Το Grand Theft Auto 6 και τα νέα ήθη

Το φαινόμενο του μάρκετινγκ και του gaming έχει ηλικακό όριο για τους χρήστες τα 17 και τα 18 έτη. Έχει λογική.  

Το Grand Theft Auto 6 και τα νέα ήθη

Μια καθολική και παγκόσμια ποπ κουλτούρα. Δεν πιστεύαμε ότι θα ήταν ποτέ δυνατή χωρίς να υπάρχει δυστοπία και απολυταρχικά καθεστώτα που θα εξουσιάζουν τα πάντα. Και όμως, να που ένα ψηφιακό παιχνίδι το απόλυτο φαινόμενο του gaming έχει καταφέρει αυτό που δεν κατάφεραν ούτε οι Beatles ούτε κανένα άλλο φαινόμενο διασκέδασης ή λαϊκής κουλτούρας, με εξαίρεση ίσως τις νέες κυκλοφορίες συσκευών τεχνολογίας – αν τις βάλεις στην κατηγορία της διασκέδασης.

Το Grand Theft Auto είναι ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι. Για την ακρίβεια είναι η 6η συνέχεια ενός ηλεκτρονικύ παιχνιδιού που σου επιτρέπει να μπεις στον ρόλο ενός παραβατικού τύπου που κλέβει και οδηγεί διάφορα οχήματα επιδιώκοντας να εκπληρώσει αποστολές. Είναι ένα παιχνίδια για ενήλικες με τόσο καλά γραφικά που ο χρήστης του έχει την εντύπωση ότι βρίσκεται εντός μιας ταινίας στην οποία μπορεί να χειριστεί ο ίδιος τον πρωταγωνιστή και να τον βάλει να κάνει διάφορα.   

Το αριστούργημα του Grand Theft Auto δεν είναι τα γραφικά του ή το gameplay, η ροή του παιχνιδιού δηλαδή. Το αριστούργημά του είναι το μάρκετινγκ. Αυτό το μάρκετινγκ που κατάφερε να χτίσει – εδώ και χρόνια!- μια παγκόσμια προσδοκία για την κυκλοφορία της 6ης συνέχειας του παιχνιδιού και να πλημμυρίσει τα social media με εικόνες από το παιχνίδι και με σχόλια θαυμασμού.

Ο ηλικιακός περιορισμός του 17+ (στις ΗΠΑ) και του 18+ (στην Ευρώπη) είναι απολύτως δικαιολογημένος. Και κάπου εδώ ξεκινά μια πονεμένη ιστορία – που θα γίνεται πιο πονεμένη όσο περνά ο καιρός. Κι αυτό γιατί η ηλικιακή ομάδα που αυτό το σούπερ ενήλικο παιχνίδι κάνει θραύση είναι οι πιτσιρικάδες και ιδίως αυτοί από 10 έως 17 ετών. Πρόκειται για ένα παιχνίδι όπου οι ήρως που χειρίζεται ο παίκτης κλέβουν, σπάνε στο ξύλο, δολοφονούν, μεθούν, παίρνουν ψυχοτρόπες ουσίες, βρίζουν και γενικώς κάνουν οτιδήποτε απαγορευμένο – από αυτά που τείνουν να φαίνονται κουλ στους πιτσιρικάδες.

Μακριά από μένα η κινδυνολογία, αλλά νομίζω πως η γενιά που κατηγορείται για παραβνατικές συμπεριφορές περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη την τελευταία πεντηκονταετία είναι έτοιμη να κάνει ένα τεράστιο λουτρό κανονικοποίησης της παραβατικότητας και εξοικείωσης μαζί της. Ε και τι; Θα γίνουν τα παιδιά μας παραβατικά επειδή παίζουν GTA, όπως έλεγαν παλιά οι μπαρμπάδες ότι γίνονται βίαια επειδή έπαιζαν war games, και παιχνίδια πολεμικών τεχνών;

Η σύντομη απάντηση είναι ότι πιθανότατα όχι. Όμως, ένα τόσο οριζόντιας αποδοχής διασκεδαστήρι που δεν έχει κανέναν, ούτε στρεβλό, ηθικό προσανατολισμό (έστω να θέλει εκδίκηση ο ήρωας ρε παιδί μου!), θα ταιριάξει μια χαρά σε εκείνους που το έχει κούτρα τους να κατεβάζουν ψείρες και, πολύ φοβάμαι ότι θα τονώσει τη συγκεκριμένη μόδα της «αλητείας».

«Ένα παιχνίδι είναι ρε μπαμπά τι ανησυχείς;» είπε τις προάλλες σε έναν φίλο ο 14χρονος γιός του. Δεν ανησυχώ, του είπε ο φίλος, ότι θα γίνεις βίαιος από ένα παιχνίδι. Ό,τι ήταν να γίνει με τη διαπαιδαγώγησή σου έχει γίνει μέχρι τώρα. Ανησυχώ όμως με την προοπτική να μη σε φρικάρει η βία, με την προοπτική να την καταναλώνεις ως ψηφιακό fast food, νιώθοντας πως ο κυνισμός είναι η μόνη έγκυρη και ρεαλιστική στάση απέναντι στα πράγματα.

(Μακάρι να μπορούσε κάθε γενιά να ξεφύγει από την ανησυχία για το τι θα συμβεί στους νέους της και να αγκαλιάσει μαζί τους το «νέο» και το «επόμενο». Δεν μπορεί και σιγά σιγά συμβιβάζομαι με αυτό. Αρχίζω και σκέφτομαι όμως – ίσως γιατί με βολεύει- ότι και αυτή η ανησυχία κάπως βοηθά στο να κρατηθούν οι ισορροπίες και να γίνουν οι μεταβάσεις πιο ομαλά. Ίσως πάλι και όχι και απλώς να χτενίζω τον συντηρητισμό μου.)

 

Μπείτε στη συζήτηση

σχόλια

v