Η χαμηλή μπαταρία της κοινωνικότητας: Τι κάνεις όταν δεν θέλεις να βγεις ούτε για καφέ;

Θα πούμε εξαρχής αυτό που θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα: Όλοι περνάμε κατά καιρούς φάσεις αντικοινωνικότητας. Με βάση τον νόμο του Μέρφι, αυτές δεν συμπέφτουν ποτέ με τις αντίστοιχες των φίλων μας. Έτσι εξηγείται το γιατί τις μέρες (εβδομάδες, μήνες, δεν κρίνουμε εμείς εδώ) που δεν θέλεις να πας πουθενά, ούτε να μιλήσεις σε άνθρωπο, το κινητό σου δεν σταματάει να χτυπάει, και τα μηνύματα συσσωρεύονται.

Η έννοια της «κοινωνικής μπαταρίας» δεν είναι επιστημονικός όρος, αλλά περιγράφει εύστοχα κάτι πολύ πραγματικό: το πόση ενέργεια έχουμε διαθέσιμη για κοινωνική αλληλεπίδραση. Για κάποιους αυτή η μπαταρία φορτίζει από τη συναναστροφή με ανθρώπους, για άλλους αδειάζει. Και για όλους, επηρεάζεται από δεκάδες μικρά και μεγάλα πράγματα: τη δουλειά, το άγχος, τον ύπνο, ακόμα και το πόσα «πρέπει» έχεις στριμώξει μέσα στην εβδομάδα σου.

Όταν όλα μοιάζουν δύσκολα

Η χαμηλή διάθεση για έξοδο συχνά δεν αφορά την ίδια την έξοδο για καφέ ή την παρέα, αλλά όλο το πακέτο που τα συνοδεύει: να ετοιμαστείς, να μετακινηθείς, να μιλήσεις, να είσαι παρών/παρούσα. Όταν το μυαλό σου είναι ήδη γεμάτο, ακόμα και τα ευχάριστα αρχίζουν να μοιάζουν απαιτητικά.

Ειδικά αν έχεις περάσει μια περίοδο έντονης κοινωνικότητας –πολλά events, πολλές υποχρεώσεις, συνεχείς επαφές– το εκκρεμές πάει φυσιολογικά προς την άλλη πλευρά. Χρειάζεσαι σιωπή, λίγο χώρο, λίγο χρόνο που δεν θα μοιράζεσαι με κανέναν.

Όχι, δεν είσαι αγενής

Ένα από τα πρώτα πράγματα που χρειάζεται να ξεκαθαρίσεις (κυρίως μέσα σου) είναι ότι το να πεις «δεν μπορώ σήμερα» δεν σε κάνει κακό φίλο. Δεν απορρίπτεις τον άλλο φροντίζοντας τον εαυτό σου. Αν πιέζεσαι να βγεις ενώ δεν θέλεις, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα το απολαύσεις –και θα επιστρέψεις ακόμα πιο άδειος/α.

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι μπορείς να εξαφανίζεσαι χωρίς εξήγηση. Ένα απλό, ειλικρινές μήνυμα του τύπου «είμαι λίγο off αυτές τις μέρες, θα τα πούμε όμως σύντομα» αρκεί. Οι άνθρωποί σου θα καταλάβουν –και όχι, δεν θα αλλάξουν γνώμη για σένα, σταμάτα να το σκέφτεσαι αυτό, ποτέ κανείς δεν άλλαξε γνώμη για τους άλλους επειδή του αρνήθηκαν μία έξοδο.

Μικρές «κοινωνικές δόσεις» αντί για μεγάλα σχέδια

Αν δεν θέλεις να αποκοπείς τελείως αλλά ούτε και να μπλέξεις σε πολύωρα τραπέζια και βραδινές εξόδους, δοκίμασε τις ενδιάμεσες λύσεις. Ένας γρήγορος καφές στη γειτονιά, ένα περπάτημα με έναν φίλο, μια σύντομη επίσκεψη στο σπίτι (του άλλου, κατά προτίμηση, για να μπορείς να φύγεις όταν θέλεις εσύ) είναι όλα καλές λύσεις.

Σκέψου το σαν tapas κοινωνικότητας: μικρές μπουκιές που δεν σε βαραίνουν. Συχνά, το δύσκολο είναι να ξεκινήσεις –κι όταν το κάνεις σε μικρές δόσεις, μπορεί να διαπιστώσεις ότι τελικά σου έκανε καλό.

Δώσε χώρο στον εαυτό σου να… μη θέλει

Ζούμε σε μια κουλτούρα που εξυμνεί τη διαρκή δραστηριότητα. Αν δεν έχεις κανονίσει κάτι, αν δεν «κάνεις πράγματα», νιώθεις σχεδόν ένοχος/η. Κι όμως, το να μην βγεις είναι μερικές φορές ακριβώς αυτό που χρειάζεσαι.

Αντί να το πολεμάς, δοκίμασε να το ακούσεις. Θες να μείνεις σπίτι και να δεις μια σειρά; Να μαγειρέψεις; Να χαζέψεις; Να μην κάνεις απολύτως τίποτα; Τέλεια. Επαναπροσδιόρισε αυτόν που σου έμαθαν ότι είναι χαμένος χρόνος, ως χρόνο επαναφόρτιση, και τα υπόλοιπα θα έρθουν φυσικά.

Πότε να το προσέξεις λίγο παραπάνω

Αν η παρόρμηση να αποφεύγεις τους ανθρώπους κρατάει πολύ καιρό, ή συνοδεύεται από έντονη κόπωση, άγχος ή πεσμένη διάθεση, ίσως αξίζει να το δεις πιο προσεκτικά. Η κοινωνική απόσυρση μπορεί να είναι σημάδι ότι κάτι άλλο σε ζορίζει –και δεν λύνεται απλά αναβάλλοντας έναν ακόμα καφέ που δεν θέλεις να πιεις.

Σε αυτή την περίπτωση, μικρά βήματα, λίγη κατανόηση προς τον εαυτό σου και, αν χρειαστεί, μια συζήτηση με κάποιον ειδικό μπορούν να κάνουν τη διαφορά.

Η μπαταρία δεν είναι πάντα στο 100% (και δεν χρειάζεται να είναι)

Η κοινωνικότητα δεν είναι διακόπτης on/off. Είναι περισσότερο σαν εκείνο το εικονίδιο του κινητού που άλλοτε είναι γεμάτο, άλλοτε στο κόκκινο, κι άλλοτε φορτίζει αργά πάνω σε ένα κομοδίνο.

Το ζητούμενο δεν είναι να είσαι πάντα διαθέσιμος/η για όλους και όλα. Είναι να μάθεις να ακούς πότε χρειάζεσαι κόσμο και πότε ησυχία. Και να δίνεις στον εαυτό σου την άδεια να κάνει και τα δύο, χωρίς ενοχές.