Τα Τέμπη δεν είναι πολιτικό trend

Η φετινή επέτειος των Τεμπών μοιάζει λίγο πιο ξεθυμασμένη από τις προηγούμενες. Να μια σκληρή αλήθεια που προκύπτει από τους όρους της επικοινωνίας. Θα έπρεπε, όμως;

Ας δούμε τα πράγματα από την αρχή. Ένα μεγάλο μέρος της ορμής του κινήματος για δικαιοσύνη στην υπόθεση των Τεμπών το πήρε μαζί της η Μαρία Καρυστιανού. Μπορεί να το δημιούργησε η ίδια, μπορεί να μην ήταν πραγματικά υπολογίσιμο χωρίς τις κινήσεις της, αλλά υπήρχε και τώρα δεν υπάρχει.

Ή μάλλον υπάρχει – τουλάχιστον κάποιο μέρος του – αλλά είναι ενταγμένο σε έναν (εξαγγελθέντα) πολιτικό φορέα, έχοντας χάσει την έξωθεν καλή μαρτυρία της «ουδετερότητας» και της «ανυστεροβουλίας». Το κάλεσμα της Μαρίας Καρυστιανού για συμμετοχή στα συλλαλητήρια του Σαββάτου έγινε μέσω ενός «σποτ», πράγμα που εξ ορισμού θα απωθήσει αρκετούς εξ όσων πέρσι πλημμύρισαν τους δρόμους φωνάζοντας για «οξυγόνο».

Μέσα σε όλα αυτά υπάρχει ένας κίνδυνος: να απομακρυνθούμε από την υπόθεση των Τεμπών επειδή θα θέλαμε να απομακρυνθούμε από την πολιτική καριέρα της Μαρίας Καρυστιανού. Ό,τι ίσχυε πέρσι για την υπόθεση ισχύει και φέτος. Δεν είδαμε περισσότερο φως να χύνεται στην υπόθεση, δεν δόθηκαν απαντήσεις, ουσιαστική λογοδοσία δεν φαίνεται στον ορίζοντα.

Εκείνοι που θα συνταχθούν από εδώ και πέρα με την υπόθεση των Τεμπών θα είναι εκείνοι που δεν κινούνται με βάση τα κατά καιρούς «trends», εκείνοι που δεν θέλουν να αφήσουν το αίτημα για δικαιοσύνη στα χέρια μιας απολίτικης ρητορικής (τύπου «ούτε αριστερά ούτε δεξιά»), η οποία ήδη κλείνει το μάτι στον συντηρητισμό και κυρίως εκείνοι που δεν θέλουν να επιτρέψουν στην κυβέρνηση να την γλιτώσει με «αντικαρυστιανού» κορώνες.

Γιατί προς τα εκεί θα το πάνε. Καθώς η Μ. Καρυστιανού έχει έως τώρα συγκεντρώσει όλη την πολιτική ισχύ της υπόθεσης, επικοινωνιακά θα είναι αρκετό να την αντικρούσουν επικρίνοντάς την για υστεροβουλία και ίδιον όφελος και θα έχουν ξεμπερδέψει με ένα μεγάλο μέρος της δυσαρέσκειας που διέσπειρε το σιδηροδρομικό έγκλημα.

Ας μην το επιτρέψουμε.