Από το "κρίμα" στο "βίζιτα ήταν" ένα δελτίο δρόμος

Κάπως γρήγορα περάσαμε από το «κρίμα νέο κορίτσι, 19 χρονών» στο «βίζιτα ήτανε». Ο θάνατος της νεαρής Μυρτώς στην Κεφαλονιά αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση αυτοί που η νομική λέει έκθεση σε κίνδυνο ζωής». Πρόκειται για ένα ποινικό αδίκημα στο οποίο η σημασία και η ευθύνη του δράστη δεν είναι αυτονόητη και συχνά δεν εγείρει στο κοινό τάσεις «εκδίκησης» - όπως αυτές που κάνουν σούπερ δημοφιλές ένα έγκλημα.

Εδώ έχω την αίσθηση ότι έχουμε άλλη μια περίπτωση στην οποία «δικάζεται» το θύμα και οι δράστες χάνουν απλώς την ευκαιρία να φανούν ανώτεροι. Ο υποτιμητικός λόγος που σχετίζεται με τις επιλογές της του θύματος είναι πάντα ύποπτος και πάντα γεμάτος στερεότυπα και προκαταλήψεις. Στην περίπτωση της Κεφαλονιάς δεν είναι το «τι φόραγε όμως;» αλλά το «τι δουλειά είχε εκεί», με «ποιον επικοινωνούσε και γιατί;» ή «να δούμε λίγο τον τρόπο ζωής της;».

Στην πραγματικότητα η μόνη έγκυρη ερώτηση στην περίπτωση αυτή είναι το πώς είναι δυνατόν να μένει αβοήθητος στη μέση μιας πλατείας ένας άνθρωπος που έχει ανάγκη και εμείς να συζητάμε τις λεπτομέρειες της ζωής του. Όμως φαίνεται ότι για πολύ κόσμο ο ανθρωπισμός έρχεται μετά τον μισανθρωπισμό και τον συντηρητισμό,  και έτσι το πράγμα δεν μοιάζει ξεκάθαρο.

Γιατί φαίνεται ότι υπάρχουν διάφορες κατηγορίες ανθρώπων: είναι ας πούμε αυτοί που είναι ενάρετοι και νοικοκυραίοι και δικαιούνται κάθε προστασία και φροντίδα και είναι και οι άλλοι που περπατούν στον δρόμο της ακολασίας, προκαλούν την τύχη τους και άρα δεν υπάρχει ηθική υποχρέωση απέναντί τους. Έτσι, αν κατηγορήσουμε λίγο ακόμη τη Μυρτώ μπορούμε να είμαστε πιο ξένοιαστοι για τη δική μας ζωή και για τη ζωή των οικείων μας, μια που εμείς και αυτοί δεν ζούμε «έτσι» - σωστά;

Ένα αγαπημένο, μικροαστικό πλυντήριο συνειδήσεων. Ο θάνατος, η εγκατάλειψη και ο κίνδυνος χτυπούν την πόρτα μόνο όσων δεν έχουν «καθώς πρέπει» βιογραφικό και εμείς που κοιμόμαστε νωρίς, δεν κινδυνεύουμε.

Το βλέπω να έρχεται: Σε βολικό παράδειγμα προς αποφυγή θα εξελιχθεί τελικά η 19χρονη, αντί να για καμπανάκι για τον τρόπο που στεκόμαστε κοντά στον άλλον. «Ας ελπίσουμε», πόσταρε δηκτικά ένας φίλος, αν ποτέ βρεθούμε εμείς ή τα παιδιά μας αβοήθητοι, πεσμένοι σε κάποια πλατεία αυτού του αψεγάδιαστου κράτους, οι περαστικοί να εγκρίνουν κατευθείαν το ντύσιμο και το lifestyle μας».