Μάλλον δεν "ετελείωσε" ποτέ

Λοιπόν, η ελληνική πολιτική σκηνή δεν σταματά να με εντυπωσιάζει.

Όπως φαίνεται οι 13 της Νέας Δημοκρατίας πιάστηκαν με τη γίδα της… πελατειακής εξυπηρέτησης στην πλάτη (προς ώρας, και βλέπουμε). Ημέτεροι ζητούσαν χάρες και οι γαλάζιοι βουλευτές έσπευδαν ασμένως να τους εξυπηρετήσουν. Όλοι ξέρουν και όλοι ξέρουμε πως γίνονται αυτά- δύσκολα μαζεύονται τα ψηφαλάκια.

Το εντυπωσιακό είναι πως κάποιοι εξ αυτών, αντί να βάλουν το κεφάλι κάτω και να κοιτάξουν πώς θα επανορθώσουν το πισωγύρισμα που σημαίνει για την εθνική πολιτική μας κουλτούρα η διαπόμπευσή τους, βγαίνουν από πάνω. «Δεν γίνεται αλλιώς», «πάντα έτσι κάναμε», «ε, και να γίνει δηλαδή;». Με δυο λόγια επιχειρούν να βγάλουν το ρουσφέτι από τη λίστα με τα τζιζ και να το βάλουν στη λίστα με τα όπλα δημοφιλίας που έχουν στη διάθεσή τους οι πολιτικοί.

Δεν είναι κακή σκέψη. Λίγο ανήθικη αλλά πιθανόν λειτουργική. Μοιάζει με αυτό που λένε οι διάφοροι για τους γιατρούς και τα φακελάκια. «Αφού το σύστημα δεν δίνει άλλη εναλλακτική» κλπ κλπ. Αυτό είναι το κλίμα που εκπέμπεις όταν δηλώνεις «ότι δεν έχω κάνει τίποτα μεμπτό»- ορισμένοι δε εκ των 13, έχουν και ενοχλημένο  ύφος που σύρονται στο φως της (ευρωπαϊκής) δικαιοσύνης.

Τέτοιο θράσος όμως έχει συνέπειες για όλη την πολιτική σκηνή μια που επιχειρεί να  κανονικοποιήσει τη διαφθορά και δίνει λαβές στους ακροακραίους να μιλούν για σαπίλα και να τσουβαλιάζουν όχι μόνο πρόσωπα και θεσμούς αλλά και δημοκρατικές διαδικασίες.    

Όπως παλιότερα που κάποιοι συζητούσαν να νομιμοποιήσουν το φακελάκι στους γιατρούς («αφού γίνεται ούτως ή άλλως γιατί να μην φορολογείται;») έτσι και τώρα ανοίγει ο δρόμος για να εντάξουμε την πολιτική διαφθορά στις δραστρηριότητες των συγκεκριμένων φορολογικών κωδικών.

Για παράδειγμα στις επόμενες εθνικές εκλογές, προτείνω δίπλα στο βιογραφικό και τις σπουδές των υποψηφίων στα φυλλάδια, να αναγράφεται καθαρά και ένας τιμοκατάλογος εξυπηρετήσεων ή ένα portfolio με πετυχημένα ρουσφέτια του παρελθόντος («Ο Γιάννης ήταν άνεργος 7 χρόνια με δυο πτυχία και μέσα σε 20 μέρες με τον Καλοχαιρέτα βρήκε δουλειά»).

Τουλάχιστον έτσι, θα γλιτώσουμε τους Ευρωπαίους εισαγγελείς από τον κόπο να ψάχνουν στα τυφλά, και εμείς θα ξέρουμε ακριβώς τι αγοράζουμε με τον σταυρό προτίμησής μας. Καθαρές (πελατειακές) κουβέντες.