά μόνο διάφορες καφενειακού τύπου εικασίες σαν και αυτές για τον Βεζούβιο που είπαμε. Αυτό από μόνο του το λες και προβληματικό. Όπως λέει και ένας φίλος σε επίπεδο παρέας επιβαινόντων σε αυτοκίνητο το ερώτημα θα ήταν απλό: «Ποιος έκλασε;». Όταν όμως το φαινόμενο έχει τέτοια έκταση, τότε αναγκαστικά η αναρώτηση παίρνει θεσμικό χαρακτήρα – ή τουλάχιστον θα έπρεπε να παίρνει.

Σαν τους φίλους που ο καθένας αποποιείται την ευθύνη της οσμής, η Πυροσβεστική μοιάζει να δείχνει την εταιρεία Αερίου, η εταιρεία Αερίου  τα διυλιστήρια, τα διυλιστήρια τα πλοία στον Σαρωνικό και την κατάσταση της θαλάσσιας επιφάνειας. Και μέσα σε όλα αυτά το επιτελικό κράτος σε ρόλο Πόντιου Πιλάτου αφήνει τον καθένα μας να πιστέψει ό,τι θέλει.

Έχει στ’ αλήθεια κάτι λογοτεχνικό αυτή η μυρωδιά που ενέσκηψε ανεξήγητα αλλά φτιάχνει, όσο να πεις, ένα κλίμα σεξπηρικής… Δανιμαρκίας και μας αφήνει να αναρωτιώμαστε για το σάπιο.

Πολύ φοβάμαι ότι πλησιάζει η ώρα του 112 που θα μας συμβουλέψει – φρονίμως ποιόν- να κλειστούμε μέσα και να περιορίσουμε αχρείαστες… οσφρήσεις, θυμίζοντάς μας ότι η ατομική ευθύνη είναι «state of mind» που έλεγαν και κάποιες ψυχές.

Μου πέρασε από το μυαλό αλλά το έδιωξα ως φτηνό και λαϊκίστικά προφανές. Παρ όλα αυτά θα το μοιραστώ μαζί σας, γιατί τι είναι η (τέταρτη, έστω) εξουσία χωρίς τον λαϊκισμό; Λέτε να είναι η μυρωδιά της περιρέουσας πολιτικής ατμόσφαιρας; Δεν θα το απέκλεια, δεν θα στοιχημάτιζα σε αυτό. Τουλάχιστον το σκέφτομαι και χαμογελώ. Έστω με μανταλάκι στη μύτη.