Η παραδοσιακή ταβέρνα κερδίζει κατά κράτος τα «γαστροκουτούκια»

Κάπου ανάμεσα σε πιάτα με παράξενους αφρούς, σάλτσες που μοιάζουν με ζωγραφική στον καμβά και μενού που χρειάζονται μετάφραση από το σέρβις για να καταλάβεις τι τρως, η παραδοσιακή ταβέρνα φαίνεται να κερδίζει ξανά πόντους.

Και όχι τυχαία. Γιατί όσο κι αν αγαπάμε να δοκιμάζουμε νέες ιδέες στη γαστρονομία, στο τέλος της ημέρας το στομάχι μας ζητά κάτι πολύ πιο απλό: καλό, παραδοσιακό, ποιοτικό και οικονομικό.

Τα τελευταία χρόνια ξεφύτρωσαν παντού τα λεγόμενα «γαστροκουτούκια» ή «ελληνικά μπιστρό» ή όπως θες πες τα, που σερβίρουν δημιουργική ελληνική κουζίνα. Και ναι, υπάρχουν εξαιρετικές προσπάθειες. Όμως σε πολλές περιπτώσεις η δημιουργικότητα μπερδεύεται με την επιτήδευση. Μικρές μερίδες, περίπλοκα πιάτα, και ένας διόλου αμελητέος λογαριασμός που «δαγκώνει».

Αντίθετα, η ταβέρνα δεν προσπαθεί να (σου) αποδείξει τίποτα. Ξέρει πολύ καλά τι κάνει: φέρνει στο τραπέζι πιάτα που μυρίζουν Ελλάδα. Καλαμαράκια τηγανητά, αφράτο ψωμάκι ψημένο με το λάδι του, ζουμερή χωριάτικη, φρεσκοκομμένες πατάτες που δεν μπλέκονται με ένα σωρό υλικά, ένα καλό κοκορέτσι ή μια σπαλομπριζόλα απλή, τίμια και ωραία.

Η ταβέρνα έχει καταφέρει ακόμα που δύσκολα αντιγράφεται: την ωραία, χύμα φάση. Τα πιάτα μπαίνουν στη μέση, όλοι τσιμπολογούν από παντού, το κρασί ή το τσίπουρο γεμίζει ξανά και ξανά, οι παπάρες στο λάδι δίνουν και παίρνουν. Δεν σε νοιάζει αν το πιάτο θα βγει καλό στο Instagram ούτε αν το μενού έχει τη δική του ιστορία, για το χωράφι που καλλιεργήθηκε το καρότο ή το μαρούλι.

Η ταβέρνα είναι, με έναν τρόπο, ένα είδος ανεπιτήδευτου fine dining. Δεν έχει dress code, δεν είναι δήθεν. Έχει τραπεζομάντιλα καρό, στα οποία προσγειώνονται γενναιόδωρες και νόστιμες μερίδες.

Και ίσως αυτός να είναι ο λόγος που τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι επιστρέφουν σε αυτή. Γιατί σε μια εποχή που όλα μοιάζουν σκηνοθετημένα, η ταβέρνα παραμένει αυθεντική. Λίγο θορυβώδης, λίγο χαοτική, αλλά πάντα γενναιόδωρη.