Τα πατίνια μάς φταίνε

Σε μια κοινωνία και μια κοινή γνώμη που άγεται και φέρεται από την επικαιρότητα χωρίς ίχνος προνοητικότητας και διορατικότητας, το θέμα τώρα είναι τα ηλεκτρικά πατίνια. Δύο συναπτά ατυχήματα ήταν αρκετά για να εγερθεί το ζήτημα και να πάρει διαστάσεις «χιονοστιβάδας» - κυρίως για τα ΜΜΕ βέβαια.   

Και δώσ’ του «επικίνδυνα» από εδώ και δωσ’ του «ανεύθυνα» από εκεί και να που «πρέπει να απαγορευτούν». Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια θα έλεγε σε ένα άλλο σύμπαν ο θυμόσοφος λαός μας, που θα περίμενε κανείς να έχει βαρεθεί να ανάγεται σε μείζον ζήτημα ό,τι τυχαίνει να συμβαίνει όταν δεν υπάρχουν άλλες ειδήσεις.  

Τα ίδια τα πατίνια δεν μου είναι ούτε συμπαθή ούτε αντιπαθή. Ενώ έχουν μια κομψότητα, στην ηλεκτρική τους εκδοχή με παραπέμπουν κάπως σε τεμπελιά του αναβάτη σε αντίθεση, ας πούμε, με το ποδήλατο όπου πληρώνεις με τον ιδρώτα σου τη μετακίνηση. Τα λέω αυτά για να αποτάξω από πάνω μου όποιο αίσθημα εμπάθειας θα μπορούσε να μου καταλογίσει κάποιος. Και προχωρώ τη σκέψη μου.

Όταν κάτι που χρησιμοποιείται ευρέως από τους πολίτες κρίνουμε ότι χρησιμοποιείται με τρόπο ώστε να είναι επικίνδυνο, βγάζουμε κανόνες για τη χρήση του και φροντίζουμε να εφαρμόζονται. Αν επί παραδείγματι ανησυχούμε ότι το χρησιμοποιούν παιδιά, θεσμοθετούμε ένα δίπλωμα απαραίτητο για να το οδηγεί κάποιος και καθιερώνουμε εξετάσεις για την απόκτηση αυτού του διπλώματος. Αν θεωρούμε ότι οδηγούνται συχνά χωρίς κράνος δίνουμε εντολή στην τροχαία να επιβάλει διοικητικό πρόστιμο σε όποιον δεν φοράει- και ούτω καθεξής, μη σας κουράσω).

Αυτό που δεν κάνουμε είναι να απαγορεύσουμε συλλήβδην το μέσο μετακίνησης, πράγμα που αποτελεί γενναία παραδοχή της ανικανότητάς μας να παραγάγουμε ένα εφαρμόσιμο σύστημα κανόνων.    

Πέρα από την κρατική ανικανότητα, όμως, κάτω από αυτή την υστερία των ημερών κρύβεται και μια βαθιά, εγχώρια υποκρισία γύρω από τις καθημερινές πρακτικές της μετακίνησης. Ζούμε στη χώρα όπου το ΙΧ αποτελεί ιερή αγελάδα- γιατί να το κρύψωμεν, άλλωστε;

Ανεχόμαστε καθημερινά χιλιάδες διπλοπαρκαρισμένα SUV να κλείνουν ράμπες αναπήρων, οδηγούς να περνούν σταθερά με «βαθύ πορτοκαλί», αλλά το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη οδικής κουλτούρας αλλά «αυτοί οι μικροί που τρέχουν σαν διαβόλοι σβιιιν και σβιιιν».

Φυσικά ούτε λόγος για την ανύπαρκτη υποδομή μικροκινητικότητας στο 99% των ελληνικών δήμων που προτιμούν συνήθως να βάφουν κόκκινες γραμμές πάνω σε σπασμένα πεζοδρόμια βαφτίζοντάς τις ποδηλατόδρομους.

Αλλά επειδή το να φτιάξεις σύγχρονους, ευρωπαϊκούς δρόμους και να επιβάλεις τον ΚΟΚ απαιτεί όραμα, σύγκρουση και δουλειά, ας κάνουμε το πιο ελληνικό από όλα: ας τα απαγορεύσουμε εντελώς. Έτσι, και οι τηλεοπτικές εκπομπές θα έχουν το «αποφασιστικό μέτρο» που αναζητούσαν, και εμείς θα επιστρέψουμε ήσυχοι στο εθνικό μας μποτιλιάρισμα. Οι λύσεις μπορούν να περιμένουν την επόμενη δεκαετία.