Ο νέος είναι αλλιώς;

Σχετικά με το νέο κόμμα Τσίπρα τα ερωτήματα είναι δύο. Το ένα αφορά την ουσία και το άλλο την επικοινωνία. Αυτό της ουσίας είναι το κατά πόσον θα καταφέρει ο πρώην πρωθυπουργός να εφεύρει ένα νέου τύπου όραμα που θα είναι τόσο πολιτισμικό όσο και πολιτικό. Το «κακός Μητσοτάκης» επιτυχημένο δεν το λες, όσο και αν το αγάπησαν οι απανταχού συριζαίοι. Το ίδιο και το «δεξιά-αντιδεξιά», το οποίο δεν κάνει γκελ στον κόσμο εδώ και δεκαετίες.

Υπάρχει το πολιτικό προσωπικό που να μπορεί να εξυπηρετήσει μια τέτοια ριζοσπαστική πρόταση; Δεν είμαι σίγουρος. Ακόμα και αν ο ίδιος ο Τσίπρας το έχει σκεφτεί και το έχει εφεύρει, οι φορείς αυτού του οράματος είναι πιο εύκολο να πέφτουν στις οικείες ρητορικές του παλιού και το τετριμμένου.

Αν το πράγμα διολισθήσει σε ένα νέο πακετάρισμα της σοσιαλδημοκρατίας δεν θα έχει μέλλον, γιατί δεν θα έχει ουσιαστικό πολιτικό χαρακτήρα. Αυτή είναι μια έννοια που  μας φέρνει στο δεύτερο ερώτημα, αυτό της επικοινωνίας και της επικοινωνιακής δυναμικής που θα μπορούσε να έχει ένα κατάλληλα μονταρισμένο νέο κόμμα.

Πόσο «νέο» μπορεί να είναι στη συνείδηση των πιθανών ψηφοφόρων ένα ακόμα που βασικά του στελέχη έχουν κυβερνήσει ή είναι αναγνωρίσιμα μέσω προηγούμενης πολιτικής τους θητείας; Το rebranding που ακούμε ότι επιχειρεί για τον εαυτό του ο Αλέξης Τσίπρας έχει και ορισμένες επικοινωνιακές «γωνίες» που δεν είναι όλοι οι παλαιοί ψηφοφόροι έτοιμοι να αγνοήσουν.

Επί παραδείγματι ο τρόπος που στο βιβλίο του άδειασε στενούς πρώην συνεργάτες, των οποίων τις αποφάσεις στήριζε ή και υπαγόρευε ο ίδιος. Δεν είναι συνδηλώσεις χρηστής ηγεσίας αυτές οι συμπεριφορές, μάλλον είναι ενδείξεις ενός πολιτικάντικου παρτακισμού που «νέο» δεν τον λες. Η νέα πολιτική τάση είναι αυτό που θα λέγαμε με παλαιότερους όρους «απολιτικοποίηση». Μπορεί να παίξει έτσι ο κ. Τσίπρας; Η κ. Καρυστιανού η κ. Κωνσταντοπούλου και άλλοι πιο δεξιόστροφοι έχουν το περιθώριο, να δηλώνουν «υπεράνω διπόλων». Όμως αυτά τα δίπολα της μαρξιστικής ανάλυσης είναι μέρος του πολιτικού DNA του πρώην πρωθυπουργού και θα τον κυνηγούν – είτε εσωτερικά ως Ερινύες, είτε εξωτερικά ως παλαιοί συνοδοιπόροι.            

Το πραγματικό στοίχημα για τον Αλέξη Τσίπρα δεν φαίνεται να είναι το πώς θα φανεί αρεστός στους μετριοπαθείς, αλλά να καταφέρει να μιλήσει για τις ανισότητες και τις αδικίες με τρόπο που να είναι φρέσκος και να έχει απήχηση στον πολύ κόσμο- αυτόν που υποφέρει από αυτά ακριβώς και θέλει να νιώσει ότι υπάρχει νέα προοπτική.