Η διάκρισις των εξουσιών
Εξίσου κακό με το ότι ελάχιστοι πιστεύουν ότι η διάκριση των εξουσιών είναι ενεργή στην Ελλάδα, είναι το ότι δεν διαμαρτύρεται και κανείς.
Η απόφαση του Άρειου Πάγου να μην διατάξει την επαναφορά της υπόθεσης των υποκλοπών έχει πολλαπλές αναγνώσεις και – κυρίως – οδηγεί σε αρκετές συζητήσεις για την ίδια τη λειτουργία της Δικαιοσύνης. Είναι συζητήσεις που δεν είναι νέες αλλά που τις ξέρουμε και καμιά φορά τις συζητάμε. Τις περισσότερες φορές βέβαια κάνουμε ότι δεν τρέχει κάτι και κοιμόμαστε ήσυχοι για τη δημοκρατία μας και τα δικαιώματά μας.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ εξαπέλυσε δριμεία κριτική κατά μιας δικαστικής απόφασης που μοιάζει εξόχως πολιτικής και έτσι φωτίστηκε ξανά το θέμα της διάκρισης των εξουσιών και φούντωσαν οι συζητήσεις για το πόσο στρεβλά λειτουργεί στην Ελλάδα, όπου θεωρείται κοινός τόπος ότι οι κυβερνήσεις διορίζουν «ημέτερους» δικαστικούς και οι δικαστικοί εξυπηρετούν τις ανάγκες αυτών που τους διόρισαν. Μου φαίνεται ότι το λέμε όλοι μεταξύ μας αλλά σκουντιόμαστε μην το πει κανείς στο Σύνταγμα, γιατί… διάκριση εξουσιών.
Είναι σοφό το Σύνταγμα σκεφτόμουν διαβάζοντας μια από αυτές τις ολίγον ακτιβιστικές και «τσιτατοειδείς» ατάκες που κυκλοφορούν: «Οι εξουσίες είναι τρεις», έλεγε «και μία τέσσερις, ο Τύπος. Έστω και μία από αυτές να λειτουργούσε ανεξάρτητα από τις άλλες, η δημοκρατία θα ωφελούνταν απίστευτα». Πράγματι, αν το σκεφτεί κανείς ανάποδα, όχι δηλαδή θεωρώντας ότι υφίσταται η ανεξαρτησία των εξουσιών, αλλά θεωρώντας ότι αυτές διαπλέκονται προς… αμοιβαίο συμφέρον, αρκετά πράγματα μοιάζουν να εξηγούνται – ναι, κάποια από αυτά μοιάζουν να ανήκουν σε θεωρίες συνομωσίας, αλλά κάποια άλλα κουμπώνουν με πολλές από τις πραγματικότητες γύρω μας. Και – λυπάμαι που το λέω- αυτό φαίνεται να ισχύει διαχρονικά και να είναι μέρος της δομής του ελληνικού κράτους.
Έτσι το θέμα που θέλω να θίξω εδώ δεν είναι αν υπάρχουν ή όχι νέα στοιχεία που θα δικαιολογούσαν την επανεξέταση της υπόθεσης των υποκλοπών. Δεν θέλω καν να συζητήσω αν το ΠΑΣΟΚ είχε επικοινωνιακή στόχευση ζητώντας κάτι τέτοιο ή επικρίνοντας την έκβαση- προφανώς και είχε. Το ζήτημα είναι ότι κανείς δεν πιστεύει ότι η απόφαση του Άρειου Πάγου να μην προχωρήσει υπαγορεύτηκε από αμιγώς νομικά-δικαιικά κριτήρια και δεν ήταν και αυτή πολιτική- και αφού δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για αυτό, τα υπόλοιπα είναι ήσσονος ενδιαφέροντος.
Σε μια κανονική δημοκρατία, η απόφαση ενός Ανώτατου Δικαστηρίου για ένα τεράστιο σκάνδαλο παρακολουθήσεων θα γεννούσε αγωνία, έκπληξη ή έστω πολιτικό σασπένς. Όχι όμως εδώ- εδώ χασμουριόμαστε με κυνισμό.
Ρώτησα το Gemini τι πιστεύει για όλο αυτό. «Το μαντήλι στα μάτια της ελληνικής Θέμιδας δεν γλίστρησε κατά λάθος, ούτε είναι εκεί για να εξασφαλίζει την τυφλή αμεροληψία. Είναι, πλέον, μια πολυτελής, custom-made μάσκα ύπνου» απάντησε. Μας πήρε χαμπάρι και η τεχνητή νοημοσύνη μου φαίνεται.
