"Πάμε μωρή ιρανάρα!"

Αυτός ο απίστευτος τύπος που διακηρύσσει ότι οι ΗΠΑ έχουν απεριόριστα όπλα μέσου βεληνεκούς και όχι «θα μπορούσαν να πολεμούν για πάντα» - ο ίδιος αυτός που ζητάει το Νόμπελ ειρήνης!- αποδεικνύει το κυνικό πρόσωπο των διεθνών σχέσεων με τον χειρότερο τρόπο: με ιδιοσυγκρασιακές αποφάσεις που δεν είναι σίγουρο ότι έχουν νόημα και συνοχή (αν και πάντα θα βρεθεί μια θεωρία που θα μοιάζει να τις δικαιολογεί ως μέρος ενός υποτίθεται στρατηγικού σχεδίου).

Και καλά, εκείνος και ο Νετανιάχου ξεκινούν πολέμους γιατί έτσι. Εδώ πώς ακριβώς φτάσαμε να τους παρακολουθούμε σαν φανατισμένοι οπαδοί κάποιας αθλητικής αναμέτρησης; Βλέπω σφαξίματα στα social media ανάμεσα σε εκείνους που στηρίζουν το απάνθρωπο καθεστώς των μουλάδων μόνο και μόνο επειδή απέναντι είναι αμερικανοί και ισραηλινοί και άλλους που ποστάρουν πανηγύρια Ιρανών που υποτίθεται ότι ευχαριστούν τον Τραμπ για την απελευθέρωσή τους, και σχόλια τύπου «η Δύση θα τους σώσει».

Ομολογώ ότι δεν χάνω το κουράγιο μου και εξακολουθώ να αναζητώ μέσα στον ορυμαγδό την αντιπολεμική μας αντίδραση· τη φρίκη για τον θάνατο αμάχων που στοχοποιούνται ξεκάθαρα σε ένα παιχνίδι τρόμου και εντυπώσεων. Αντί για αυτή την αυτονόητη φρίκη, όμως, μοιάζουμε να έχουμε εθιστεί στην κατανάλωση της βίας ως ψηφιακό θέαμα. Ο πόλεμος είναι ένα ακόμη notification στο ατελείωτο scrolling, στριμωγμένος ανάμεσα σε ανάλαφρα βίντεο και χορηγούμενες διαφημίσεις, αλλά εμείς τον καυγά μας. Για να πω την αλήθεια, λίγο χειρότερο μου φαίνεται όλο αυτό για τον κόσμο της Αριστεράς. Ας πούμε ότι περίμενα μια διαφορετική στάση.

Μπορεί όμως να μην έχει και σημασία καθώς τα drones στην Κύπρο μάς έχουν ήδη σηκώσει από τον «καναπέ» της παρακολούθησης του ψηφιακού θεάματος. Η πολυτέλεια της ασφάλειάς δεν είναι αυτονόητη και δεν είναι εξασφαλισμένη μια και στον κόσμο των βαλλιστικών πυραύλων τίποτα δεν «κείται μακράν».

Εδώ ακριβώς τελειώνει το παραμύθι του εξωτικού, ακίνδυνου πολέμου και ξεκινά η σαδιστική εκδίκηση της γεωγραφίας. Όσο οι πύραυλοι φώτιζαν τον ουρανό της Τεχεράνης ή της Γάζας, ήταν εξαιρετικά βολικό για την εγχώρια ριζοσπαστική διανόησή μας να αναλύει τον ιμπεριαλισμό πίνοντας flat white στο Παγκράτι. Τώρα όμως που τα drones άρχισαν να βολτάρουν στον κυπριακό εναέριο χώρο, το πράγμα μπλέκει.

Πώς ακριβώς καταδικάζεις τη «Δύση» και κλείνεις το μάτι στην «αντίσταση των μουλάδων», όταν τα φλεγόμενα θραύσματα της δεύτερης προσγειώνονται στην αυλή σου; Η σκληρή γεωπολιτική, βλέπετε, έχει την κακή συνήθεια να αγνοεί επιδεικτικά τα ψηφίσματα των φοιτητικών παρατάξεων και τα αντιπολεμικά hashtags. Ίσως λίγη τέτοια αλήθεια να μας χρειάζεται για να αφήσουμε τα οπαδικά «κασκόλ» από τα χέρια και να ενεργοποιηθούμε για να μην έχει η χώρα καμιά ανάμιξη στο νέο μεσανατολικό μακελειό.

Για πάμε λίγο.