Βοήθα παναγιά

Είναι κάποιοι ήχοι που είναι συνυφασμένοι με τον πόνο. Επί παραδείγματι, το σκούξιμο. Το θυμήθηκα αυτό «ακούγοντας» τους θορύβους που έρχονται από το Μέγαρο Μαξίμου και το πρωθυπουργικό γραφείο που αναστενάζει υπό το βάρος του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ και της επικείμενης δίωξης των πιθανώς δεκάδων (!) βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας.

Πλέον οι επικοινωνιακές φωνασκίες της Κυβέρνησης περί «διαχρονικών φαινομένων» που παραδοσιακά επιστρατεύονται για να καλύψουν τον θόρυβο του… σκουξίματος, δεν φαίνεται να επαρκούν. Αυτός ο δόλιος ο Πρωθυπουργός κουβαλά με το κόσκινο νερό:        

«Τέτοιες πελατειακές σχέσεις συνοδεύουν το ελληνικό κράτος από τη σύστασή του. Είναι από τους βασικούς λόγους της εθνικής μας υστέρησης σε σχέση με την Ευρώπη. (…) Προφανώς, δεν προέκυψα από πολιτική παρθενογένεση. Όποιος βουλευτής εκλέγεται με σταυρό, διατηρεί πολιτικό γραφείο και ισχυρίζεται πως δεν έχει κάνει ποτέ κάποια εξυπηρέτηση, είναι απλώς ψεύτης», είπε στη δήλωσή του της 6ης Απριλίου.

Μόνο που το «όλοι τα ίδια κάνουμε» δεν του βγαίνει και πολύ του Πρωθυπουργού. Μετά μανίας έψαχναν για χρόνια οι υπηρεσίες να βρουν τέτοιου είδους παραπτώματα και για τους αποχωρήσαντες από την κυβέρνηση συριζαίους, αλλά δεν κατορθώθηκε κάτι- πράγμα, θα μου πείτε, που μπορεί να οφείλεται στην ανικανότητα των ερευνώντων και όχι στην αθωότητα των ερευνώμενων. Ωστόσο, δεν του βγαίνει. Είτε Νεοδημοκράτες είτε Πασόκοι βρίσκονται εμπλεκόμενοι.     

Επίσης να πω εν παρόδω ότι είναι ανεπίτρεπτο θεσμικός παράγοντας της πολιτικής να θολώνει τις διαφορές και να δίνει λαβή στους «όλοι ίδιοι είναι» που ως γνωστόν αποτελεί επωδό των ακροδεξιών σχηματισμών που ψάχνουν ευκαιρία να το παίξουν «αντισυστημικοί» και να συγκινήσουν το πανελλήνιο που διψά για νέα προϊόντα.

Τόνισε δε ακόμη ο Πρωθυπουργός ότι κανείς εκ των υπόπτων κατά την ευρωπαϊκή εισαγγελία δεν κατηγορείται ότι είχε σκοπό το προσωπικό όφελος.

Μα σοβαρά τώρα; Κοροϊδευόμαστε; Το να κάνεις ρουσφέτια για να σε ξαναψηφίσουν τι είναι; Αλλουνού συμφέρον; Εκτός αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήθελε να πει ότι εδώ δεν πρόκειται για… μετρητά – οπότε το πολιτικό επιχείρημα της «διαβαθμισμένης διαφθοράς» περνά σε άλλο επίπεδο.     

«Ρε παιδιά, δεν τα πήραμε για να χτίσουμε βίλες, τα μοιράσαμε σε ψηφοφόρους για να κρατήσουμε τις καρέκλες μας». Ε, πες το άνθρωπε μη σε κατηγορούμε άδικα και εσένα και τους άριστους! Πρόκειται για μια πραγματικά συγκινητική αυτοθυσία, η οποία όμως, προς μεγάλη απογοήτευση της κυβέρνησης, δεν αναγνωρίζεται σε κανένα ευρωπαϊκό νομικό εγχειρίδιο ως ελαφρυντικό. Η προσπάθεια να βαφτιστεί η βιομηχανία εξαγοράς ψήφων με ευρωπαϊκό χρήμα ως ένα «απλό, παραδοσιακό ρουσφετάκι» χωρίς άμεσο προσωπικό κέρδος, δεν αποτελεί απλώς νομικό παραλογισμό, αλλά θράσος.

Μένει να δούμε αν οι ευρωπαίοι δικαστές θα συγκινηθούν από τους εκλογικούς καημούς των βουλευτών της επαρχίας, και αν θα δείξουν κατανόηση μια και πρόκειται για (οιονεί) διαχρονικές παθογένειες. Μένει όμως να δούμε και πόσο χαμηλά θα πέσει ο πρωθυπουργός και η Κυβέρνηση μέχρι να πάρουν απόφαση ότι το «φτιάχνουμε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος» είναι κωμωδία.