Ζιγκοάλα στην Ομόνοια: Φάγαμε στην ταβέρνα για την οποία μιλάει όλη η Αθήνα

Πιστεύουμε ακράδαντα ότι η ιστορία μιας πόλης γράφεται – φυσικά - και με τις γεύσεις της, μέσα από τα φαγάδικα που έχουν αναλάβει το δύσκολο έργο της σίτισης επισκεπτών και θαμώνων στα πέριξ της. Κάπως έτσι λοιπόν κι η Αθήνα με τη μακρά και σπουδαία γαστρονομική ιστορία ξεχωρίζει ανάμεσα στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες για τα εστιατόρια, τα ταβερνάκια και τα μεζεδοπωλεία που φιλοξενεί στους δρόμους της. Η Ομόνοια στεκόταν πάντα μακριά από τα λαμπερά φώτα των καλών εστιατορίων που εξελίχθηκαν σε fine dining spaces και μισελενάτα gatherings ή αντίστοιχα all day φαγητοπροορισμούς.

Ανά τα χρόνια ωστόσο φιλοξενούσε ταβερνεία, οινομαγειρεία, σουβλατζίδικα και θρυλικούς φούρνους απευθυνόμενη στα λαϊκά στρώματα της πόλης που επέλεγαν τα σίγουρα και νόστιμα στέκια της περιοχής. Ανάμεσά τους ξεχώριζε και το περίφημο Αθήναιον, ένα ιστορικό μαγειρείο της περιοχής που άνοιξε το 1932 και άντεξε για σχεδόν έναν αιώνα σερβίροντας μαγειρευτά κι αγαπημένα μεζεδάκια. Στη θέση του εδώ και λίγους μήνες υπάρχει η Ζιγκοάλα που έστρεψε τα βλέμματα των foodies της Αθήνας στην Ομόνοια και συγκεκριμένα στην οδό Λυκούργου ένα κάθετο δρομάκι στην Οδό Αθηνάς.

Ο χώρος έχει κρατήσει τον χαρακτήρα του ταβερνείου και του μαγειρείου με μια τεράστια ανοιχτή κουζίνα να είναι το πρώτο πράγμα που αντικρύζεις σαν βρεθείς στη νεοσύστατη Ζιγκοάλα. Ξύλινες καρέκλες, μαρμάρινα τραπεζάκια και μια επίσης τεράστια τοιχογραφία καλύπτει τον χώρο σαν ζωγραφιστή τοιχογραφία. Μέχρι να πάρουμε τη θέση μας –απαραίτητη η κράτηση ειδικά τις μέρες και ώρες αιχμής- παρατηρούμε τη σκυταλοδρομία των υπευθύνων του σέρβις που πηγαινοφέρνουν πιάτα σε πολύ γοργούς ρυθμούς.

Ο κατάλογος των ποτών και του φαγητού καταφθάνουν στο τραπέζι μας κι εμείς ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια λίστα κρασιών από τον ελληνικό αμπελώνα που περιλαμβάνει περί τις 35-40 ετικέτες (από 6,5€ το ποτήρι/26€ η φιάλη) με φυσικά και βιολογικά κρασιά να αποτελούν την πλειοψηφία της winelist. Εμείς διαλέξαμε το Abra από το Πελοποννήσιο Sellas Winery που πρωταγωνιστεί στην κατηγορία των εγχώριων orange wines (6,5€ το ποτήρι/29€ η φιάλη). Με λαμπερό χρυσοπορτοκαλί χρώμα και μια διακριτικά θολή όψη, αποτέλεσμα του αφιλτράριστου χαρακτήρα του, το κρασί μας αποκάλυψε από την πρώτη ματιά και γουλιά τον natural προσανατολισμό του.

Αφού γκρινιάξαμε λίγο μεταξύ μας για την τιμή του εμφιαλωμένου νερού (3,5€ τα 700ml) συνεχίσαμε με την παραγγελία του φαγητού εκκινώντας από τη μαρουλοσαλάτα (10€). Mε χοντροκομμένα φύλλα μαρουλιού, κεφίρ από ταχίνι, λεπτοκομμένο μηλαράκι, αμύγδαλο και μια τραγανή πίτα ήταν μια από τις ενδιαφέρουσες σαλάτες που δοκιμάσαμε προσφάτως, έξτρα δροσιστική κι αρκούντως μυρωδάτη για τα ρουθούνια μας. Η μερακλήδικη και γλεντζέδικη καρδούλα μας δεν γινόταν να αντισταθεί μπρος στη μοσχαρίσια γλώσσα με ρώσικη σχάρας και πολίτικη σε ζύμωση (16€) που πρωταγωνιστούσε στον κατάλογο των ορεκτικών.

Μεζές με γαστρονομικά δάνεια εξ’ Ανατολής που σίγουρα ενδείκνυται για καλοφαγάδες με τις χειροποίητες σαλάτες (ρώσικη και πολίτικη) να δένουν εξαιρετικά μεταξύ τους, ενώ η σφριγηλή γλώσσα ήταν ολόσωστα μαγειρεμένη και σωστά μαριναρισμένη.

Οι πατάτες φούρνου (9€) ήρθαν στρογγυλοκομμένες μαζί με μια τυροκαυτερή κυανού τυριού και ζάαταρ (ένα εξαιρετικά δημοφιλές αρωματικό μείγμα βοτάνων και μπαχαρικών της Μέσης Ανατολής). Τις θέλαμε κατά τι πιο μαλάκες όμως ήταν πεντανόστιμες κι όταν τις βαφτίσαμε στην τυροκαυτερή απογειώθηκαν γευστικά.

Η προβατίνα συνεχίζει να αναδεικνύεται σε πρωταγωνίστρια στα νέα γαστρονομικά πρότζεκτ της πόλης κι εδώ συνέπραξε σε ένα κλασικό κι αγαπημένο ρουμελιώτικο πιάτο με μια essence Ανατολής, η οποία φυσικά διαπερνά όλο τον κατάλογο. Έχουμε και λέμε λοιπόν προβατίνα με ξινόχοντρο τραχανά, κεφίρ και κουνουνάρι (19€) σε μια αρμονικά εκτελεσμένη συνταγή με σωστές εντάσεις κι ας θέλαμε λίγο μεγαλύτερη μερίδα, μάλλον λόγω της αδιαπραγμάτευτης νοστιμιάς της.

Τελευταίο πιάτο που δοκιμάσαμε ήταν το χοιρινό κοντοσούβλι (14€) με τσέρμουλα (αρωματικό μείγμα μπαχαρικών) coffee sriracha (μια έξτρα πικάντικη σάλτσα) και μια ναν πιτούλα. Αν αγαπάς την αλγερινομαροκινή κουζίνα, τότε θα ενθουσιαστείς με τη συγκεκριμένη συνταγή η οποία θα στείλει παιχνιδιάρικα καυτά χαιρετίσματα στον ουρανίσκο σου.

Aπό τις πιο ενδιαφέρουσες γαστρονομικές αφίξεις της πρωτεύουσας η Ζιγκοάλα έχει όλα τα φόντα και τα γευστικά εχέγγυα να πρωταγωνιστήσει δίνοντας στους λάτρεις της ανατολίτικης κουζίνας πολλά έξτρα κίνητρα για να την επισκεφθούν. Πολύ λίγες ευτυχώς οι αστοχίες στα πιάτα και οι τιμές -εξαιρουμένου του εμφιαλωμένου νερού- κινούνται σε value for money επίπεδα στην πλειοψηφία πιάτων και ποτών.