Ποιος ασχολείται;

Βγαίνει ο καθένας και λέει ό,τι να' ναι με θράσος και περιφρόνηση των ιστορικών αποδείξεων. Ε, και; 

Ποιος ασχολείται;

Η ακριβής χωροθέτηση των θανάτων του Πολυτεχνείου είναι ένα ζήτημα που φαίνεται ότι απασχολεί ιδιαιτέρως την ακροδεξιά τάση του πολιτικού μας φάσματος. Εδώ, και όχι 40 μέτρα παρακάτω, στη Νέα Ιωνία αλλά όχι στην Πατησίων, στην Πατησίων αλλά όχι στη συμβολή της με τη Στουρνάρη.

Ο υπουργός Υγείας, ερωτηθείς για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου - μέρες που είναι- παρέπεμψε στο πόρισμα του εισαγγελέα Τσεβά από την πρώιμη μεταπολίτευση, σύμφωνα με το οποίο εντός του χώρου του Πολυτεχνείου δεν υπήρξαν νεκροί. Δεν μπορώ να ξέρω τι έρευνα έκανε ή δεν έκανε τότε ο δικαστικός λειτουργός, εικάζω όμως ότι οι ανάγκες της «ομαλής μετάβασης» κατέπνιξαν αρκετές σκληρές αλήθειες εκείνης της εποχής για το χουντικό καθεστώς. Δεν είναι όμως αυτό το θέμα.

Αναρωτιέμαι τι κάνει έναν σύγχρονο πολιτικό απρόθυμο να αναγνωρίσει ένα ιστορικό γεγονός που αφορά τις ενέργειες ενός μισητού από το συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού καθεστώτος. Η άγνοια; Δεν το πιστεύω. Το ότι απευθύνεται στους συμπαθούντες τη χούντα υποψήφιους ψηφοφόρους του; Πιο λογικό, αλλά δεν με πείθει ως πρώτο κίνητρο.        

Νομίζω ότι το σημείο κλειδί είναι η πάση θυσία προσπάθεια να υπάρξει αντίλογος στην απανταχού εξ αριστερών ρητορική- ό,τι και να λέει ρε παιδί μου. «Μην τους αφήνεις χώρο» είναι η στρατηγική του, κάτι που απηχεί την προσωπική του άποψη, αλλά τη συνδυάζει και με την ψηφοθηρική του διάθεση, καθώς με τη γενικότερη αυτή θεώρηση γίνεται και συμπαθής στους δεξιούς «πελάτες».

Τι και αν με αυτή τη συμπεριφορά η αντιπαράθεση με τον λόγο της Αριστεράς καταλήγει να είναι μια φτηνή αντίδραση στην ιστορική αλήθεια και στην ιστορική μνήμη που τον εκθέτει; Σάμπως τον νοιάζει;

Στο σύγχρονο χρηματιστήριο του «culture war», η Ιστορία δεν είναι παρά ένα ακόμα αναλώσιμο εργαλείο για να ταΐσεις τον αλγόριθμο της πόλωσης και να κρατήσεις ζεστό το ακροατήριό σου. Όταν η πολιτική σου στρατηγική εξαντλείται στο να λειτουργείς ως το απόλυτο, επαγγελματικό αντιαριστερό τρολ, το να μετράς με τη μεζούρα την απόσταση του αίματος από την καγκελόπορτα δεν θεωρείται θεσμική χυδαιότητα, αλλά ένας επιδέξιος τακτικισμός για να αλλάξεις την ατζέντα (και να παίξεις και στα πρωινάδικα).

Το πραγματικά εξοργιστικό, ωστόσο, δεν είναι ότι ένας κορυφαίος υπουργός επιλέγει συνειδητά να εργαλειοποιήσει τη χωροταξία της βίας και να μας θυμίσει ότι… έρχονται εκλογές. Το χειρότερο είναι πως, μισό αιώνα μετά, ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας ανέχεται αυτό το συγκαλυμμένο ξέπλυμα της χούντας, βαφτίζοντας τον ιστορικό αναθεωρητισμό «απενοχοποιημένη τοποθέτηση».

Σιγά καημένε- ποιος ασχολείται;  

Μπείτε στη συζήτηση

σχόλια

v