Di Lien: Το μπιστρό δίπλα στο Πολυτεχνείο που θα θέλεις να κάνεις στέκι

Είμαι ο Δειλιέν είμαι δειλός / σας τραγουδάω επειδή είμαι τραυλός / μονάχα όταν τραγουδάω δεν τραυλίζω / όταν δεν έχω τι να πω όλο σφυρίζω.

Ο ήρωας από το ομώνυμο τραγούδι του Παύλου Παυλίδη μένει, από την άνοιξη του 2024, στη γωνία Στουρνάρη και Κάνιγγος, σε ένα café-μπιστρουδάκι χάρμα οφθαλμών, που ανοίγει από νωρίς το πρωί για να μας σερβίρει καφεδάκια και νόστιμα τσιμπολογήματα, και το γυρίζει από το μεσημέρι και μετά σε ένα μενού μικρό αλλά θαυματουργό, που το παντρεύει με ενδιαφέρουσες επιλογές κρασιών του ελληνικού αλλά και του γαλλικού αμπελώνα.

Σε μια από τις πιο ατμοσφαιρικές γωνιές των Εξαρχείων, ακριβώς δίπλα στο Πολυτεχνείο, το Di Lien απλώνει τραπεζάκια έξω στο φαρδύ πεζοδρόμιο, που είναι ακόμα ό,τι πρέπει για τα ηλιόλουστα μεσημέρια.

Για το βράδυ, και για όταν πάρει να χειμωνιάζει περισσότερο, έχει δύο εξίσου υπέροχους εσωτερικούς χώρους: Ο ένας με την εντυπωσιακή του μπάρα, τα ψηλά σκαμπό, το μωσαϊκό στο πάτωμα και τις στρογγυλές λάμπες που κρέμονται από το ταβάνι, κι ο άλλος πιο ζεστός και χουχουλιάρικος, με ξύλινα τραπεζάκια, καδράκια στους τοίχους και γλυκό φωτισμό που σε προδιαθέτει για άλλο ένα ποτήρι κρασί.

Φάνκι και φιλόξενο, χαλαρό όσο πρέπει χωρίς να γίνεται χύμα, με σουπλά που γράφουν χαριτωμένες εξυπνάδες και flirty ατάκες, είναι ιδανικό και για πρώτα (και δεύτερα και τρίτα) ραντεβού αλλά και για να το κάνεις στέκι σου για ένα ποτήρι κρασί μετά τη δουλειά κι ένα καφεδάκι πριν.

Στα του φαγητού, το μενού είναι απολαυστικά μικρό και λειτουργικό: τρία ορεκτικά, δύο σαλάτες, τέσσερα κυρίως, δύο flatbread, δύο επιδόρπια, τέλος. Δεν προβληματίζεσαι, δεν το παζαρεύεις με τους αναποφάσιστους της παρέας. Με μια ματιά ξέρεις τι θες, με μια μπουκιά έρχεται το αποτέλεσμα να σε δικαιώσει.

Το ξεκίνημα έχει ζεστό, αφράτο, προζυμένιο ψωμί με βούτυρο καπνιστό και αρωματισμένο με ζα’ατάρ, βαθιάς θαλπωρής νοστιμιά. Από σαλάτες, εμείς διαλέξαμε τα Caesar’s Bites (9,50€) που ακριβώς σαλάτα δεν τα λες, είναι μια ωραία, πρωτότυπη ιδέα με μπαμπάτσικα σνιτσελάκια κοτόπουλου που αράζουν αναπαυτικά το καθένα στο δικό του μαρουλόφυλλο, λουσμένα με κρέμα σίζαρ και τραγανό μπέικον.

Ακολούθησε το Pork Jowl (19,50€), ζουμερός χοιρινός λαιμός κομμένος σε χοντρές φέτες, σερβιρισμένος πάνω σε χρυσαφένιες πατάτες φούρνου και μια γενναιόδωρη στρώση αϊολί, με κουκουνάρι και χαρίσα να συμπληρώνουν τη σύνθεση. Ένα νόστιμο, χορταστικό πιάτο, με ωραίες ισορροπίες και προσεγμένο ψήσιμο, που απολαύσαμε δεόντως.

Την παράσταση, όμως, έκλεψε το Steak & Fries (28,50€), μοσχαρίσιο flank steak από τη Νέα Ζηλανδία, ψημένο στην εντέλεια, ζουμερό, τρυφερό και κομμένο σε λαχταριστές ροζέ φέτες, περιχυμένες με μια υπέροχη ντεμί γκλας πιπεριού. Δίπλα του, τηγανητές γλυκοπατάτες που μας έκαναν να αναθεωρήσουμε όσα ξέραμε για τις τηγανητές γλυκοπατάτες: Χρυσαφένιες και τραγανές απ' έξω, μαλακές και γλυκές όσο πρέπει στο εσωτερικό τους, από αυτές που τρως μία, μετά άλλη μία, και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι έχεις ξεχάσει να ασχοληθείς με το εξαιρετικό μοσχάρι που τις συνοδεύει –ναι ναι, ξέρουμε, που το συνοδεύουν, αλλά δοκίμασέ τις πρώτα, και θα καταλάβεις τι λέμε.

Τα συνοδεύσαμε όλα με ένα Grenache Rouge από το Κτήμα Καστρίτη (8,50€ το ποτήρι, 40€ το μπουκάλι) στο Δίστομο Βοιωτίας, ένα φανταστικό κόκκινο κρασί βιολογικής καλλιέργειας και ήπιας παρέμβασης, με αρώματα φράουλας και κόκκινων φρούτων, μια ιδέα μπαχαρικού και τόση οξύτητα όση χρειάζεται για να ισορροπεί τη νοστιμιά των κρεατικών. Στη λίστα κρασιών θα βρεις πολλές ακόμα ενδιαφέρουσες επιλογές (από 7€ το ποτήρι, από 32€ τα μπουκάλια) όπως και μπύρες από ελληνικές μικροζυθοποιίες (από 5,50€ έως 7€).

Χώρο για επιδόρπιο δεν είχαμε, ακούμε όμως ότι η Crème brûlée τους (7€) είναι φανταστική, και για αυτήν (και όχι μόνο) θα επιστρέψουμε.