Υπερηφάνεια και ελιτισμός

Είδα ότι φέτος το In2life είναι χορηγός επικοινωνίας του Athens Pride και πρέπει να σας πω ότι χάρηκα. Χάρηκα όχι γιατί βρισκω όλες τις εξτραβαγκάντζες του Pride καλαίσθητες, αλλά γιατί εξακολουθεί ως θεσμός να είναι κατά τη γνώμη μου απαραίτητος – ή εν πάση περιπτώσει εξαιρετικά χρήσιμος για την διεκδίκηση της ισονομίας των ανθρώπων, ανεξαρτήτως του σεξουαλικού τους προσανατολισμού.

Και εκεί που τα σκεφτόμουν αυτά όμορφα και ωραία, πιάνω συζήτηση με έναν γκέι φίλο. «Ξεπουλημένο στην εμπορικότητά του το Pride εδώ και καιρό, δεν κάνει τίποτα το ουσιαστικό για την κοινότητα και νοιάζεται για τα έσοδα», λέει αποφθεγματικά. Όπως έμαθα, στους πολιτκοποιημένους ΛΟΑΤΚΙ κύκλους, η παραπάνω άποψη έχει αρκετούς οπαδούς. Δηλαδή, θα ήταν καλύτερα για την κοινότητα αν αντί για αυτή την εκδήλωση εξωστρέφειας, αντί για αυτό το πάρτι, αν θέλεις, υπήρχε μούγγα; Αδυνατώ να το πιστέψω.

Για οτιδήποτε και αν κάνει κάποιος θα υπάρχουν επικρίσεις και αντιδράσεις – και σωστά. Οι αντιδράσεις σε ό,τι υπάρχει στη δημόσια σφαίρα είναι ο τρόπος που έχουμε όλοι να το σχολιάζουμε και – γιατί όχι;-  να το απορρίπτουμε. Εδώ όμως, και γενικά στις περιπτώσεις όπου υπάρχει ατζέντα διεκδίκησης ισότητας δικαιωμάτων και ισονομίας, νομίζω ότι χάνουμε το δάσος αν αφήσουμε τις αντιδράσεις να είναι πιο ηχηρές από τις δράσεις.

Από τη στιγμή που πήρε διαστάσεις και η συμμετοχή σε αυτό αυξήθηκε γεωμετρικά, το Pride δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς τους χορηγούς – τουλάχιστον αν οι διοργανωτές του ήθελαν να παραμείνει δωρεάν η συμμετοχή σε αυτό. Οι χορηγικές δωρεές είναι πλέον παντού και αποτελούν μια πραγματικότητα. Δυσάρεστη για κάποιους, αδιάφορη για κάποιους άλλους, - πάντως πραγματικότητα. Η «εμπορικότητα» εδώ είναι το μέσο όμως και όχι ο σκοπός.

Άραγε αν οι δράσεις αυτές έμεναν μικροσκοπικές και περιθωριακές – πάντως «καθαρές»- θα είχαν άλλο νόημα πέρα από το να δείξουν ότι οι λίγοι μετέχοντες είναι πραγματικά μπαρουτοκαπνισμένοι ριζοσπάστες στην υπηρεσία του σκοπού; Νομίζω πως όχι. Ό,τι γίνεται μαζικό έχει περισσότερη δύναμη και αναγκαστικά λιγότερο διακριτή ταυτότητα.

Όμως δεν μπορείς να δώσεις όλες τις μάχες μαζί. Η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα και όσοι την υποστηρίζουν έχουν αποφασίσει να διεκδικήσουν την εξίσωση όλων των ελλήνων πολιτών ανεξάρτητα από τις σεξουαλικές τους επιλογές. Αφού και εφόσον συμβεί κάτι τέτοιο μπορούμε και να συζητήσουμε όλα τα υπόλοιπα.   

Η ιδεολογική καθαρότητα είναι εξαιρετικά γοητευτική όταν συζητιέται στους κλειστούς κύκλους των πεπεισμένων, αλλά η πραγματικά κοινωνική αλλαγή -δυστυχώς ή ευτυχώς - περνάει μέσα από την κυρίαρχη κουλτούρα (το λεγόμενο mainstream). Το να γκρινιάζουμε επειδή ένα κίνημα «ορατότητας» είναι υπερβολικά ορατό και εμπορικό, κρύβει ίσως μια ελιτίστικη αντίληψη που, υποσυνείδητα, προτιμά τη ρομαντική «ήττα» του περιθωρίου από την ενσωμάτωση. Δεν συμφωνώ.