Εμπρός ΕΛΑΣ ΕΛΑΣ ΕΛΑΣ για την Ελλάδα

Το ΕΛΑΣ ως όνομα κόμματος έκανε σίγουρα εντύπωση, και αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο σε έναν κόσμο που έχει μπουχτίσει από εντυπώσεις. Θα πρέπει να το αποδώσουμε στην προσωπική επινοητικότητα του Αλέξη Τσίπρα ή στο επικοινωνιακό του επιτελείο που μοιάζει να είναι πλέον σοβαρό; Αν έπρεπε να διαλέξω θα διάλεγα το πρώτο.

Μπορεί η όλη παρουσίαση του νέου φορέα, η οποία φώναζε «θέλω να είμαι κόμμα εξουσίας» να ήταν πετυχημένη σε αυτό που ήθελε να κάνει, και ο πρώην πρωθυπουργός να έχει έως τώρα αποφύγει επικοινωνιακά ολισθήματα του παρελθόντος (όπως κάτι πλήρως μπαρμπάδικες εμφανίσεις στο Tik Tok), όμως κατά τη γνώμη μου δεν γίνεται να επιλέξεις αυτό το όνομα αν δεν είσαι από το Ελλάντα. Γιατί;

Επειδή δεν κατανοείς αλλιώς τη φόρτιση των λέξεων και τη δυναμική με την οποία οι αναφορές στη δεκαετία του 1940 εκβάλουν στο σήμερα – τουλάχιστον στο σήμερα των γηραιότερων εξ ημών. Το ΕΛΑΣ λοιπόν είχε το σουξέ του ακόμη και αν φάνηκε να… ξάφνιασε τον Αλέξη Τσίπρα επί σκηνής όταν ήρθε ως πάπυρος με αγγελιοφόρο το παπανδρεϊκό κοριτσάκι. Και από εδώ περνάω στο άλλο που θέλω να μοιραστώ. 

Οι επικοινωνιακές πόζες όπως αυτή του «ξαφνιάσματος» που θυμίζουν οργανωμένη  παράσταση, μου έφεραν στο μυαλό μια ατάκα από την αυτοβιογραφία του Άλαν Γκρίνσπαν, του πρώην επικεφαλής της αμερικανικής ομοσπονδιακής τράπεζας των ΗΠΑ: Αν κάποιος είναι διατεθειμένος να κάνει όλα όσα απαιτούνται για να γίνει Πρόεδρος των ΗΠΑ κανονικά θα έπρεπε να του απαγορεύεται η ανάρρηση στο αξίωμα.

Αν κάποιος είναι πρόθυμος να κάνει δημοσίως τον έκπληκτο για το όνομα που διάλεξε, αλλά και να λέει πανηγυρτζίδικα λαεγερτικά του στυλ «Εμπρός για την Ελλάδα της ανατροπής, για την Ελλάδα της αξιοπρέπειας» και λοιπά, κατά τη γνώμη μου είναι άνθρωπος του τύπου «πείτε μου τι πρέπει να πω και θα το πω»- και αυτοί οι τύποι εμένα εμπιστοσύνη δεν μου δημιουργούν. Θα μου πεις και ποιος θα κυβερνήσει;

Λυπούμαι που το λέω αλλά δεν θεωρούσα ποτέ αυτό το επιχείρημα ικανό να με κάνει να ξεπεράσω το ένστικτο που έχω – όταν το έχω- για το ποιόν ενός ανθρώπου. Πέρα όμως από το προσωπικό μου γούστο, η χώρα έχει ανάγκη από μια ισχυρή αντιπολίτευση μπας και αντιστραφεί η εξαχρείωση της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Ισχυρή αντιπολίτευση χωρίς μια προσωπικότητα με ικανότητες στυλ Τσίπρα όμως δεν βλέπω πιθανή με άλλο τρόπο. Έτσι καλώ όσους πιστούς να κάνουν τη (βρωμό)δουλειά που δεν θέλω να κάνω εγώ.

Σας εύχομαι να μπορείτε να αγνοήσετε τις μικρές (και μεγάλες) υποκρισίες του κυνηγιού της εξουσίας. Ίσως αυτό να κάνει έναν πολίτη πραγματικά υπεύθυνο.