Η ασπιρίνη για την ακρίβεια και η ιερή αγελάδα του φόρου κατανάλωσης

Με ταρατατζούμ και πανηγυρισμούς η ελληνική κυβέρνηση μπήκε πάλι στην αγαπημένη της λούπα: τη θριαμβευτική ανακοίνωση του «ανένδοτου αγώνα» κατά της ακρίβειας.

Ως συνήθως η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών δεν πληρούν τα εισοδηματικά κριτήρια για να ωφεληθούν από τις παροχές, ενώ και οι περισσότεροι από όσους θα δικαιούνται να πάρουν κάτι θα πάρουν ένα πολύ μικρό κλάσμα των ανακοινωθέντων- αυτό γίνεται πάντα και πλέον το έχουμε μάθει. Κατά τα λοιπά, ένα αυστηρό κούνημα του δαχτύλου στις πολυεθνικές, μερικά πολύπλοκα πλαφόν στο περιθώριο κέρδους που για να τα κατανοήσεις θες μεταπτυχιακό στα μαθηματικά, και οι γνωστές επικλήσεις στην «κοινωνική ευθύνη» των σούπερ μάρκετ.

Αλλά, ω του θαύματος, από το μενού των μέτρων λείπει και πάλι ο ελέφαντας του δωματίου, γιατί και πάλι εξαιρείται αυστηρά η μία και μοναδική κίνηση που θα είχε άμεσο αντίκρισμα: η μείωση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης. Εκεί, το οικονομικό επιτελείο παθαίνει ιερή φρίκη. «Δεν μπορούμε να πειράξουμε τον ΕΦΚ στα καύσιμα, θα εκτροχιαστούν τα δημοσιονομικά και θα κλάψει η επενδυτική βαθμίδα», εξηγούν με ύφος δραματικό, ή προβάλουν τις εκ των Βρυξελλών άκαμπτες οδηγίες (ας πούμε ότι το πιστεύουμε).

Η άρνηση της μείωσης του συγκεκριμένου φόρου σημαίνει ότι πρακτικά το κράτος αυξάνει τα έσοδά του επωφελούμενο από όλο το φούσκωμα της τιμής και την κερδοσκοπία. Καθώς οι αυξήσεις στην διεθνή τιμή του πετρελαίου περνούν εν ριπή οφθαλμού στα πρατήρια, το να υπάρχει ο φόρος «στην αντλία», θα πει ότι το κράτος επωφελείται από όλα τα «καπέλα» που μπαίνουν μέχρι τον τελικό καταναλωτή. Είναι, όπως λέει και ένας φίλος, σαν να σε πατάει κάποιος στον λαιμό με την μπότα του και ταυτόχρονα να σου προσφέρει ευγενικά παστίλιες για τον βήχα.

Εντωμεταξύ δεν λέει να γλυκάνει ο καιρός, κάτι που κρατά την κατανάλωση καυσίμων θέρμανσης σε υψηλά επίπεδα και πολλαπλασιάζει το κόστος για τους καταναλωτές. Λέμε -εμείς και άλλοι ευρωπαίοι- ότι «αυτός δεν είναι δικός μας πόλεμος». Πρέπει όμως να αρχίσουμε όλοι να σκεφτόμαστε ότι πρέπει να γίνει «η δική μας ειρήνη» - και όχι μόνο να το σκεφτόμαστε αλλά να αρχίσουμε να πιέζουμε τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις προς αυτή την κατεύθυνση.

Γιατί καλή η διευκρίνιση περί «δικού τους πολέμου», αλλά θα με έπειθε περισσότερο αν δεν ήμασταν και όλοι οι υπόλοιποι «θύματά» του (τα εισαγωγικά είναι γιατί υπάρχουν και πραγματικά θύματα και όχι μόνο ταλαιπωρημένοι από τις τιμές καταναλωτές).