Spring cleaning στο μυαλό: 5 τοξικές σκέψεις που πρέπει να πετάξεις τώρα
Όπως πετάς τα άχρηστα πράγματα από το σπίτι, έτσι ήρθε η ώρα να ξεκαθαρίσεις και το μυαλό σου από σκέψεις που σε κρατάνε πίσω.
γράφει:
γράφει:
Η άνοιξη έχει έναν τρόπο να σε ξεσηκώνει, και δεν φταίει μόνο η ερωτική της διάθεση για αυτό. Είναι και ο συμβολισμός της αναγέννησης, της νέας αρχής, που αποτυπώνεται μεταξύ άλλων και σε όλα αυτά τα δημοσιεύματα που κατακλύζουν το ίντερνετ μιλώντας για το περίφημο spring cleaning –ξέρεις, αυτό που ανοίγεις παράθυρα, ξεσκονίζεις ράφια, αναδιοργανώνεις συρτάρια, ξεφορτώνεσαι κάθε τι περιττό. Κάπου εκεί, ανάμεσα σε ένα παλιό μπλουζάκι και κάτι ξεχασμένα χαρτιά, υπάρχει κι ένα άλλο ξεκαθάρισμα που αξίζει να κάνεις: αυτό που αφορά τις σκέψεις σου, οι οποίες μπορεί να μην πιάνουν χώρο σε ντουλάπια, πιάνουν όμως χώρο μέσα σου. Και μάλιστα τον πιο πολύτιμο. Αν, λοιπόν, έκανες μια γενική καθαριότητα στο μυαλό σου, ποιες σκέψεις θα έπρεπε να πετάξεις πρώτες στα σκουπίδια;
«Δεν είμαι αρκετός/ή»
Αυτή η σκέψη είναι σαν εκείνο το ρούχο που δεν σου κάνει πια αλλά επιμένεις να το κρατάς «γιατί μπορεί κάποτε…». Μόνο που εδώ δεν μιλάμε για ύφασμα, αλλά για την αυτοεικόνα σου. Το «δεν είμαι αρκετός/ή» δεν βασίζεται σε αντικειμενικά δεδομένα. Είναι ένα αφήγημα που έχεις μάθει να λες στον εαυτό σου, συχνά χωρίς να το καταλαβαίνεις. Κι όσο το επαναλαμβάνεις, τόσο ακούγεται σαν αλήθεια. Αντί να το πετάξεις, ξεκίνα να το αμφισβητείς. Ποιος το είπε; Πότε; Με βάση τι; Και, κυρίως, τι θα άλλαζε αν δεν το πίστευες πια;
«Πρέπει να τα κάνω όλα τέλεια»
Η τελειομανία φοράει ωραίο περιτύλιγμα. Σου ψιθυρίζει ότι σε πάει μπροστά, ότι σε κάνει καλύτερο/η. Στην πράξη, όμως, συχνά σε κρατάει ακίνητο/η. Γιατί αν όλα πρέπει να γίνουν τέλεια, πρέπει να βρεθεί και η κατάλληλη κάθε φορά στιγμή για να τα ξεκινήσεις –και μάντεψε, αυτή η στιγμή δεν έρχεται ποτέ, γιατί ο φόβος της αποτυχίας πάει χέρι χέρι με την τελειομανία.
Αυτή η σκέψη σε κουράζει, σε αγχώνει και σε απομακρύνει από τη χαρά της διαδικασίας. Πώς τη σταματάς; Ξεκινώντας οτιδήποτε με σκοπό να το κάνεις, αντί για τέλειο, αρκετά καλό. Τα υπόλοιπα θα έρθουν μόνα τους.
«Οι άλλοι τα καταφέρνουν καλύτερα από μένα»
Καλωσήρθες στην εποχή των social media και στο ατελείωτο σκρολάρισμα της σύγκρισης. Εκεί που όλοι φαίνονται πιο επιτυχημένοι, πιο ευτυχισμένοι, πιο… κάτι. Το πρόβλημα τώρα δεν είναι ότι συγκρίνεσαι. Είναι ότι συγκρίνεσαι με μια επιμελώς φιλτραρισμένη εκδοχή της ζωής των άλλων.
Αυτή η σκέψη σου κλέβει ενέργεια και σε βάζει σε έναν αγώνα που δεν έχει γραμμή τερματισμού. Αντί για αυτό, δοκίμασε να στρέψεις την προσοχή σου προς τα μέσα: τι έχεις καταφέρει εσύ; Πού ήσουν πριν ένα χρόνο; Spoiler alert: Πιθανότατα πιο πίσω απ’ ό,τι είσαι τώρα.
«Αν αποτύχω, θα είναι καταστροφή»
Η αποτυχία έχει κακή φήμη. Την έχουμε συνδέσει με τη ντροπή, με την απόρριψη, με το game over των video games. Στην πραγματικότητα, όμως, η αποτυχία είναι μέρος της διαδρομής –όχι το φινάλε.
Η σκέψη ότι μια αποτυχία θα τα καταστρέψει όλα σε κρατά καθηλωμένο/η στη ζώνη ασφαλείας σου, μακριά από ρίσκα που μπορεί να αξίζουν. Και τελικά, σε περιορίζει περισσότερο από ό,τι θα το έκανε οποιαδήποτε αποτυχία.
Αντί να βλέπεις την αποτυχία σαν το χειρότερο σενάριο, δοκίμασε να τη δεις σαν πληροφορία. Τι έμαθες, ή τι θα μάθεις αν πάρεις τα ρίσκα σου και αποτύχεις; Πώς θα προετοιμαστείς κατάλληλα και τι θα κάνεις αλλιώς την επόμενη φορά;
«Δεν μπορώ να αλλάξω»
Αυτή είναι ίσως η πιο ύπουλη σκέψη από όλες. Γιατί δεν φωνάζει, δεν σε πιέζει. Απλώς κάθεται ήσυχα και σε πείθει ότι «έτσι είσαι». Που αλήθεια, όλοι κάπως είμαστε, όλοι όμως παίρνουμε και βελτίωση. Και σίγουρα, η αλλαγή δεν είναι στιγμιαία, ούτε εύκολη: Είναι μικρές, επαναλαμβανόμενες κινήσεις που συσσωρεύονται. Δεν χρειάζεται να γίνεις άλλος άνθρωπος από τη μια μέρα στην άλλη. Αρκεί να κάνεις ένα βήμα με τρόπο διαφορετικό απ’ ό,τι θα το έκανες χθες.
