Από ήρεμα πρωινά χωρίς ενοχές μέχρι το δικαίωμα στην τεμπελιά, το soft living υπόσχεται μια πιο ήπια ζωή. Είναι όμως αυτοφροντίδα ή απλώς παραίτηση με ωραίο περιτύλιγμα;
γράφει:
Υπάρχει σίγουρα κάτι το δελεαστικό στην ιδέα μιας ζωής χωρίς συνεχές τρέξιμο. Να ξυπνάς χωρίς ξυπνητήρι, να πίνεις καφέ χωρίς να κοιτάς το ρολόι, να δουλεύεις χωρίς να νιώθεις ότι είναι η κάθε μέρα ένας αγώνας αντοχής. Το soft living, όπως το μάθαμε μέσα από τα social media, μοιάζει σαν μικρή επανάσταση ενάντια σε δεκαετίες υπερκόπωσης και μόνιμης πίεσης να είσαι παραγωγικός/η πάση θυσία.
Το ερώτημα όμως αιωρείται: Πρόκειται για μια υγιή επαναδιαπραγμάτευση της ζωής μας ή για έναν κομψό τρόπο να πούμε «ως εδώ» χωρίς να το πολυψάξουμε;
Το soft living είναι η φιλοσοφία που λέει ότι δεν χρειάζεται να εξαντλείσαι για να αξίζεις, και ότι η ξεκούραση δεν είναι πολυτέλεια ούτε ανταμοιβή, αλλά βασική ανάγκη. Ότι η ζωή δεν είναι λίστα υποχρεώσεων που πρέπει να τικαριστούν με αίμα, ιδρώτα και άγχος.
Σε έναν κόσμο που μας έμαθε πως πρώτα θα λιώσεις στη δουλειά και κάποια στιγμή, στο αόριστο –και μάλλον κάπως μακρινό– μέλλον, θα ζήσεις, το soft living απαντά κάτι απλό και ελαφρώς ανατρεπτικό: ζήσε τώρα, όσο μπορείς.
Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η τάση βρίσκει απήχηση κυρίως στους ανθρώπους που μεγάλωσαν με την υπόσχεση ότι «αν κάνεις τα πάντα σωστά, θα ανταμειφθείς». Σπουδές, δουλειά, υπερωρίες, φιλοδοξίες, μπήκαν όλα στο πρόγραμμα παραζαλισμένων millennials που τους έταξαν μια άνετη ζωή, και αντί αυτής βρέθηκαν να αντιμετωπίζουν τη μια παγκόσμια κρίση μετά την άλλη. Το αποτέλεσμα για πολλούς ήταν η εξάντληση, η ανασφάλεια και η αίσθηση ότι τρέχουν συνεχώς χωρίς να φτάνουν πουθενά.
Οι νεότερες γενιές είδαν το έργο από νωρίς και είπαν «ευχαριστώ, δεν θα πάρω». Το soft living, λοιπόν, ήρθε την κατάλληλη στιγμή, ως αντίδραση σε έναν τρόπο ζωής που έφτασε στα όριά του.
Κάπου εδώ όμως αρχίζουν τα δύσκολα. Στο Instagram και το TikTok, το soft living συχνά μοιάζει περισσότερο με σκηνικό παρά με πραγματικότητα. Μίνιμαλ σπίτια, προσεγμένα πρωινά, χρόνος για γιόγκα, ημερολόγια και αργούς ρυθμούς. Μόνο που όλα αυτά προϋποθέτουν κάτι βασικό: πόρους.
Γιατί η αλήθεια είναι απλή και λίγο άβολη. Όταν παλεύεις με ενοίκια, λογαριασμούς και δουλειές που δεν σου αφήνουν και πολλά περιθώρια να πάρεις ανάσα, η «απαλή ζωή» δεν είναι πάντα επιλογή. Εκεί είναι που το soft living κινδυνεύει να γίνει ένα όμορφο αφήγημα που αγνοεί την πραγματικότητα πολλών ανθρώπων.
Υπάρχει όμως και μια άλλη παγίδα. Όταν το «βάζω προτεραιότητα τον εαυτό μου» αρχίζει να σημαίνει «δεν αντέχω καμία δυσκολία». Όταν κάθε πίεση βαφτίζεται τραύμα και κάθε πρόκληση θεωρείται τοξική, τότε το soft living παύει να είναι φροντίδα και γίνεται άμυνα.
Η ζωή, όσο κι αν θα θέλαμε, δεν είναι μόνο απαλότητα. Έχει και τριβή. Και πολλές φορές, μέσα από αυτήν την τριβή χτίζονται πράγματα: σχέσεις, δεξιότητες, αυτοπεποίθηση, νόημα. Αποφεύγοντας κάθε ζόρι, τελικά αποφεύγουμε την ενηλικίωση στην πραγματική –και όχι την τυπική– εκδοχή της.
Εδώ είναι ίσως το πιο παρεξηγημένο σημείο. Το soft living δεν σημαίνει απαραίτητα ζωή χωρίς στόχους. Μπορείς να είσαι φιλόδοξος/η χωρίς να καίγεσαι καθημερινά. Να δουλεύεις μεν, χωρίς να πιστεύεις ότι η αξία σου μετριέται μόνο σε ώρες και deadlines δε. Η πραγματική αντίθεση δεν είναι ανάμεσα στην μέγιστη προσπάθεια και την απόλυτη ξεκούραση. Είναι ανάμεσα στο νόημα και την εξάντληση.
Ίσως τελικά το soft living να μην είναι τάση, αλλά σύμπτωμα: Ένα σημάδι ότι κάτι στον τρόπο που ορίσαμε την επιτυχία δεν λειτουργεί πια. Ότι το «πάντα περισσότερα» μας άφησε με λιγότερη ενέργεια, λιγότερη χαρά, λιγότερο χρόνο για ζωή.
Το ζητούμενο δεν είναι να ζούμε μόνιμα σε κατάσταση χαλάρωσης, ούτε να επιστρέψουμε στο «λιώσε για να πετύχεις». Είναι να μάθουμε πότε χρειαζόμαστε απαλότητα και πότε χρειάζεται ένα σπρώξιμο. Πότε ξεκουραζόμαστε για να συνεχίσουμε και πότε σταματάμε επειδή απλώς δεν θέλουμε να συνεχίσουμε –και αυτό επίσης είναι εντάξει, αρκεί να το παραδεχόμαστε.
Γιατί αν το soft living μας θυμίζει κάτι χρήσιμο, είναι ότι η ζωή δεν χρειάζεται να πονάει για να αξίζει. Αλλά χρειάζεται, κάποιες φορές, να μας ζορίζει λίγο για να μας πάει παρακάτω. Και αυτή η ισορροπία, όσο λιγότερο «ινσταγκραμική» κι αν είναι, μάλλον είναι το πιο ώριμο trend απ’ όλα.
