«Βεβαίως είναι ακόμα στα σπάργανα το όλο θέμα και δεν υπάρχει σχηματισμένη κοινότητα», συμπληρώνει, θυμίζοντας πως η Λουκία Ρικάκη –που μας άφησε πρόσφατα- έκανε την αρχή με τις «Νύχτες Κωμωδίας» σε έναν χώρο αμιγώς για stand up comedy, και εναποτίθεται πλέον στους επιγόνους αν θα αναπτύξουν το πρόσφορο έδαφος. «Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι (σαν παραγωγοί) να τρέξουν το θέμα σύμφωνα με τις δυνατότητες που έχει. Πολλές φορές το υπερεκτιμάνε και άλλες -τις περισσότερες- το υποτιμούν, χωρίς να φταίνε αυτοί», επισημαίνει ο Δημήτρης. 
Πώς «γίνεσαι» stand up comedian; Πρέπει απλώς «να το ‘χεις» ή χρειάζονται γνώσεις υποκριτικής και θεάτρου; «Συχνά η υποκριτική δεν βοηθά αλλά αντίθετα λειτουργεί ως εμπόδιο, γιατί δίνει μια σιγουριά που ενδεχομένως να αποδυναμώσει το κείμενο. Κανείς δεν γεννιέται τίποτα, σημασία έχει η δουλειά, η δουλειά η δουλειά και το να καταλαβαίνεις και να αγαπάς το stand up», υποστηρίζει ο Θωμάς. 
«Το κάθε κοινό είναι διαφορετικό, οπότε κάποια αστεία που δουλεύουν σε ένα κοινό μπορεί να μην δουλέψουν σε άλλο και αντίστροφα. Γενικώς όμως τα αστεία με τα οποία μποροεί να ταυτιστεί το κοινό είναι πάντα εγγυημένο γέλιο», λέει την δική του άποψη ο Λάμπρος. Ούτως ή άλλως, διαπιστώνει, οι Έλληνες γελάνε, και τους αρέσει να γελάνε. 
Ας μην ξεχνάμε άλλωστε και μια βασική προϋπόθεση της κωμωδίας: τον αυτοσαρκασμό. «Για μένα είναι το Α και το Ω και όλα τα άλλα γράμματα της αλφαβήτου μαζί», λέει ο Λάμπρος. «Δεν μπορείς να θέτεις τίποτα σε κριτική αν δεν πείσεις πως ο πρώτος που εκτίθεται είναι ο εαυτός σου. Με αυτόν τον τρόπο το κοινό ταυτίζεται πιο φυσικά με σένα και γίνεσαι κι εσύ κομμάτι του». Ο Δημήτρης, τέλος, δίνει ιδεολογικές προεκτάσεις στην συγκεκριμένη αρετή: «Ο αυτοσαρκασμός είναι μαρξισμός και αφού προέρχομαι από αριστερή οικογένεια είναι και τα δύο αναπόσπαστα κομμάτια της προσωπικότητας μου και πηγή της μιζέριας μου». 
