Ε αυτοί πάει, πέθαναν

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήμουν προετοιμασμένος για την είδηση που αφορούσε την εκδήλωση συμπαράστασης των εργαζομένων στον κατηγορούμενο ιδιοκτήτη της βιομηχανίας Βιολάντα.

Κόσμος λέει μαζεύτηκε έξω από τον ανακριτή για να επευφημήσει τα πεπραγμένα του εργοστασιάρχη ο οποίος δεν επέδειξε τη σπουδή που απαιτείται για την επισκευή της διαρροής στο εργοστάσιο των Τρικάλων και στον θάνατο πέντε εργατριών που δούλευαν εκεί.

«Πέθαναν, τι να κάνουμε τώρα», έλεγε κάτοικος του χωριού από το οποίο κατάγονται οι περισσότερες εργαζόμενες και οι περισσότεροι εργαζόμενοι στο συγκεκριμένο εργοστάσιο! Μεγάλος σε ηλικία και με την χαρακτηριστική προσφορά του τόπου του - ενδεχομένως να μην είναι ούτως ή άλλως αντιπροσωπευτικό δείγμα των ανθρώπων της περιοχής ο συγκεκριμένος. Όμως δίνει πιστεύω το κλίμα. Είναι συντονισμένος με τη σκέψη εκείνων που πήγαν με πλακάτ και συνθήματα να επηρεάσουν τις δικαστικές αρχές ώστε να φερθούν με επιείκεια στον κατηγορούμενο για τους θανάτους των συναδέλφων τους.

Νομίζω ότι όλη η ιστορία είναι μια σπουδή στην ανθρώπινη ιδιοσυγκρασία και ένα μάθημα μαρξιστικής προσέγγισης: Που φτάνει η αδιαφορία για τον διπλανό, τι μπορεί να σε κάνει η ανάγκη να κάνεις και πόσο ακριβή είναι η έννοια της αλληλεγγύης;

«Ξέρετε πόσοι άνθρωποι τρώγανε ψωμί από το εργοσάσιο;» ρωτούσε -κατά τη γνώμη του αφοπλιστικά- ο ντόπιος κύριος που ανέφερα πιο πάνω. Δεν έχει νόημα να ψάχνουμε να βρούμε «τέρατα» και «υπανθρώπους» που σχολιάζουν κατ΄ αυτόν τον τρόπο ή που παρίστανται στις εκδηλώσεις υποστήριξης. Ο κυνισμός προκύπτει από τη δυσκολία και όχι από επιλογή. Ο κυνισμός δεν είναι η αιτία, είναι το σύμπτωμα. Είναι το αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας εξημέρωσης του φόβου, όπου ένα μεγάλο «εγώ» στέλνει περίπατο το «εμείς» και ο σώζωn εαυτόν σωθείτο.

Η συγκέντρωση στήριξης ήταν μια κραυγή υποτέλειας. Οι άνθρωποι που χειροκροτούσαν τον κατηγορούμενο μπορεί αύριο να βρεθούν στη θέση των σκοτωμένων αλλά αυτό δεν έχει σημασία στο τώρα. Τώρα «πάει, πέθαναν- τι να κάνουμε;».

Να μια περίπτωση λοιπόν που η αλληλεγγύη αποδεικνύεται πράγματι ακριβή. Πληρώνεις με  κάτι που η φτώχεια και η εργασιακή ανασφάλεια σου στερούν με το ζόρι: το ηθικό ανάστημα να στηρίξεις τον διπλανό σου. Δεν το λες και λίγο.