Βερόνικα Δαβάκη, τι μας μαθαίνει ο Γκολντόνι για τον έρωτα;

Η «Locandiera» του Κάρλο Γκολντόνι, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα παρουσιάζεται σε μια φρέσκια, σύγχρονη εκδοχή, με πρωτότυπη μουσική του Δημήτρη Παπαδημητρίου και ένα λαμπερό πρωταγωνιστικό δίδυμο: τη Βερόνικα Δαβάκη και τον Ιβάν Σβιτάιλο.

Ο Γιάννης Κακλέας αναμετριέται με ένα από τα κορυφαία έργα της ευρωπαϊκής κωμωδίας, φωτίζοντας την ακαταμάχητη Μιραντολίνα ως μια ηρωίδα που ξεπερνά τα όρια της εποχής της. Μια γυναίκα που αμφισβητεί, αντιστέκεται και ανατρέπει τους κανόνες, σε μια παράσταση όπου το χιούμορ συναντά τη διεισδυτική ματιά πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις και τις κοινωνικές συμβάσεις.
Η σκηνή του Θεάτρου Τέχνης μεταμορφώνεται σ’ ένα ζωηρό ερωτικό παιχνίδι, μια κωμωδία σχέσεων με αιχμηρό λόγο, ένταση και σύγχρονη ματιά. Επί σκηνής μια τετραμελής ορχήστρα θα ερμηνεύει τα κομμάτια του Δημήτρη Παπαδημητρίου, γραμμένα για την παράσταση.

Λίγες μέρες προτού η παράσταση ρίξει αυλαία, την Κυριακή 5 Απριλίου, μιλήσαμε με την πρωταγωνίστρια, Βερόνικα Δαβάκη, για την ακαταμάχητη γοητεία της Μιραντολίνας, το πνεύμα του Γκολντόνι, τις μουσικές της παράστασης, και την συνεργασία με τον Γιάννη Κακλέα.

Η Μιραντολίνα είναι μια από τις πιο δυναμικές και πολυδιάστατες γυναικείες φιγούρες του 18ου αιώνα. Τι σας γοητεύει περισσότερο σε εκείνη σήμερα;
Μια δυναμική γυναίκα είναι πάντα γοητευτική, στο πέρασμα των αιώνων. Το απενοχοποιημένο παιχνίδι της, η ελεύθερη φύση της, η κυριαρχία και το θάρρος της με γοητεύουν πολύ.

Υπήρξε κάτι στη Μιραντολίνα που σας δυσκόλεψε ή σας αιφνιδίασε όταν ξεκινήσατε να τη δουλεύετε;
Την συμπάθησα πολύ από την πρώτη στιγμή τη Μιραντολίνα. Αρχικά εξ ενστίκτου και στη συνέχεια ανακαλύπτοντας τις δυνάμεις, τις επιθυμίες, τις αδυναμίες, τις επιθυμίες, το ελεύθερο πνεύμα και την παιδικότητα της.

Η παράσταση προτείνει μια σύγχρονη ανάγνωση του έργου του Γκολντόνι. Πού νιώθετε ότι συναντά πιο έντονα το σήμερα;
Η υποτίμηση του γυναικείου φύλου, η ανισότητα, ο σεξισμός είναι εντελώς σημερινά ζητήματα. Στο έργο ακόμη και οι χαρακτήρες που φλερτάρουν τη Μιραντολίνα, ακόμα και αυτοί, αντιμετωπίζοντας την ως τρόπαιο, αντικείμενο του πόθου τους μοιραία την υποτιμούν και την υποβιβάζουν. Αλλά και, περνώντας στη σχέση του Ριπαφράττα και της Μιραντολίνας, ο φόβος μας απέναντι στη σύνδεση, στο βαθύ κι ολοκληρωτικό συναίσθημά του έρωτα είμαι ένα ακόμη σημερινό θέμα.

Πώς ήταν η συνεργασία σας με τον Γιάννη Κακλέα; Τι καινούργιο σας άνοιξε σε σχέση με τον ρόλο;
Καταρχήν μου φανέρωσε τον ίδιο τον ρόλο καθώς και το έργο. Ήταν θείο δώρο η συνεργασία μου μαζί του. Η δαιμόνια σκέψη του, η διεισδυτική ματιά του, η ανατρεπτική φαντασία του, το χιούμορ, η ευφυΐα, ο μαγικός τρόπος να ζωντανεύει τα νοήματα, να βρίσκει το ανθρώπινο μέσα στα σχήματα. Και ταυτόχρονα η ελευθερία που μου έδωσε να δοκιμάσω, να κάνω λάθη, τρέλες. Για μένα ήταν η ιδανική συνθήκη.

Η ζωντανή ορχήστρα επί σκηνής δίνει έναν ιδιαίτερο ρυθμό στην παράσταση. Πώς επηρεάζει τη δική σας παρουσία ως ηθοποιού;
Η μουσική με τον ρυθμό της, το groove της, τη δυναμική λειτουργεί σαν μια ακόμα μηχανή -και μάλιστα πολύ δυνατή- στο καράβι της παράστασης μας. Ταυτόχρονα είναι και ένα δίχτυ ασφαλείας που μας επαναφέρει στην τροχιά μας.

Συνυπογράφετε με τη Μαρίτα Αλημίση και τους στίχους των πρωτότυπων τραγουδιών. Πώς είναι να συμμετέχετε στον κόσμο της παράστασης και ως δημιουργός;
Η Μαρίτα είναι στιχουργός! Όσο για μένα, να σας πω την αλήθεια περισσότερο η Μιραντολίνα έγραψε ραπ, παρά εγώ. Τα ραπ τραγούδια είναι στην παράσταση η διασκευή των μονολόγων των ηρώων, τους οποίους ο Γκολντονι έβαζε να απευθύνονται στο κοινό και να αποκαλύπτουν τις μύχιες σκέψεις τους. Η δική μας Μιραντολίνα και ο δικός μας Ριπαφράττα ραπάρουν τα συναισθήματα, τις επιθυμίες, τους φόβους τους. Εγώ έβαλα το χεράκι μου σε αυτή τη μεταφορά. Ως ρόλος περισσότερο, παρά ως ο εαυτός μου. Δεν ξέρω αν θα έγραφα έξω από το πλαίσιο του θεάτρου. Η θεατρική τέχνη μας δίνει το άλλοθι να γίνουμε πολλά που δεν θα ήμασταν στη ζωή…. αυτή είναι για μένα και η μεγαλύτερη γοητεία της.

Η Locandiera μιλά για τον έρωτα και ταυτόχρονα τον αποδομεί. Εσείς πώς τη διαβάζετε;
Υποτιμά τον δήθεν έρωτα, τα σχήματα, τα επιφανειακά και προσχηματικά συναισθήματα. Τον ίδιο τον έρωτα όμως τον καλωσορίζει, τον αντιμετωπίζει με χαρά και συνάμα με μια φανταστική παιδικότητα, παιχνιδιάρικα. Φαίνεται τελικά πως μάλλον είχε άγνοια κινδύνου.

Αν η Μιραντολίνα ζούσε σήμερα στην Αθήνα, τι θα έκανε; Και πού θα τη βρίσκαμε;
Πολύ πιθανό να είχε και σήμερα ένα δικό της ξενοδοχείο. Στην Πλάκα ίσως. Στην οδό Φρυνίχου. Σίγουρα θα είχε έντονη κοινωνική ζωή, αυτονομία, αυτάρκεια κα οργάνωση, και ένας μεγάλος έρωτας θα ανατίναζε τα πάντα κάπως κάποτε…

Συντελεστές:
Μετάφραση: Αγαθή Δημητρούκα
Σκηνοθεσία-Δραματουργική επεξεργασία: Γιάννης Κακλέας
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση και ενορχήστρωση: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Σκηνικά-Κοστούμια: Ηλένια Δουλαδίρη
Χορογραφία: Στεφανία Σωτηροπούλου
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Γιώργος Ψαρράκος
Βοηθός σκηνογράφου: Ιωάννα Καλαβρή
Στίχοι πρωτότυπων τραγουδιών: Μαρίτα Αλημίση, Βερόνικα Δαβάκη
Υπεύθυνος Ήχου: Γιάννης Λαμπρόπουλος
Κομμώσεις – Περούκες: Θωμάς Γαλαζούλας
Μακιγιάζ: Faleichyk Olga
Κατασκευές σκηνικών: Lazaridis Scenic Studio
Φροντιστής: Θανάσης Βούλκος
Ειδικές κατασκευές φροντιστηρίου: Βασιλική Τσιλιγκρού
Οργάνωση Παραγωγής: Κωνσταντίνος Σαγιάς
Συντονισμός Παραγωγής: Κωνσταντίνα Τζιλίρα
Διεύθυνση Παραγωγής για το Ελληνικό Σχέδιο: Τηλέμαχος Κρεβάικας
Προγραμματισμός, Διεύθυνση Ορχήστρας, μουσική διδασκαλία: Ανδρέας Κουρέτας

Διανομή:
Μιραντολίνα: Βερόνικα Δαβάκη
Ρομπέρτο Ριπαφράττα: Ιβάν Σβιτάϊλο
Κόμης Αλμπαφιορίτα: Ντίνος Ποντικόπουλος
Μαρκήσιος Φορλιπόπολι: Αλέξανδρος Ζουριδάκης
Ορτένσια: Βάσια Λακουμέντα
Ντεγιανίρα: Μάϊρα Γραβάνη
Φαμπρίτσιο: Σαμψών Φύτρος

Ορχήστρα Θεάτρου:
Πιάνο / keyboards: Ανδρέας Κουρέτας
Βιολί: Μιχάλης Βρέττας
Κιθάρα: Βαγγέλης Ντουμανάς
Drums / Κρουστά: Ηλίας Σαμαρτζής

Εκτέλεση Παραγωγής: Gg Productions
Παραγωγή: Ελληνικό Σχέδιο – Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κούν – VD Arts – Artinfo.gr
Επικοινωνία: Γιώτα Δημητριάδη