Τα ασυνόδευτα παιδιά θα σηκώσουν το βάρος της "αποφασιστικότητας";

Κινήσεις για το κλείσιμο τεσσάρων δομών ασυνόδευτων ανηλίκων στην Αττική κάνει η κυβέρνηση, κλείνοντας την στρόφιγγα των παροχών προς αναξιοπαθούντες που φτάνουν στη χώρα μας ως πρόσφυγες.

Στη συγκεκριμένη μάλιστα περίπτωση η κυβερνητική πρωτοβουλία δεν είναι να κλείσει την πόρτα γενικώς στους ταλαίπωρους αυτούς που θέλουν να φτάσουν σε χώρες της δυτικής Ευρώπης, αλλά σε παιδιά που δεν έχουν που την κεφαλή κλίναι – μια ομολογουμένως ευφάνταστη κίνηση σκληρότητας και αντι-αλληλεγγύης.

Η Νέα Αριστερά έβγαλε στη σέντρα το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής (χαχα!) αναφορικά με τις προθέσεις και τις σκοπεύσεις μιας τέτοιας κίνησης. Θυμήθηκε λοιπόν δηλώσεις που είχε κάνει τον Φεβρουάριο ο αρμόδιος υπουργός, Θ. Πλεύρης.

Σύμφωνα με αυτές, σκοπός παρόμοιων κινήσεων εκ μέρους της ελληνικής Κυβέρνησης δεν είναι η εξοικονόμηση των πόρων που απαιτούν αυτές οι δράσεις, αλλά το να τους κάνουμε να κακοπερνούν, ώστε να μην θέλουν να έρχονται!

Έλεγε ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής στις 23 Φεβρουαρίου:                 

«Η λογική μείωσης όλων των παροχών που αποφασίσαμε να εφαρμόζουμε το τελευταίο διάστημα δεν είναι τόσο οικονομικ[ή]. Είναι να μην γινόμαστε μαγνήτης. Να μην έρχονται προσδοκώντας σε καλύτερη ζωή. Αυτή είναι η λογική της ποινικοποίησης της παράνομης διαμονής, της κατάργησης κάθε δυνατότητας νομιμοποίησης, της περικοπής όλων των επιδομάτων. Για αυτό το λόγο μετά την απόρριψη ασύλου κόβονται τα πάντα». Πρόκειται για καταπληκτική επίδειξη κυνισμού που ανοίγει τον δρόμο για πολλά ενδιαφέροντα. Ας πούμε «και του κόψαμε το ένα πόδι ώστε να θυμάται ότι δεν είναι εύκολο να περάσει στην Ελλάδα, αλλά και να μπορεί να περπατήσει». Ή «απελάσαμε το παιδί του και έτσι θα αναγκαστεί κι αυτός να φύγει». Ή ακόμη «σκοτώσαμε έναν για να καταλάβουν οι άλλοι ότι δεν αστειευόμαστε». Φαντασία να υπάρχει και καλές ιδέες θα βρεθούν.

Όμως, η έλλειψη αλληλεγγύης δεν μπορεί να είναι λύση στα προβλήματά μας. Όχι γιατί είναι αντιλειτουργικό, αλλά γιατί είναι ανήθικο και κατά των αρχών του ανθρωπισμού. Αυτού του τύπου οι πολιτικές θα πρέπει να μας προβληματίζουν ως πολίτες και να μας χτυπάνε καμπανάκια. Καμπανάκια γιατί όπως έγραψε ο Αντώνης Λιάκος, «ο φασισμός στην εποχή μας δεν έρχεται με μαύρες στολές και Χάιλ Χίτλερ. Έρχεται με την εξοικείωση με το ανείπωτο, το βάρβαρο, το χυδαίο, το ανήθικο».   

Όταν μια κοινωνία κανονικοποιεί την οργανωμένη σκληρότητα απέναντι στους πιο αδύναμους «ξένους», είναι απλώς θέμα χρόνου αυτή η ίδια σκληρότητα να στραφεί και προς τα μέσα.